Adhigaram 111

Rejoicing in the Embrace

புணர்ச்சி மகிழ்தல் · Punarchchimakizhdhal

புணர்ச்சி மகிழ்தல் அதிகாரம், இன்பத்துப்பாலில் காதலர் கூடிய மகிழ்ச்சியைப் போற்றுகிறது. ஐம்புல இன்பமும் ஒரே இடத்தில் உணரும் தலைவன், நோய்க்கும் மருந்துக்கும் அவளே காரணம் என்று வியக்கிறான்; அவள் தோள் தாமரைக் கண்ணான் உலகைவிட இனிது; அணுகினால் குளிர்ச்சி, அகன்றால் வெப்பம்; காற்றும் நுழையாத தழுவல், ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் என்ற முக்கூறு இன்பம் என்கிறான். அறிய அறிய அறியாமை தெரிவது போல, கூடக்கூட காதல் பெருகுகிறது என்று முடிகிறது.

This chapter, in the Inbattuppal, celebrates the joy of lovers united. The lover finds the delights of all five senses in one place and marvels that she is both the pain and its cure; her arms are sweeter than the world of the lotus-eyed Lord; near her he is cooled, away he burns; their embrace lets not even air between; and quarrel, understanding and union are the lovers' sweets. As the learned feel their ignorance grow, so with closeness love only grows.

அறிமுகம்

திருக்குறளின் மூன்றாம் பாலான இன்பத்துப்பால் (காமத்துப்பால்) கணவன் மனைவியரின் அன்பை, களவு, கற்பு என்ற இரு இயல்களில் பேசுகிறது. அதில் களவியலின் ஒரு பகுதியாக வரும் இந்த அதிகாரம், காதலர் கூடிய பின் தலைவன் தன் மகிழ்ச்சியைச் சொல்லுவதாக அமைந்துள்ளது. 'புணர்ச்சி' என்றால் கூடுதல்; 'மகிழ்தல்' என்றால் இன்புறுதல். இந்த அதிகாரம் தமிழ் இலக்கிய மரபில் அகத்திணை என்று அழைக்கப்படும் அன்பின் ஐந்திணைப் பாடல்களின் நாகரிக வடிவில் எழுதப்பட்டது; ஆகவே சொற்கள் கண்ணியத்துடனும் கவிநயத்துடனும் அமைகின்றன.

பத்துக் குறள்களும் தலைவனின் உள்ளத்தைக் காட்டுகின்றன. ஐம்புலன்களின் இன்பமும் அவளிடமே உள்ளது (1101). நோய்க்கு மருந்து வேறு; ஆனால் இவள் தந்த நோய்க்கு இவளே மருந்து (1102). தாமரைக் கண்ணான் உலகைவிட அவள் தோள் இனிது (1103). அவள் நீங்கினால் சுடுகிறாள், அணுகினால் குளிர்கிறாள் (1104). விரும்பும் பொழுதெல்லாம் அவள் தோள் அந்தந்தப் பொருள் போல இன்பம் தருகிறது (1105). அவள் தோள் அமிழ்தால் செய்தது போலத் தீண்டுமுன் உயிர் தளிர்க்கிறது (1106). அவள் அணைப்பு, தாம் பகிர்ந்து உண்ணும் இல்லறம் போல இனிது (1107). காற்றும் நுழையாத இறுக்கம் காதலர்க்கு இனிது (1108). ஊடல், உணர்தல், புணர்தல் என்பவை காதலர் பெற்ற பயன் (1109). அறிய அறிய அறியாமை தெரிவது போலக் காதல் கூடக்கூடப் பெருகுகிறது (1110).

