Kural 622 · வெள்ளத் தனைய இடும்பை அறிவுடையான்

கடலிலும் அசையாத பிரகலாதன்

பாகவத புராணத்தின் ஏழாம் ஸ்கந்தம் பிரகலாதனின் கதையைக் கூறுகிறது. அசுர மன்னன் இரணியகசிபு தன்னையே கடவுளாகக் கருதி, விஷ்ணுவை வணங்குவதைத் தடை செய்தான். ஆனால் அவனது மகன் பிரகலாதன் கருவிலேயே நாரத முனிவரால் விஷ்ணு பக்தியைக் கேட்டவன். பள்ளியில் ஆசிரியர்கள் எவ்வளவு கற்பித்தாலும் அவன் ஹரிநாமத்தையே சொன்னான். 'உன் இறைவன் எங்கே இருக்கிறான்?' என்று தந்தை சினந்து கேட்க, 'அவர் எங்கும் இருக்கிறார்' என்றான் அவன்.

இரணியகசிபு சினம் கொண்டு மகனைக் கொல்ல ஆணையிட்டான். யானைகளின் காலடியில் இடப்பட்டான்; பாம்புகள் முன் விடப்பட்டான்; நஞ்சு ஊட்டப்பட்டான்; மலை உச்சியிலிருந்து தள்ளப்பட்டான் என்று புராணம் கூறுகிறது. இறுதியாகக் கடலில் கல்லோடு கட்டி எறியப்பட்டான். ஒவ்வொரு முறையும் பிரகலாதன் அச்சம் கொள்ளவில்லை; ஹரியின் நினைவை மனத்தில் நிறுத்தினான். அவன் முகத்தில் புன்னகை மறையவில்லை என்று பாகவதம் உணர்த்துகிறது.

கடல் அலைகள் அவனை மூழ்கடிக்க முயன்றன. ஆனால் அவன் மனத்தில் இருந்த ஒரே சிந்தனை, விஷ்ணுவின் நினைவு. அந்த நினைவே அவனுக்குக் கடலையும் தாண்டும் தெளிவைத் தந்தது என்று கதை சொல்கிறது. கடல் அலைகள் அவனைக் கரையில் சேர்த்தன என்று பாரம்பரியம் கூறுகிறது. எந்தத் துன்பமும் அவன் மனத்தை அசைக்கவில்லை.

இறுதியில் ஒரு தூணைக் காட்டி, 'இதிலும் உன் ஹரி இருக்கிறானா?' என்று இரணியகசிபு எள்ளி அதை உடைத்தான். தூணிலிருந்து நரசிம்மம் தோன்றி அசுரனை அழித்தது என்று புராணம் கூறுகிறது. பிரகலாதன் பின்னர் அசுரர்களுக்கு அரசனாகி அறத்துடன் ஆண்டான்.

இரணியகசிபு இறந்த பின் பிரகலாதன் தன் தந்தையை மன்னித்துத் தவற்றை மறந்தான் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. அவன் தன் மனத்தில் வெறுப்புக்கு இடம் தரவில்லை. துன்பம் நீங்கிய பின்னும் அவன் தெளிவு குறையவில்லை. அதனால் அவன் அசுரர் குலத்துக்கே ஒளியாக விளங்கினான். சிறுவனின் அறிவு பெரியவர்களின் அச்சத்தை விடப் பெரிதாயிற்று. இக்கதையைக் கேட்கும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் அச்சம் வரும்போது நல்ல நினைவுகளை மனத்தில் நிறுத்தலாம் என்று கற்றுக்கொள்கிறது.

வெள்ளம் போன்ற துன்பங்களை இளம் சிறுவன் எதிர்கொண்ட விதம் குறளின் பொருளை விளக்குகிறது. அவன் அச்சப்பட்டிருந்தால் ஒவ்வொரு துன்பமும் பெரிதாகியிருக்கும். ஒரே தெளிவான எண்ணமும் நம்பிக்கையும் அவற்றை அடக்கின. 'உள்ளத்தின் உள்ளக் கெடும்' என்பதன் புராண உருவம் இதுவே.

Prahlada, Unshaken Even in the Sea

The seventh skandha of the Bhagavata Purana tells the story of Prahlada. The asura king Hiranyakashipu regarded himself as God and forbade worship of Vishnu. But his son Prahlada had heard of Vishnu devotion from the sage Narada even in the womb. However much the teachers taught him at school, he spoke only the name of Hari. When his father asked in anger, 'Where is your god?', he said, 'He is everywhere.'

Hiranyakashipu in rage ordered his son killed. He was thrown under the feet of elephants, left before snakes, fed poison, and, the Purana says, hurled from a mountain peak. At last he was bound to a stone and cast into the sea. Each time Prahlada felt no fear; he kept the memory of Hari in his mind. The Bhagavata makes it plain that the smile did not leave his face.

The waves of the sea tried to drown him. But the one thought in his mind was the remembrance of Vishnu. That remembrance gave him the clarity to cross even the sea, the story says. Tradition says the waves placed him on the shore. No trouble moved his mind.

At last Hiranyakashipu pointed to a pillar and mocked, 'Is your Hari in this too?' and struck it. From the pillar Narasimha emerged and destroyed the asura, the Purana says. Prahlada later became king of the asuras and ruled with dharma.

The way the young boy faced flood-like troubles explains the verse. Had he been afraid, every trouble would have grown larger. One clear thought and faith subdued them. This is the Puranic form of 'ullaththin ullak kedum'.