Kural 625 · அடுக்கி வரினும் அழிவிலான் உற்ற – Tamilone

Kural 625 · Hopefulness in Trouble · இடுக்கண் அழியாமை

அடுக்கி வரினும் அழிவிலான் உற்றஇடுக்கண் இடுக்கட் படும்.

Atukki Varinum Azhivilaan Utra / Itukkan Itukkat Patum

Behold the man whose heart sinketh not even at a whole host of troubles arrayed against him: the obstacles in his path have themselves met with an obstacle.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

துன்பங்கள் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக அடுக்கி வந்தாலும் மனம் கலங்காதவனை அடைந்த துன்பம், தானே துன்பத்தில் சிக்கும்.

Meaning

Even if troubles come in a row, the trouble that reaches one whose mind does not break is itself troubled.

சொற்பொருள் Word by word

அடுக்கி: தொடர்ந்து, ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக
வரினும்: வந்தாலும்
அழிவிலான்: கலங்காதவன்
உற்ற: அடைந்த
இடுக்கண்: துன்பம்
இடுக்கட்படும்: தானே துன்பம் அடையும்

விளக்கம்

முந்தைய குறள் ஒரே தடையைக் காளை எவ்வாறு கடக்கிறது என்றது. இக்குறள் துன்பங்கள் அடுக்கடுக்காக வரும் நிலையைப் பேசுகிறது. வாழ்க்கையில் துன்பம் பெரும்பாலும் ஒன்றாக வருவதில்லை; ஒன்று தீரும் முன் இன்னொன்று வருகிறது. நோய், இழப்பு, பொருள் நெருக்கடி, உறவுச் சிக்கல் என்று பல ஒரே காலத்தில் சூழ்கின்றன. அப்போதும் மனம் அழியாதவனைத்தான் 'அழிவிலான்' என்று வள்ளுவர் குறிக்கிறார்.

'இடுக்கண் இடுக்கட்படும்' என்பதில் முந்தைய குறளின் சொல்விளையாட்டு தொடர்கிறது. துன்பம் அவனை நெருக்க முயல்கிறது; ஆனால் அவனது மனவலிமையின் முன் அது தானே நெருக்கடியில் சிக்குகிறது. அதாவது துன்பம் தான் வந்த நோக்கத்தை அடைய முடியாமல் தவிக்கிறது.

இங்கு 'அழிவிலான்' என்ற சொல்லின் ஆழம் கவனிக்கத்தக்கது. அவன் துன்பமே படாதவன் என்று பொருள் அல்ல. அவன் துன்பத்தை உணர்கிறான்; ஆனால் அது அவனை முற்றிலும் அழிக்க முடியாது. நெருப்பில் பொன் புடமிடப்படுவது போல, துன்பத்தில் அவன் மேலும் தூய்மை அடைகிறான் என்றும் உரையாசிரியர்கள் கூறுவர்.

இக்குறளுக்குத் தொடர்ச்சியான வாழ்க்கை அனுபவம் சான்று. வரலாற்றில் பெரிய தலைவர்கள் பலரும் அடுக்கடுக்கான இன்னல்களைச் சந்தித்தவர்களே. அவர்களின் மகத்துவம் அந்த இன்னல்கள் இல்லாததால் அன்று; அவற்றை மனம் உடையாமல் கடந்ததால்தான்.

வள்ளுவர் இக்குறளில் எண்ணிக்கையைச் சொல்லவில்லை; 'அடுக்கி' என்ற ஒரே சொல் துன்பங்களின் கூட்டத்தைக் குறிக்கிறது. ஒவ்வொன்றும் தனியாகச் சிறியது என்றாலும் சேர்ந்து வரும்போது பெரிதாகத் தோன்றும். இங்கே தேவைப்படுவது மனத்தின் அமைதியான கணக்கீடு: எதை முதலில் தீர்ப்பது, எதைக் காத்திருக்க விடுவது, எதற்கு உதவி கேட்பது என்று வரிசைப்படுத்துதல். இப்படிச் செய்பவன் அடுக்கு அடுக்காக வந்த துன்பங்களையும் ஒவ்வொன்றாகக் கடக்கிறான்.

