Kural 1104 · நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்

Kural 1104 · Rejoicing in the Embrace · புணர்ச்சி மகிழ்தல்

நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்?

Neengin Theruum Kurukungaal Thannennum / Theeyaantup Petraal Ival?

HeWhen she is at a distance she burneth, but when she is near she is refreshingly cool: ah! whence did she obtain this strange fire?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நீங்கினால் சுடுவதும், நெருங்கினால் குளிர்வதும் ஆகிய இந்த விந்தையான தீயை இவள் எங்கே பெற்றாள்?

Meaning

Burning when she moves away and cool when she draws near, where did she get such a strange fire?

சொற்பொருள் Word by word

நீங்கின்: when she moves away
தெறூஉம்: she burns
குறுகுங்கால்: when she comes near
தண்ணென்னும்: she is cool
தீ: the fire
யாண்டுப் பெற்றாள் இவள்: where did she get it

விளக்கம்

தீ என்பது இயல்பாகவே சுடும். அருகில் சென்றால் அதிகம் சுடும்; தூரத்தில் இருந்தால் குறைவாகச் சுடும். ஆனால் இந்தக் காதலி என்ற தீ இதற்கு நேர்மாறானது: நீங்கினால் சுடுகிறது, நெருங்கினால் குளிர்கிறது. இது எந்தத் தீ என்று தலைவன் வியக்கிறான்.

'தெறூஉம்' என்றால் சுடும். 'குறுகுங்கால்' என்றால் நெருங்கும்போது. 'தண்ணென்னும்' என்றால் குளிர்ச்சியாகும். 'தீ யாண்டுப் பெற்றாள் இவள்' என்றால் இந்தத் தீயை இவள் எங்கிருந்து பெற்றாள்? இது ஒரு முரண்நயம்.

இந்தக் குறளின் உண்மை பிரிவின் துயரத்தையும் கூடலின் அமைதியையும் சொல்கிறது. காதலி அருகில் இல்லாதபோது மனம் எரிகிறது; உறக்கம் வராது, நிலவும் சுடும். அவள் வந்ததும் அந்த வெப்பம் அடங்குகிறது.

இங்கே 'தீ' என்பது காதல் வெப்பம். வள்ளுவர் இதை ஒரு விந்தையாகச் சொல்கிறார். தீ தன் அருகில் வருவோரைச் சுடுவதே இயல்பு; இந்தத் தீ தன்னை நீங்குவோரைச் சுடுகிறது.

உரையாசிரியர்கள் இதை அன்பின் இயல்பாகவே விளக்குகின்றனர். அன்பு நம்மை இணைக்கிறது; பிரிவு அந்த இணைப்பின் வலியை உணர்த்துகிறது. அருகாமையே அதன் மருந்து.

இராமாயணத்தில் இராமனின் பிரிவுத் துயர் இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் தொடக்கத்தில், சீதையைப் பிரிந்த இராமன் வசந்தக் காலத்தைக் கண்டு புலம்புகிறான். குளிர்ந்த காற்றும் நிலவும் அவனுக்கு எரிப்பது போல இருப்பதாக வால்மீகி எழுதுகிறார்.

இந்தக் குறள் நம் உறவுகளில் இருப்பின் மதிப்பை நினைவூட்டுகிறது. அருகில் இருக்கும்போது மறந்துவிடும் அந்தக் குளிர்ச்சியை, தூரத்தில் இருக்கும்போது நாம் உணர்கிறோம்.

இந்தக் குறளில் வெப்பம் குளிர்ச்சி என்ற இரு எதிர்ச் சொற்கள் ஒரே பொருளுக்கு வருவதே கவிநயம். அன்பு ஒரு பக்கம் வருத்துகிறது, மறுபக்கம் ஆற்றுகிறது. அன்பைப் பற்றிய இந்த நுட்பமான புரிதல் தமிழ் அகப்பாடல்களில் பல இடங்களில் காணப்படுகிறது.

Explanation

Fire naturally burns. The nearer, the more it burns; the farther, the less. But this fire called the beloved is the opposite: when she moves away it burns, when she draws near it cools. The lover marvels what fire this is.

'Theruum' is burns. 'Kurugungaal' is when near. 'Thannennum' is becomes cool. 'Thee yaandup pettaal ival' is where did she get this fire? It is a paradox.

The truth of the verse speaks of the sorrow of separation and the calm of union. When the beloved is not near, the mind burns; sleep does not come, even moonlight scorches. When she comes the heat subsides.

Here 'thee' is the heat of love. Valluvar calls it a wonder. Fire naturally burns those who come near; this fire burns those who leave it.

Commentators explain it as the nature of love itself. Love binds us; separation shows the pain of that binding. Nearness is its cure.

Rama's grief in separation in the Ramayana is an example. At the start of the Kishkindha Kanda, Rama, parted from Sita, laments on seeing the spring season. Valmiki writes that the cool breeze and the moon seemed to burn him.

The verse reminds us of the worth of presence in our relations. The coolness we forget when we are near, we feel when we are far.