உரையாசிரியர்கள் சில இடங்களில் வேறுபடுகின்றனர். 1103ஆம் குறளில் 'தாமரைக் கண்ணான் உலகு' என்பதைப் பெரும்பாலோர் திருமாலின் உலகான வைகுண்டம் என்று கொள்கின்றனர்; சிலர் தாமரைக்கண் அழகுடைய தலைவனின் உலகு என்றும் காண்கின்றனர். 1107ஆம் குறளில் 'தம்மில் இருந்து தமதுபாத்து உண்டற்றால்' என்பதைத் தம் இல்லத்தில் இருந்து தம் உணவைப் பிறருடன் பகிர்ந்து உண்பது போல என்று பொருள் கொள்கின்றனர். 1110ஆம் குறளின் உவமை கற்றோரின் அடக்கத்தைக் குறிப்பதாகவே பொது உரை.

இந்து மரபில் இல்லற இன்பம் தர்மத்தின் ஒரு பகுதி. சிவனும் பார்வதியும் ஒருவரில் ஒருவர் பாதியாக அர்த்தநாரீசுவரராக நிற்பது, இராமனும் சீதையும் ஒருவரையொருவர் நினைத்து வாழ்ந்தது, சாவித்திரி எமனிடமும் தன் கணவனை விடாமல் நின்றது, முருகனும் வள்ளியும், கண்ணனும் ருக்மிணியும் சத்யபாமாவும், ஆண்டாளும் அரங்கனும் என இந்த அன்பு பல வடிவில் போற்றப்படுகிறது. காவியங்கள் காதலைக் கண்ணியத்துடன் போற்றுகின்றன.

இந்த அதிகாரத்தை நாம் கணவன் மனைவியரின் அன்பைப் போற்றும் கவிதையாகப் படிக்கலாம். அன்பில் இனிமையும் ஊடலும் மீண்டும் இணைதலும் இயல்பு என்பதையும், அன்பு பழகப் பழக மங்காமல் வளரும் என்பதையும் வள்ளுவர் தன் அழகிய உவமைகளால் காட்டுகிறார். இல்லறம் ஒரு தவம் மட்டுமல்ல, ஒரு கொண்டாட்டமும் என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.

இன்பத்துப்பால் வள்ளுவரின் மூன்று பால்களுள் மிகவும் கவிநயம் மிக்கது. அறமும் பொருளும் நீதியையும் நெறியையும் சொல்ல, இன்பம் மனத்தின் மென்மையைச் சொல்கிறது. இல்லறம் ஒரு கடமை மட்டுமல்ல, ஒரு கொண்டாட்டமும் என்று உணர்த்துவதே அதன் நோக்கம். தமிழ் மரபில் காதல் வெட்கப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல; அது அறத்தோடும் கண்ணியத்தோடும் இணைந்த உயர்ந்த வாழ்வியல் அனுபவம். சங்கப் புலவர்கள் முதல் ஆழ்வார் நாயன்மார்கள் வரை எல்லோரும் இந்த அன்பை இறை அன்பின் குறியீடாகவும் பாடினர்.

அதனால் இந்த அதிகாரத்தைப் படிக்கும்போது தம்பதியர் ஒருவரையொருவர் நன்றியோடும் மரியாதையோடும் நோக்கும் பார்வையை வளர்த்துக்கொள்ளலாம். இல்லறத்தில் இனிமை, ஊடல், புரிதல், மீண்டும் இணைதல் ஆகியவை எல்லாம் ஒரே அன்பின் பல முகங்கள் என்பதையும் இது நினைவூட்டுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தின் சொற்கள் உணர்ச்சிமிக்கவை என்றாலும், அவை எப்போதும் கண்ணியத்தின் எல்லைக்குள் நிற்கின்றன. அதுவே வள்ளுவரின் தனிச் சிறப்பு.

Introduction

The third part of the Kural, the Inbattuppal (Kamattuppal), speaks of the love of husband and wife in two sections, Kalaviyal and Karpiyal. This chapter, within Kalaviyal, has the lover tell his joy after the lovers have united. 'Punarchchi' is union; 'magizhdhal' is rejoicing. It is written in the refined form of the Tamil akam tradition of love poems of the five landscapes, so the words keep dignity and poetic grace.

