Kural 1115 · அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள் நுகப்பிற்கு

நவராத்திரிப் பூச்சரம்

காஞ்சிபுரத்தில் ஒரு நவராத்திரி மாலை. ரேவதியின் வீட்டில் கொலு படிகள் அழகாக அடுக்கப்பட்டிருந்தன. எட்டு வயது மகள் கவிதா அம்பிகை வேடத்தில் தயாராகிக்கொண்டிருந்தாள். அம்மா பழைய பட்டுப் பாவாடையை அணிவித்தாள்; பாட்டி கோதை ஒரு பெரிய மல்லிகை மாலையையும் மெல்லிய முல்லைச் சரத்தையும் கொண்டுவந்தாள்.

ரேவதி ஆர்வத்தில் எல்லா மலர்களையும் காம்போடு சேர்த்துக் கவிதாவின் கூந்தலிலும் இடுப்பிலும் சுற்றினாள். சிறிது நேரத்தில் கவிதா சிணுங்கினாள். "அம்மா, கனமாக இருக்கிறது; இடுப்பு குத்துகிறது." ரேவதி கவனிக்கவில்லை; கொலுவுக்கு வரும் விருந்தினர்களுக்கு அழகாகத் தெரிய வேண்டும் என்பதிலேயே அவள் கவனம் இருந்தது.

பாட்டி அருகில் வந்து கவிதாவின் இடுப்பைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். மலர்க்காம்புகளும் கம்பிகளும் அவள் தோலில் அழுந்தியிருந்தன. "ரேவதி, பூ அழகு சேர்ப்பதற்குத்தான்; வலி தருவதற்கன்று. காம்புகளைக் களைந்துவிடு. குழந்தையின் இடை மெல்லியது" என்றாள். ரேவதி வெட்கத்தோடு மலர்களை அவிழ்த்து, காம்புகளைக் களைந்து இதழ்களை மட்டும் மென்மையாகச் சரமாக்கினாள்.

கவிதாவின் முகம் மலர்ந்தது. அவள் இப்போது தாராளமாக நடந்தாள்; ஆடினாள்; அம்பிகையாக நின்று புன்னகைத்தாள். கொலுவுக்கு வந்தவர்கள் அவளைப் பார்த்துப் பாராட்டினர். ஆனால் ரேவதிக்கு அன்றைய மிகப்பெரிய பாடம் தன் மனத்திலேயே தங்கியிருந்தது. கொலுவுக்கு வந்த அண்டை வீட்டுப் பெண்கள் வழக்கம்போல் சுண்டல், வெற்றிலை பாக்கு, குங்குமம் பெற்றுச் சென்றனர். ஒவ்வொருவருக்கும் குங்குமம் தரும்போது ரேவதி தன் கைகளின் மென்மையைப் பற்றியும் ஒரு கணம் நினைத்தாள். பாட்டி சமையலறையில் அமர்ந்து, தான் சிறுமியாக இருந்தபோது தன் தாய் எப்படி ஒவ்வொரு பூவையும் இதழ் இதழாகப் பிரித்துச் சரம் கட்டுவாள் என்று கதையாகச் சொன்னாள். கவிதா அந்தக் கதையை ஆவலோடு கேட்டுக்கொண்டே உறங்கிப்போனாள்.

அன்றிரவு கவிதா தூங்கிய பின் ரேவதி தன் தாயின் பழைய சரப்பளி நகைகளையும் வெளியே எடுத்துப் பார்த்தாள். அவற்றில் எத்தனை கனமானவை என்று கணக்கிட்டு, தன் மகளுக்கு எதை எப்போது அணிவிப்பது என்று மனத்துக்குள் ஒரு வரையறை செய்துகொண்டாள்.

பூசை முடிந்த பின் பாட்டி மெல்லச் சொன்னாள்: "அன்பு பூவைப் போன்றது. சூட்டும்போது கவனம் வேண்டும். சூடியவளுக்கு வலிக்கிறதா என்று பார்ப்பதே அன்பின் முதல் அடையாளம்." ரேவதி தலையசைத்தாள். அன்று முதல் தன் மகளுக்கு எதைச் செய்தாலும் அது அவளுக்குச் சுமையாகிறதா என்று ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டுச் செய்யலானாள்.

The Navaratri Garland

It was a Navaratri evening in Kanchipuram. In Revathi's home the golu steps had been arranged beautifully. Her eight-year-old daughter Kavitha was getting ready to appear as Ambika. Her mother put on her an old silk skirt, and her grandmother Kothai brought a big jasmine garland and a delicate string of mullai.

In her enthusiasm Revathi wound all the flowers, stalks and all, around Kavitha's hair and waist. Soon Kavitha began to complain. "Amma, it is heavy; it pricks my waist." Revathi did not notice, because her mind was on how fine the child would look to the guests who would come to see the golu.

The grandmother came near and touched Kavitha's waist. The stalks and wires were pressing into her skin. "Revathi, flowers are for adding beauty, not for causing pain. Take the stalks off. The child's waist is tender," she said. Revathi, a little ashamed, undid the flowers, removed the stalks and strung only the soft petals into a garland.

Kavitha's face brightened. She walked freely now, danced, and stood smiling as the Goddess. The visitors admired her. But for Revathi the biggest lesson of the day stayed in her own mind.

After the puja the grandmother said gently, "Love is like a flower. We must be careful when we put it on someone. To see whether the wearer feels pain is the first sign of affection." Revathi nodded. From then on, whatever she did for her daughter, she paused a moment to ask whether it had become a burden.