அர்த்தநாரீசுவரரும் பிருங்கி முனிவரும்
சிவபெருமானின் அர்த்தநாரீசுவர வடிவம் இந்து மரபின் ஆழமான குறியீடுகளில் ஒன்று. இடப்பாதி உமையாகவும் வலப்பாதி சிவனாகவும் ஒரே உடலில் நிற்கும் அந்த வடிவத்துக்கு ஒரு புராணக்கதை சொல்லப்படுகிறது. அது திருச்செங்கோடு தலபுராணத்திலும் சிவ புராண மரபிலும் வருகிறது.
கைலாயத்தில் பிருங்கி என்ற முனிவர் சிவபெருமானின் தீவிர பக்தர். அவர் சிவனை மட்டுமே வழிபடுவார்; சக்தியை வணங்க மாட்டார். ஒருநாள் சிவனையும் பார்வதியையும் ஒன்றாக வலம் வரும்போது, அவர் வண்டு வடிவம் எடுத்து, சிவனை மட்டும் சுற்றிவர இடையில் புகுந்தார்.
இதைக் கண்ட பார்வதி வருந்தினாள். சக்தி இல்லாமல் சிவன் இல்லை; சிவன் இல்லாமல் சக்தி இல்லை என்ற உண்மையை அவர் உணரவில்லை என்று நினைத்தாள். இருவரும் இணைந்தவர்கள் என்பதை அவருக்கு உணர்த்த விரும்பினாள்.
பார்வதி சிவனின் உடலோடு இணைந்து அமர்ந்தாள். பிருங்கி இன்னும் அவர்களுக்கிடையே நுழைந்து சிவனை மட்டும் சுற்ற முயன்றார். அப்போது சக்தி, முனிவரின் உடலிலிருந்து தன் சக்தியை (சதை, இரத்தம்) விலக்கிக்கொண்டாள். முனிவர் எலும்பும் தோலுமாக நிற்க முடியாமல் விழுந்தார் என்று கதை சொல்கிறது.
சிவபெருமான் முனிவருக்கு ஒரு மூன்றாவது காலைக் கொடுத்து அவரை நிற்கச் செய்தார். பிருங்கி தன் தவறை உணர்ந்து இருவரையும் வணங்கினார். அப்போது சிவபெருமான் தன் உடலில் பாதியை சக்திக்கு அளித்து அர்த்தநாரீசுவரராகக் காட்சி தந்தார் என்று மரபு சொல்கிறது.
அந்த வடிவில் இருவருக்கிடையே காற்றும் நுழையவில்லை. இது 1108ஆம் குறளின் நேரடிக் காட்சி. ஒருவரையொருவர் விரும்பும் இருவர் ஒன்றாகும் அந்த நிலையை இந்தக் கதை சமயக் குறியீடாகக் காட்டுகிறது.
இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்வது: இல்லறத்தில் ஆணும் பெண்ணும் சமமான பாதிகள். ஒருவரைப் புறக்கணித்து மற்றவரை மட்டும் உயர்த்தினால் வாழ்வு முழுமையாகாது.
திருச்செங்கோட்டில் இன்றும் இந்த வடிவம் சிறப்பாக வழிபடப்படுகிறது. இல்லறத்தின் சமநிலையை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
இந்தக் கதையின் பாடம் தத்துவ ஆழம் உடையது: ஆண்மை, பெண்மை என்ற இரு கூறுகளும் இணைந்தபோதுதான் இறை வடிவம் முழுமை பெறுகிறது. இல்லறத்திலும் அந்த இரண்டு கூறுகளும் ஒன்றையொன்று மதிக்கும்போது வாழ்வு நிறைவடையும்.
ஆகவே இல்லறம் சமநிலையால் நிறைவடைகிறது.
இந்த உண்மையைத் தமிழ் மரபு ஆலயங்களிலும் சிற்பங்களிலும் போற்றுகிறது.