Kural 1110 · அறிதோறு அறியாமை கண்டற்றால் காமம்

சித்திரகூடத்தில் இராமனும் சீதையும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் இராமன், சீதை, இலக்குவன் ஆகிய மூவரும் சித்திரகூட மலையில் குடில் அமைத்து வாழ்ந்தனர். அங்கு மந்தாகினி நதி ஓடியது; மலர்கள் பூத்தன; மயில்கள் ஆடின; குரங்குகளும் மான்களும் எங்கும் திரிந்தன. அழகிய இயற்கைச் சூழலில் அவர்களது வனவாசம் இனிமையாக இருந்தது.

ஒருநாள் இராமன் சீதையுடன் அமர்ந்து அந்த மலையின் அழகை அவளுக்குக் காட்டினான். மந்தாகினி நதியின் அலைகளையும், கரையில் நீர் குடிக்கும் மான்களையும், மலர்ந்த மரங்களையும் ஒவ்வொன்றாகச் சுட்டிக்காட்டினான். 'சீதா, உன்னோடு இருக்கும்போது அயோத்தியை இழந்ததற்கும் எனக்கு வருத்தம் இல்லை' என்ற பொருளில் அவன் பேசியதாக வால்மீகி எழுதுகிறார்.

இந்தச் சொற்கள் இராமனுக்குச் சீதையிடம் இருந்த காதலின் ஆழத்தைக் காட்டுகின்றன. அரசும் செல்வமும் இழந்தாலும், அவன் மனம் நிறைவுடன் இருந்தது. காரணம் அவளது அருகாமை.

அவர்கள் பல நாட்கள் ஒருவரையொருவர் நெருங்கி வாழ்ந்தும், அவர்களது அன்பு குறையவில்லை. மாறாக அது ஒவ்வொரு நாளும் புதிய வடிவில் வளர்ந்தது. சீதையும் இராமனின் துயர் தீர்க்க முயன்றாள்; இராமனும் அவளை மகிழ்விக்கப் பேசினான்.

இந்த வருணனை 1110ஆம் குறளின் உணர்வோடு பொருந்துகிறது. கற்கக் கற்க அறியாமை தெரிவது போல, கூடக் கூட காதல் பெருகியது. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அறியும் தோறும் மேலும் அறிய ஆசைப்பட்டனர்.

ஒருநாள் இராமன் சீதையின் மடியில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, காகாசுரன் (இந்திரனின் மகன் ஜயந்தன்) சீதையைக் கொத்தி இடையூறு செய்தான். இராமன் கோபத்துடன் புல்லை பிரம்மாஸ்திரமாக ஏவினான். பின்னர் கருணையால் அவன் உயிரைக் காத்தான் என்று மரபு சொல்கிறது. இது இராமனின் அன்பு காக்கும் வலிமையைக் காட்டுகிறது.

இந்தக் காட்சியில் இல்லற அன்பு அரச வாழ்வின் வசதிகளைவிட மேலானது என்ற செய்தி உள்ளது. சித்திரகூடத்தில் குடிசையும் மலையும் ஆற்றுமே அவர்களுக்குப் போதுமான சொர்க்கமாக இருந்தது.

நாமும் நம் வாழ்க்கைத் துணையுடன் ஒவ்வொரு நாளையும் புதிய கண்களுடன் காணும் பழக்கத்தை இராமன்–சீதை வாழ்வில் இருந்து கற்கலாம். அன்பு பழகப் பழக வளரும் என்பதே இக்கதையின் செய்தி.

சீதையும் இராமனும் சித்திரகூடத்தில் கொண்ட வாழ்வு தமிழ் மரபிலும் கம்பராமாயணத்திலும் அன்புக்கும் எளிமைக்கும் எடுத்துக்காட்டாகப் போற்றப்படுகிறது.

ஆகவே அன்பு பழகப் பழக வளரும் என்பதை நினைவில் வைப்போம்.

Rama and Sita at Chitrakuta

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana, Rama, Sita and Lakshmana built a hut on Chitrakuta hill and lived there. The river Mandakini flowed, flowers bloomed, peacocks danced and monkeys and deer roamed everywhere. In that beautiful natural setting their forest life was sweet.

One day Rama sat with Sita and showed her the beauty of the hill. One by one he pointed out the waves of the Mandakini, the deer drinking at the bank and the flowering trees. Valmiki writes that he spoke in effect, "Sita, while I am with you, I feel no sorrow even at the loss of Ayodhya."

These words show the depth of Rama's love for Sita. Though he had lost kingdom and wealth, his heart was full. The reason was her nearness.

Though they lived close to each other for many days, their love did not lessen. On the contrary it grew in a new form each day. Sita too tried to ease Rama's sorrow; and Rama spoke to make her glad.

This portrayal agrees with the spirit of verse 1110. As ignorance shows the more one learns, love grew the more they joined. The more they knew each other, the more they desired to know.

One day when Rama was sleeping in Sita's lap, a crow-demon (Jayanta, Indra's son) pecked Sita and troubled her. Rama angrily hurled a blade of grass as the Brahmastra. Later, out of mercy, he spared his life, tradition says. It shows the strength of Rama's protecting love.

The message here is that the love of household life is greater than the comforts of royal life. At Chitrakuta a hut, a hill and a river were heaven enough for them.

We can learn from the life of Rama and Sita the habit of seeing our life partner with fresh eyes every day. Love grows with practice; that is the message of this story.