The ten verses show the lover's heart. All the delights of the five senses are in her alone (1101). The cure for disease is another thing, but for the pain she gave, she alone is the cure (1102). Her arms are sweeter than the world of the lotus-eyed Lord (1103). When she leaves she burns, when she comes near she cools (1104). Whenever he desires, her arms seem to be whatever he desires (1105). Her arms seem made of nectar; at their touch life sprouts afresh (1106). Her embrace is sweet like a household that shares its food (1107). An embrace in which not even air passes is sweet to lovers (1108). Quarrel, understanding and union are the fruit lovers get (1109). As ignorance shows the more one knows, love grows the more one is near (1110).

Commentators differ in places. In verse 1103, most take 'thaamarai kannaan ulagu' as Vishnu's world Vaikuntha; some read it as the world of a lover with lotus-like eyes. In verse 1107, 'thammil irundhu thamadhu paaththu unndatraal' is taken as eating one's food in one's own house after sharing it with others. The simile of 1110 is generally read as the humility of the learned.

In the Hindu tradition domestic love is part of dharma. Shiva and Parvati standing as Ardhanarishvara, each half of the other; Rama and Sita living in each other's thought; Savitri refusing to leave her husband even before Yama; Murugan and Valli; Krishna with Rukmini and Satyabhama; Andal and Ranganatha: love is honoured in many forms. The epics praise love with dignity.

We may read this chapter as a poem honouring the love of husband and wife. Valluvar, with lovely similes, shows that in love sweetness, quarrel and reunion are natural, and that love does not fade with familiarity but grows. It reminds us that household life is not only a penance but also a celebration.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

பார்வதியின் தவமும் சிவபெருமானுடன் திருமணமும்

சிவபுராணமும் காளிதாசனின் குமாரசம்பவமும் பார்வதியின் காதலையும் தவத்தையும் போற்றுகின்றன. இமவானின் மகளாகப் பிறந்த பார்வதி முன் பிறவியில் தட்சனின் மகள் சதி; தந்தையின் அவமதிப்பால் தன் உயிரை நீத்தவள். இப்பிறவியிலும் அவள் சிவபெருமானையே தன் கணவனாக அடைய விரும்பினாள்.

அப்போது சிவபெருமான் தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார். தேவர்கள் அவரை எழுப்பக் காமதேவனை அனுப்பினர். காமதேவன் அம்பு எய்தபோது சிவனின் நெற்றிக்கண் திறந்து அவனை எரித்தது. அந்த நிகழ்ச்சியைக் கண்ட பார்வதி கலங்கினாள்; ஆனால் அழகாலும் அம்பாலும் அவரை அடைய முடியாது, தவத்தாலேயே முடியும் என்று உணர்ந்தாள்.

அவள் தன் அரண்மனை வாழ்வை விட்டு, மரவுரி உடுத்தி, கடுமையான தவம் செய்தாள். கோடையில் நான்கு பக்கமும் தீ வளர்த்து நடுவில் நின்றாள். மழையிலும் குளிரிலும் நீரில் நின்றாள். இலைகளையும் உண்ணாமல் இருந்ததால் 'அபர்ணா' என்ற பெயர் பெற்றாள் என்று மரபு சொல்கிறது.

அவளது தவம் கண்டு மனம் இரங்கிய சிவபெருமான் ஒரு இளம் பிரம்மசாரி வடிவில் வந்து அவளைச் சோதித்தார். அவர் சிவனை இகழ்ந்து பேசினார். 'அவன் சுடுகாட்டில் வாழ்பவன், சாம்பல் பூசுபவன்; ஏன் அவனை விரும்புகிறாய்?' என்றார். பார்வதி கோபத்துடன் அவரை எதிர்த்து, 'அவர் அருமையை நீ அறியவில்லை' என்றாள்.

