கீதகோவிந்தத்தில் ராதாவும் கண்ணனும்
பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் ஒடிசாவில் ஜயதேவர் இயற்றிய கீதகோவிந்தம் ராதா–கிருஷ்ண காதலைப் பாடும் அழகிய சமஸ்கிருதக் காவியம். வைணவ மரபில் இது இறைவனுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் இடையிலான அன்பின் உருவகமாகவும் போற்றப்படுகிறது. இசையோடு பாடப்படும் அஷ்டபதிகள் இதில் உள்ளன.
காவியம் வசந்த காலத்தில் தொடங்குகிறது. யமுனைக் கரையில் கதம்ப மரங்களின் நிழலில், ஆயர்பாடிப் பெண்கள் கண்ணனோடு ஆடுகின்றனர். கண்ணனின் குழல் ஓசை கேட்டதும் ராதாவின் மனம் அவனை நோக்கிப் பாய்கிறது. மற்ற பெண்களோடு அவன் ஆடுவதைக் கண்டு அவள் மனம் வருந்துகிறது.
ராதா தன் தோழியிடம் தன் துயரைக் கூறுகிறாள். தோழி கண்ணனிடம் சென்று ராதாவின் ஏக்கத்தைச் சொல்கிறாள். கண்ணனும் மனம் வருந்தித் தன் தவறை உணர்கிறான். இருவரும் ஒருவரையொருவர் தேடி ஏங்குகின்றனர். இது காதலின் ஊடலும் ஏக்கமும்.
இறுதியில் இருவரும் கூடுகின்றனர். அந்தக் கூடலில் ராதாவுக்குக் கண்ணன் அவள் மனத்தின் எல்லா விருப்பங்களுக்கும் நிறைவாகத் தோன்றுகிறான். ஜயதேவர் அந்த நிலையை மிகவும் கவிநயத்தோடு பாடுகிறார்: அவள் விரும்பியது எல்லாம் அவனிடமே கிடைக்கிறது.
இது 1105ஆம் குறளின் உணர்வோடு ஒத்துப்போகிறது. 'வேட்ட பொழுதின் அவை அவை போலும்' என்பது போல, ராதாவுக்குக் கண்ணன் தன் ஒவ்வொரு தேவைக்கும் ஏற்ற அடைக்கலமாகிறான்: துயரில் ஆறுதல், ஏக்கத்தில் நிறைவு, மகிழ்ச்சியில் பங்காளி.
வைணவ உரையாசிரியர்கள் இந்த அன்பை ஆன்மாவுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் இடையிலான உறவின் குறியீடாகப் பார்க்கின்றனர். ஆன்மா தன் எல்லா ஆசைகளும் இறைவனிடமே நிறைவடையும் என்று உணரும் நிலை அது.
தமிழ்ப் பண்பாட்டிலும் அகத்திணை மரபும் பக்தி இலக்கியமும் இதே உணர்வைப் பாடுகின்றன. வள்ளுவரின் குறள் மனித அன்பை, ஜயதேவரின் கீதம் இறை அன்பை நோக்கினாலும், அவை இரண்டும் அன்பின் முழுமையைப் போற்றுகின்றன.
நாமும் நம் இணைக்குக் கேட்பதை மட்டுமல்ல, அவர் தேவையையும் உணர்ந்து துணை நிற்கலாம். அதுவே இல்லற இனிமையின் ரகசியம்.
கீதகோவிந்தம் தமிழ்நாட்டு ஆலயங்களிலும் நடனத்திலும் இசையிலும் பெரிதும் கொண்டாடப்படுகிறது. அஷ்டபதிப் பாடல்கள் பரதநாட்டியத்திலும் பஜனை மரபிலும் இன்றும் ஆடப்பட்டுப் பாடப்படுகின்றன.
ஆகவே இல்லற அன்பும் இறை அன்பும் ஒரே நதியின் இரு கரைகள் போன்றவை என்று நம் மரபு காட்டுகிறது. ராதா–கண்ணன் கதையும் அந்த உண்மையையே நமக்குச் சொல்கிறது.