இக்குறளின் நம்பிக்கை செய்தியையும் குறிப்பிட வேண்டும். துன்பங்கள் அடுக்கி வரும் காலம் முடிவில்லாதது அன்று. உறுதியாக நிற்பவனைக் கண்டு அவை தாமே தளர்ந்து விலகும் என்று வள்ளுவர் உறுதி தருகிறார்.

நாமும் துன்பங்கள் குவியும் காலத்தில் ஒன்றை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்: ஒவ்வொரு துன்பத்தையும் ஒவ்வொன்றாக, ஒரு நேரத்தில் ஒன்றாக எதிர்கொள்வோம். மொத்தமாகப் பார்த்து மலைத்தால் மனம் சோர்கிறது; பகுத்துப் பார்த்தால் வழி தெரிகிறது.

Explanation

The previous verse spoke of how a bull crosses one obstacle. This verse speaks of troubles coming in a heap. In life, troubles seldom come singly; before one ends another arrives. Illness, loss, financial strain and family tangles surround one at the same time. One whose mind is not ruined even then is called 'azhivilaan' by Valluvar.

In 'idukkan idukkatpadum' the word-play of the earlier verse continues. Trouble tries to press him; but before his strength of mind it itself falls into a squeeze. That is, trouble is unable to achieve the purpose for which it came.

The depth of the word 'azhivilaan' is worth noting. It does not mean he never suffers. He feels the trouble; but it cannot wholly destroy him. Commentators also say that as gold is purified in fire, in trouble he becomes purer.

Continuous life experience gives witness. Many great leaders in history faced troubles in succession. Their greatness lies not in the absence of those troubles but in crossing them without a broken heart.

In times when troubles pile up we too can remember one thing: face each trouble one at a time. Looking at the whole at once makes the mind faint; dividing makes the way visible.

கதை

அரிச்சந்திரனின் சோதனைகள்

மார்க்கண்டேய புராணமும் தேவி பாகவதமும் அரிச்சந்திர மன்னனின் கதையைக் கூறுகின்றன. அயோத்தியை ஆண்ட அரிச்சந்திரன் பொய் சொல்லாதவன் என்று புகழ் பெற்றான். விசுவாமித்திர முனிவர் அவனது உண்மையைச் சோதிக்க முடிவு செய்தார். ஒருநாள் அரிச்சந்திரன் தன் அரசை முனிவருக்கு தானமாகத் தந்துவிட்டான். தானத்துக்குரிய தட்சிணையையும் தர வேண்டும் என்று முனிவர் வற்புறுத்தினார். அரசு இல்லாத அவனிடம் செல்வமில்லை. அவன் தன் வாக்கைக் காக்க முடிவு செய்தான்.

தட்சிணை தருவதற்காக அவன் காசிக்குச் சென்றான். தன் மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் உரோகிதாசனையும் ஒரு அந்தணனிடம் விற்றான். அதுவும் போதாதபோது தன்னையே ஒரு சுடுகாட்டுக் காவலனிடம் அடிமையாக விற்றான் என்று புராணம் கூறுகிறது. மன்னன் இப்போது இடுகாட்டில் பிணங்களுக்கு வரி வசூலிக்கும் பணியாளன் ஆனான்.

அதற்கடுத்து துன்பங்கள் அடுக்கி வந்தன. அவன் மகன் உரோகிதாசன் பாம்பு கடித்து இறந்தான். சந்திரமதி மகனின் உடலோடு சுடுகாட்டுக்கு வந்தாள். அவளை அரிச்சந்திரன் அடையாளம் கண்டான். தன் மகனின் உடலை எரிக்கவும் அவன் வரி கேட்க வேண்டிய நிலை வந்தது. 'என்னிடம் ஒரு காசும் இல்லை' என்று அவள் அழுதாள். அப்போதும் அரிச்சந்திரன் தன் கடமையில் தவறவில்லை. 'என் எஜமானின் ஆணையைக் காக்க வேண்டும்; உன் புடவையின் ஒரு பகுதியைத் தந்து வரி செலுத்து' என்றான்.

