Kural 626 · அற்றேமென்று அல்லற் படுபவோ பெற்றேமென்று

ரந்திதேவனின் கொடை

பாகவத புராணத்தின் ஒன்பதாம் ஸ்கந்தம் ரந்திதேவன் என்ற மன்னனின் கதையைக் கூறுகிறது. பரத குலத்தைச் சேர்ந்த ரந்திதேவன் தம்மிடம் இருந்த செல்வம் அனைத்தையும் வருவோர்க்கெல்லாம் தானமாகத் தந்தவர். தாம் ஈட்டியது தமக்கென்று வைத்துக்கொள்ளாமல், தெய்வம் அளித்தது என்று எண்ணி பிறருக்குப் பகிர்ந்தார். காலப்போக்கில் அவரிடம் எதுவுமே இல்லாமல் போனது. குடும்பத்தோடு காட்டில் வாழ்ந்தார்.

ஒரு பஞ்ச காலம் வந்தது. நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் அவர்களுக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை என்று புராணம் கூறுகிறது. நாற்பத்தொன்பதாம் நாள் காலையில் கொஞ்சம் நெய், பாயசம், கோதுமை அரிசி, நீர் எப்படியோ கிடைத்தது. ரந்திதேவனும் குடும்பமும் உண்ணத் தொடங்கும் வேளையில் ஒரு அந்தணர் வாசலில் வந்து பசி என்றார். ரந்திதேவன் மகிழ்ந்து தம் பங்கை அவருக்கு அளித்தார்.

அந்தணர் உண்டு திருப்தியடைந்து சென்ற பிறகு எஞ்சியதைக் குடும்பம் பகிர்ந்தது. அப்போது ஒரு சூத்திரன் வந்து பசி என்றான். அவருக்கும் ஒரு பகுதியைக் கொடுத்தார். அடுத்து நாய்களோடு ஒருவன் வந்தான்; எஞ்சிய உணவையும் அவனிடம் அளித்தார். கடைசியில் தாகத்தால் வாடும் ஒரு சண்டாளன் வந்து நீர் கேட்டான். ரந்திதேவனிடம் இருந்ததோ ஒரு குவளை நீர் மட்டும். அதையும் அளித்தார்.

அவர் சொன்ன சொற்கள் புராணத்தில் புகழ்பெற்றவை: 'எனக்கு எட்டு அருட்செல்வங்களும் வேண்டாம்; முக்தியும் வேண்டாம். எல்லா உயிர்களின் துன்பத்தையும் நான் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதனால் அவர்கள் துன்பம் நீங்க வேண்டும்.' அப்போது திரிமூர்த்திகள் தோன்றி அவரது பெருமையைப் போற்றினர் என்று புராணம் சொல்கிறது. அவர் தன் தானத்தால் எதையும் இழந்ததாக வருந்தவில்லை.

ரந்திதேவன் கதையைக் கேட்கும் பெரியவர்கள் தானத்தின் மேன்மையைப் பற்றியும் பேசுவர். உணவை மற்றவர்களோடு பகிர்ந்தவனுக்கே உணவின் உண்மையான சுவை தெரிகிறது என்பார்கள். பசியில் வாடியவன் தன் பங்கைக் கொடுக்கும் உயர்வு இக்கதையில் தெளிவாகிறது. மேலும் அவன் தாகம் எடுத்தவனுக்கு நீர் தந்தபோது அடைந்த நிறைவு எதனாலும் ஈடாகாதது என்று புராணம் குறிப்பிடுகிறது. அத்தகைய நிறைவு பெற்றவனுக்குப் பசி கூடத் துன்பமாகத் தெரிவதில்லை.

ரந்திதேவன் பொருளைப் பற்றிக்கொள்ளவில்லை; ஆகவே இழப்பும் பசியும் அவரை அழிக்கவில்லை. 'பெற்றேம் என்று ஓம்புதல் தேற்றாதவர்' என்ற சொற்களுக்கு அவரே இலக்கணம். பற்றற்ற மனம் துன்பத்தின் முன் அமைதியாக நின்றது.

Rantideva's Gift

The ninth skandha of the Bhagavata Purana tells the story of King Rantideva. Rantideva of the Bharata line gave all the wealth he had as gifts to all who came. What he earned he did not keep for himself; thinking it was given by God, he shared it with others. In time nothing was left with him. He lived in the forest with his family.

A famine came. The Purana says that for forty-eight days they got no food. On the morning of the forty-ninth day, somehow some ghee, payasam, wheat and water came to hand. Just as Rantideva and his family began to eat, a brahmin came to the door and said he was hungry. Rantideva gladly gave his share to him.

After the brahmin ate, satisfied, and left, the family shared what was left. Then another man came and said he was hungry. Rantideva gave him a portion too. Next a man came with dogs; the remaining food he gave to him. Last, a thirst-stricken outcaste came and asked for water. Rantideva had only a cup of water. He gave that too.

His words are famous in the Purana: 'I do not want the eight powers, nor liberation. May I take on the suffering of all beings, so that their suffering ends.' Then the Trimurti appeared and honoured his greatness, the Purana says. He did not grieve as though he had lost anything through his giving.

Rantideva did not cling to wealth; so loss and hunger did not ruin him. He is the model for 'petrema ompudhal thetraadhavar'. A mind free of clinging stood calm before trouble.