அவளது உறுதி கண்ட சிவபெருமான் தன் உண்மை வடிவில் தோன்றினார். 'உன் தவத்தால் நீ என்னை வென்றுவிட்டாய்; இன்று முதல் நான் உன் அடிமை' என்ற பொருளில் அவர் பேசியதாகக் காளிதாசன் எழுதுகிறார். பின்னர் இமயமலையில் சப்தரிஷிகள் வழிகாட்ட, அவர்களது திருமணம் தேவர்கள் முன்னிலையில் நடைபெற்றது.

திருமணத்தில் பிரம்மா புரோகிதராக இருந்தார், திருமால் பார்வதியைக் கையளித்தார் என்று மரபு சொல்கிறது. தேவர்களும் முனிவர்களும் மலர் தூவினர். சிவனும் பார்வதியும் ஒருவரையொருவர் நாடிய காதல் கூடியது.

இந்தக் கதை புணர்ச்சியின் மகிழ்ச்சி தவத்தின் பயனாக வருவது என்று காட்டுகிறது. நீண்ட காத்திருப்பு, உறுதி, ஆசையின் தூய்மை ஆகியவற்றால் அடையும் கூடல் மிகுந்த இனிமை தருகிறது. அதனால்தான் இந்த அதிகாரத்தின் பாடல்கள் இன்பத்தைக் கொண்டாடுகின்றன.

சைவ மரபில் சிவனும் சக்தியும் பிரிக்க முடியாத இணை. அவர்களின் திருமணம் பல ஆலயங்களில் ஆண்டுதோறும் கொண்டாடப்படுகிறது; மதுரையில் மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் திருக்கல்யாணம் அதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

நம் இல்லறத்திலும் அன்பு தவம் போல உறுதியும் பொறுமையும் வேண்டும் என்பதையும், அதன் பயனாகக் கூடலின் மகிழ்ச்சி மலர்கிறது என்பதையும் இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது.

இந்தக் கதையில் சக்தி என்பது சிவனுக்கு வெளியே இருக்கும் ஒன்றல்ல; அவரின் ஆற்றலே என்பது சைவ தத்துவம். அதனால் பார்வதியின் தவம் சிவனை அடையும் முயற்சி மட்டுமல்ல, இரண்டு பாதிகள் இணையும் நிகழ்ச்சி. இல்லறத்திலும் கணவன் மனைவி இருவரும் ஒருவரின் பாதியாக விளங்குவதே இந்தக் கதையின் உட்பொருள்.

பார்வதியின் உறுதி இந்தக் கதையின் மையம். சதியாக இழந்ததை, இமவானின் மகளாக மீண்டும் பெற அவள் மேற்கொண்ட தவம் காதலுக்குத் தேவையான பொறுமையையும் தூய்மையையும் காட்டுகிறது. ஆசை பெரிதாக இருந்தாலும், அதை அடையும் வழி அடக்கமும் உறுதியுமாக இருந்தது. அதனால்தான் கூடல் மகிழ்ச்சி மிகுந்ததாக அமைந்தது.

சிவபெருமானின் சோதனையும் இதில் முக்கியம். அன்பு உண்மையானதா என்பதை சோதிக்கும் தருணங்கள் வாழ்விலும் வரும். பிறர் இகழும்போது தன் அன்புக்குரியவரைப் பாதுகாத்துப் பேசுவது அன்பின் அடையாளம். பார்வதி அதை அழகாகச் செய்தாள். இல்லறத்திலும் துணையின் மானத்தைக் காப்பது இந்த உறுதியே.

மதுரை, காஞ்சி, திருவாரூர் போன்ற தலங்களில் இன்றும் இந்தத் திருமணம் கொண்டாடப்படுகிறது. அந்த விழாக்கள் குடும்பங்களையும் ஊர் மக்களையும் இணைத்து இல்லறத்தின் மங்கலத்தை நினைவூட்டுகின்றன.