கதை

பிரிவில் வாடிய இராமன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டம் இராமன் பம்பை ஏரியின் கரையை அடைவதோடு தொடங்குகிறது. அப்போது வசந்த காலம். மலர்கள் பூத்து, வண்டுகள் ஒலித்து, குளிர்ந்த காற்று வீசியது. அந்த அழகைக் கண்டு இராமன் மனம் சீதையை நினைத்து வருந்தியது.

சீதை கடத்தப்பட்டு ஏற்கனவே நீண்ட நாட்கள் ஆகியிருந்தன. பம்பை ஏரியின் தாமரைகள், மரங்களில் கூவும் குயில்கள், மயில் ஆட்டம் எல்லாம் அவன் கண்ணுக்கு இன்பம் தரவில்லை. ஏனெனில் அந்த இன்பத்தை அவளோடு பகிர முடியவில்லை.

அவன் இலக்குவனிடம் சொல்கிறான்: 'தம்பி, இந்த வசந்தம் எனக்கு இன்பம் தரவில்லை, மாறாக என் துயரைக் கூட்டுகிறது. சீதையுடன் இருந்திருந்தால் இவை அனைத்தும் எனக்கு மகிழ்ச்சி தந்திருக்கும்.' வால்மீகி அவனது புலம்பலை நீண்ட பாடலாக வடிக்கிறார்.

குளிர்ந்த தென்றல் அவளைத் தொட்டிருக்கக்கூடும் என்று நினைத்தபோது அது அவனுக்கு இதமாக இருந்தது; ஆனால் அவள் இல்லாத நிலையில் அதே தென்றல் எரிக்கும் தீ போல இருந்தது என்று வால்மீகி காட்டுகிறார். இது 1104ஆம் குறளின் முரண்: தண்மையும் தீயும் ஒன்றாகத் தெரிகின்றன.

இலக்குவன் அவனைத் தேற்றினான். 'நீ தளராதே; முயற்சியால் எல்லாம் வெல்லலாம்; சீதையை மீட்போம்' என்று உறுதி கூறினான். இராமன் சற்று நிதானம் அடைந்தான். பிறகு சுக்ரீவனைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டான்.

இராமனின் பிரிவுத் துயர் வெறும் உணர்ச்சிப் புலம்பல் அல்ல. அது அவனது அன்பின் ஆழத்தையும் மனித உணர்வின் மென்மையையும் காட்டுகிறது. வீரனான இராமன் தன் மனைவிக்காக அழுவது அவனுக்கு பலவீனம் அல்ல, பண்பு.

இந்த நிகழ்ச்சியில் நாம் காண்பது அன்பு இருக்கும்போது அழகும் இனிமையும் இருக்கின்றன; அது இல்லாதபோது அதே அழகு வலி தருகிறது என்பதே. இதையே குறள் 'நீங்கின் தெறூஉம், குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்' என்கிறது.

நம் வாழ்விலும் அன்பானவரைப் பிரிந்திருக்கும் நாட்களில் இதை உணர்கிறோம். அதனால் இருக்கும் நாட்களை அன்போடு போற்றுவோம்.

இராமனின் புலம்பல் இந்திய இலக்கியத்தில் காதல் பிரிவின் சிறந்த வருணனையாகக் கருதப்படுகிறது. கவிஞர்கள் பலர் அதைப் பின்பற்றிப் பாடியுள்ளனர். இந்தப் பிரிவுத் துயர் இறுதியில் மீட்சியில் முடிவடைவதால் அது நம்பிக்கையையும் தருகிறது.

நம் உறவுகளை அன்போடு போற்றுவோம்.

பிரிவின் வலியை உணர்ந்தவரே சேர்ந்திருப்பதன் மதிப்பை முழுமையாக அறிகிறார் என்பதை இராமனின் புலம்பல் காட்டுகிறது.

A story

Rama Pining in Separation

The Kishkindha Kanda of Valmiki's Ramayana opens with Rama reaching the bank of Lake Pampa. It was spring. Flowers bloomed, bees hummed and a cool breeze blew. Seeing the beauty, Rama's mind ached, thinking of Sita.

Many days had already passed since Sita was abducted. The lotuses of Pampa, the cuckoos calling from the trees, the dance of peacocks gave no joy to his eyes. For he could not share that joy with her.

He says to Lakshmana: "Brother, this spring gives me no joy; instead it increases my sorrow. If I were with Sita all this would give me gladness." Valmiki shapes his lament into a long song.

When he thought the cool breeze might have touched her, it soothed him; but in her absence the same breeze was like fire that burns, Valmiki shows. This is the paradox of verse 1104: coolness and fire appear as one.

Lakshmana consoled him. "Do not lose heart; by effort all can be won; we shall recover Sita," he assured him. Rama gained some composure. Then he set out to meet Sugriva.

Rama's grief of separation is no mere emotional lament. It shows the depth of his love and the tenderness of human feeling. For the hero Rama to weep for his wife is not weakness but character.

What we see in this scene is that when love is present, beauty and sweetness are there; when it is absent, the same beauty gives pain. This is what the verse says: "when she leaves it burns, when she draws near it is cool".

In our own lives too we feel this in days of separation from loved ones. So let us cherish the days we are together with love.

சிந்தனைக்கு

என் வாழ்வில் எந்த இருப்பை அது இல்லாதபோதுதான் நான் மதிக்கிறேன்?

To reflect on

What presence in my life do I only appreciate when it is absent?