அந்த உறுதியைக் கண்டு தேவர்கள் மலர் மழை பொழிந்தனர் என்று புராணம் கூறுகிறது. இந்திரன், தர்மதேவன், விசுவாமித்திரர் ஆகியோர் தோன்றினர். இதெல்லாம் அவன் உண்மையைச் சோதிக்கவே என்று விளங்கியது. உரோகிதாசன் உயிர்பெற்று எழுந்தான். அரிச்சந்திரனுக்கு அரசு திரும்பியது. அவனது புகழ் என்றும் நிலைத்தது.

அரிச்சந்திரனின் கதையை நம் மரபில் உண்மையின் உச்சமாகப் போற்றுகின்றனர். மகாத்மா காந்தி கூட சிறுவயதில் அரிச்சந்திர நாடகம் பார்த்து உண்மையின் மதிப்பை உணர்ந்ததாகத் தம் வரலாற்றில் எழுதினார் என்று சொல்லப்படுகிறது. கதையின் இறுதியில் அவன் இழந்தவை அனைத்தும் திரும்பின; ஆனால் அதைவிடப் பெரியது, துன்பங்களின் முன் அவன் தலை குனியாத பெருமை. காசியின் அரிச்சந்திர காட் இன்றும் அந்த நினைவைத் தாங்கி நிற்கிறது.

இழந்த அரசு, விற்கப்பட்ட மனைவி மக்கள், அடிமை வாழ்வு, மகனின் மரணம் என்று துன்பம் அடுக்கிக் கொண்டே வந்தது. ஆனால் அவனது உறுதி அழியவில்லை. துன்பங்களே அவனைச் சோதித்துத் தோற்றன. 'அடுக்கி வரினும் அழிவிலான்' என்பதன் புராண உருவம் அரிச்சந்திரன்.

A story

The Trials of Harishchandra

The Markandeya Purana and the Devi Bhagavata tell the story of King Harishchandra. Harishchandra, who ruled Ayodhya, became famous as one who never spoke a lie. Sage Vishvamitra decided to test his truthfulness. One day Harishchandra gave his kingdom to the sage as a gift. The sage insisted that the dakshina due for the gift should also be given. Without a kingdom he had no wealth. He resolved to keep his word.

To pay the dakshina he went to Kashi. He sold his wife Chandramati and son Rohitashva to a brahmin. When that was not enough, the Purana says, he sold himself as a slave to a keeper of the cremation ground. The king now became a servant collecting dues for corpses at the cremation ground.

After that troubles came in a row. His son Rohitashva died of a snake bite. Chandramati came with her son's body to the cremation ground. Harishchandra recognised her. He had to ask the due even for cremating his own son. 'I have not a coin,' she wept. Even then Harishchandra did not fail his duty. 'I must keep my master's order; give a part of your sari and pay the due,' he said.

Seeing that firmness, the gods showered flowers, the Purana says. Indra, Dharmadeva and Vishvamitra appeared. It became clear that all this was to test his truth. Rohitashva rose alive. Harishchandra's kingdom returned. His fame has lasted for ever.

Loss of kingdom, selling of wife and son, slavery, the death of his son: trouble heaped on trouble. But his firmness did not break. The troubles tested him and failed. Harishchandra is the Puranic form of 'adukki varinum azhivilaan'.

சிந்தனைக்கு

அடுக்கிய என் சிக்கல்களில் இன்று எதை முதலில் தனியாகப் பிரித்து எதிர்கொள்வேன்?

To reflect on

Of my heaped problems, which one will I separate and face first today?