ஆகவே பார்வதி–சிவன் திருமணம் இன்பத்தின் அழகையும் அறத்தின் உறுதியையும் ஒருங்கே காட்டுவதாக இந்த அதிகாரத்தின் முதல் கதையாகிறது. காதல் உணர்வு தவம் போன்ற ஒழுக்கத்துடன் இணையும்போது மகிழ்ச்சி நிலைக்கும் என்பதையே இது நமக்குச் சொல்கிறது. இந்தப் பார்வையோடு மற்ற ஒன்பது குறள்களையும் படிக்கும்போது அவற்றின் கவிநயம் இன்னும் ஆழமாகத் தெரிகிறது. தம்பதியர் இதை ஒன்றாக வாசித்தால் இல்லறம் மேலும் இனிமையாகும்.

Chapter story

Parvati's Penance and Her Marriage to Shiva

The Shiva Purana and Kalidasa's Kumarasambhava honour Parvati's love and penance. Born as the daughter of Himavan, Parvati had in her previous birth been Sati, daughter of Daksha, who gave up her life at her father's insult. In this birth too she wished to win Shiva as her husband.

At that time Shiva was immersed in meditation. The gods sent Kamadeva to wake him. When Kamadeva shot his arrow, Shiva's third eye opened and burned him. Seeing it, Parvati was shaken; but she understood that Shiva could not be won by beauty or arrows, only by penance.

She left her palace life, wore bark, and did severe penance. In summer she stood amid four fires. In rain and cold she stood in water. Because she even gave up eating leaves she was named 'Aparna', tradition says.

Moved by her penance, Shiva came in the form of a young brahmachari to test her. He spoke ill of Shiva: "He lives in cremation grounds and smears ashes; why do you want him?" Parvati angrily opposed him: "You do not know his worth."

Seeing her firmness, Shiva appeared in his real form. Kalidasa writes in effect that he said, "By your penance you have won me; from today I am your servant." Later in the Himalayas, guided by the Seven Sages, their marriage took place before the gods.

At the wedding Brahma was the priest and Vishnu gave Parvati away, tradition says. Gods and sages showered flowers. The love that Shiva and Parvati sought in each other was united.

The story shows that the joy of union comes as the fruit of penance. Union reached through long waiting, firmness and purity of desire gives great sweetness. That is why the verses of this chapter celebrate joy.

In the Shaiva tradition Shiva and Shakti are an inseparable pair. Their wedding is celebrated every year in many temples; the Meenakshi Sundareshwarar Tirukkalyanam at Madurai is the best example.

In our own household life too, love needs firmness and patience like penance, and the story reminds us that from this the joy of union blossoms.

In this story Shakti is not something outside Shiva; she is his power itself, a Shaiva philosophical view. So Parvati's penance is not only an effort to win Shiva but the joining of two halves. The inner meaning is that in household life too husband and wife stand as halves of one another.

Parvati's firmness is the centre of the tale. What she lost as Sati she sought again as Himavan's daughter, and her penance shows the patience and purity love needs. Her longing was great, yet the way to it was restraint and firmness. That is why the union was so joyful.

Shiva's test is also important. Moments that test whether love is true come in life. To speak in defence of the beloved when others scorn them is the mark of love. Parvati did this beautifully. In household life too, guarding a partner's honour is this same firmness.

At Madurai, Kanchi, Tiruvarur and other shrines this wedding is celebrated even today. Those festivals join families and townspeople and recall the auspiciousness of household life.

முக்கியப் பாடங்கள்

காதலில் ஐம்புல இன்பமும் ஒன்றாகி நிற்கிறது.
நோய் தந்தவரே மருந்தாகும் விந்தை அன்பிலேயே உண்டு.
ஊடல், உணர்தல், புணர்தல் ஆகியவை காதலின் முக்கூறு இன்பம்.
காற்றும் நுழையாத நெருக்கம் அன்பின் அடையாளம்.
அறிய அறிய அறியாமை தெரிவது போல, கூடக்கூட அன்பு பெருகும்.

Key lessons

In love the delights of all five senses become one.
The one who gave the pain can be the cure, a wonder found in love.
Quarrel, understanding and union are the three sweets of love.
A closeness that lets not even air through is the mark of affection.
As ignorance shows the more one learns, love grows the more one is together.