Kural 1120 · அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர்

காட்டுப் பாதையில் சீதை

இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் வரும் காட்சி இது. தந்தை தசரதனின் வாக்கைக் காக்க இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் செல்லத் தயாரானான். தன் மனைவி சீதையிடம் விடைபெறச் சென்றான். "நீ அரண்மனையில் இரு. காடு கடினமானது; முட்களும் கற்களும் நிறைந்தது. உன் மெல்லிய பாதங்கள் அங்கே நோகும்" என்றான். சீதை மறுத்தாள். "நீங்கள் செல்லும் இடமே எனக்கு அரண்மனை. உங்களோடு நடக்கும் எந்த முள்ளும் எனக்கு மலர்" என்றாள் என்று இராமாயணம் உரைக்கிறது.

இராமன் அவளது உறுதியைக் கண்டு மனம் நெகிழ்ந்தான். ஆயினும் அவள் மென்மையான உடலைப் பற்றிய கவலை அவனை விட்டுப் போகவில்லை. காட்டுப் பாதையில் செல்லும்போது ஒவ்வொரு கல்லையும் முள்ளையும் தாமே அகற்றிக்கொண்டு அவள் முன்னே நடந்தான் என்றும் கதைகள் பாடுகின்றன. இலக்குவனும் அவர்களோடு தொடர்ந்தான்.

கங்கைக் கரையில் குகன் என்ற வேடர் தலைவன் அவர்களை அன்போடு வரவேற்று, படகில் ஆற்றைக் கடக்க உதவினான். அரண்மனை வாழ்வைத் துறந்து வந்த அரசகுமாரர்களையும் அரசியையும் கண்டு அவன் மனம் உருகியது. மெல்லிய பாதங்களுக்குக் காட்டுப் பாதை எவ்வளவு கடினமாக இருக்கும் என்று யாரும் எண்ணாமல் இருக்க முடியாது.

இந்தக் காட்சியை நினைத்துப் பார்த்தால், குறளின் இறுதி அடியில் தலைவன் அனிச்சத்தைக்கூட நெருஞ்சியாகக் காணும் மனம் இராமனிடமும் இருப்பதை உணரலாம். தான் நேசிப்பவளுக்காகப் பாதையின் முட்களை விலக்கும் அன்பே இங்கே உன்னதமாக ஒளிர்கிறது. சீதையும் தன் துணைவனின் துன்பத்தைத் தனதாகக் கொண்டு முன்னேறினாள்.

மூவரும் கங்கையைக் கடந்து தண்டகாரண்யத்தை நோக்கிச் சென்றனர். காட்டுப் பாதையின் முள்ளும் கல்லும் பற்றிய கவலை இராமன் முகத்தில் தெரிந்தது; அதைக் கண்ட சீதை புன்னகையுடன் அவனைத் தேற்றினாள். அவள் புன்னகையில் காட்டின் கடுமை எல்லாம் மறைந்தது.

இந்தக் காட்சியைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் பாதையின் முள்ளை விலக்கிய அன்பையும், அந்த முள்ளைப் புன்னகையோடு ஏற்ற துணிவையும் ஒருசேர நினைத்து வியப்பர்.

வனவாசத்தின் நீண்ட நாட்களில் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தனர். வழியில் சந்தித்த முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் தங்கி, அவர்களிடம் ஆசி பெற்றுக்கொண்டனர். சீதையின் உறுதியும் இராமனின் அக்கறையும் ஒன்றுசேர்ந்த அந்தப் பயணத்தை இராமாயணம் அன்பின் பாடமாகவே காட்டுகிறது.

இவ்வாறு இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் சுமையைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். மென்மையைப் போற்றுவதோடு அதன் வலிமையையும் உணர்வதுதான் முதிர்ந்த அன்பு.

Sita on the Forest Path

This scene comes from the Ayodhya Kanda of the Ramayana. To keep the word of his father Dasharatha, Rama prepared to go into exile for fourteen years. He went to take leave of his wife Sita. "Stay in the palace. The forest is hard, full of thorns and stones. Your tender feet will suffer there," he said. Sita refused. "Wherever you go is my palace. Any thorn I walk on with you is a flower to me," she says in the epic.

Rama was moved by her resolve, yet his worry for her delicate body did not leave him. The tales sing that on the forest path he walked ahead of her, clearing every stone and thorn himself. Lakshmana went with them.

At the Ganga, Guha, the chief of the boatmen, welcomed them warmly and helped them cross the river by boat. Seeing the princes and the queen who had given up palace life, his heart melted. No one could help wondering how hard the forest path would be for such tender feet.

Thinking of this scene, we see that the mind in the last line of the verse, which sees even anicham as a thorn, lives also in Rama. The love that clears thorns from the path of the beloved shines here. Sita too took her husband's suffering as her own and went forward.

Thus each shared the burden of the other. To honour tenderness and also to recognise its strength is mature love.