எமனையும் வென்ற சாவித்திரி
மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் மார்க்கண்டேய முனிவர் யுதிஷ்டிரனுக்குச் சாவித்திரியின் கதையைச் சொல்கிறார். மத்ர நாட்டு அரசன் அசுவபதியின் மகள் சாவித்திரி. அவள் தன் கணவனைத் தானே தேடி, காட்டில் வாழ்ந்த சத்தியவான் என்ற இளைஞனை மணக்க விரும்பினாள். நாரதர் சத்தியவான் ஓராண்டில் இறந்துவிடுவான் என்று எச்சரித்தும் அவள் மனம் மாறவில்லை.
அவள் அரச வாழ்வை விட்டு, காட்டில் சத்தியவானோடும் அவனது பார்வையற்ற பெற்றோரோடும் வாழ்ந்தாள். எளிய வாழ்வில் அவளுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. கணவன் அன்பே அவளுக்குச் செல்வம். ஆண்டு முடியும் நாளை எண்ணி நோன்பு இருந்தாள்.
அந்த நாளில் சத்தியவான் விறகு வெட்டச் சென்றான். சாவித்திரி அவனுடன் சென்றாள். அவன் தலைவலியால் அவள் மடியில் சாய்ந்து உயிர் நீத்தான். எமதர்மன் வந்து அவன் உயிரைப் பாசக்கயிற்றால் இழுத்துச் சென்றான்.
சாவித்திரி எமனைப் பின்தொடர்ந்தாள். எமன் திரும்பிச் செல்லச் சொன்னபோது, அவள் தர்மம் பற்றிய இனிய சொற்களைப் பேசினாள். எமன் மகிழ்ந்து, கணவன் உயிரைத் தவிர வேறு வரம் கேள் என்றான். அவள் முதல் வரத்தில் மாமனாரின் பார்வையையும், இரண்டாவது வரத்தில் இழந்த நாட்டையும் கேட்டாள்.
தொடர்ந்து அவள் எமனைப் பின்தொடர்ந்தாள். மூன்றாம் வரத்தில் தன் தந்தைக்கு நூறு மகன்களைக் கேட்டாள். நான்காம் வரத்தில் தனக்கு சத்தியவானால் நூறு மகன்கள் பிறக்க வேண்டும் என்று கேட்டாள். எமன் சிந்திக்காமல் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்றான்.
அப்போது சாவித்திரி, 'கணவன் இல்லாமல் எனக்கு மகன்கள் எப்படிப் பிறப்பர்?' என்றாள். எமன் தன் வரத்தால் கட்டுப்பட்டதை உணர்ந்து சிரித்தான். சத்தியவானின் உயிரை விடுவித்தான் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது.
சாவித்திரி எமனிடம் வைகுண்டம் போன்ற எந்த உலகையும் கேட்கவில்லை. அவளுக்கு அது போதாது; அவள் வேண்டியது கணவனின் அருகாமை. இது 1103ஆம் குறளின் உணர்வோடு பொருந்துகிறது: காதலனின் தோளுக்கு இணையான உலகம் அவளுக்கு இல்லை.
இன்றும் சாவித்திரி கதை நம் வீடுகளில் அன்பும் உறுதியும் எதையும் வெல்லும் என்ற நம்பிக்கையைத் தருகிறது. எளிய வாழ்வில் அன்பு இருந்தால் அதுவே உலகின் உச்ச இன்பம்.
இந்தக் கதையில் சாவித்திரியின் உறுதிக்கு இணையாக அவளது அறிவும் பேச்சுத்திறனும் வெளிப்படுகின்றன. அவள் எமனிடம் வாதிடவில்லை, அவன் அறத்தையே போற்றிப் பேசினாள். அன்பும் அறிவும் இணைந்தால் எதையும் சாதிக்கலாம் என்பதே இக்கதையின் பாடம்.