Adhigaram 63

Hopefulness in Trouble

இடுக்கண் அழியாமை · Itukkan Azhiyaamai

இடுக்கண் அழியாமை அதிகாரம், துன்பம் வரும்போது கலங்காமல் புன்னகையோடும் அறிவோடும் எதிர்கொள்பவரை துன்பமே தோற்று விலகும் என்று கூறுகிறது.

This chapter teaches that one who meets trouble with a smile and a steady mind will see trouble itself retreat defeated.

அறிமுகம்

திருக்குறளின் பொருட்பாலில் அரசியல் இயலைச் சேர்ந்த இந்த அதிகாரத்தின் பெயர் இடுக்கண் அழியாமை. 'இடுக்கண்' என்றால் துன்பம்; 'அழியாமை' என்றால் மனம் சோர்ந்து அழியாமை, அதாவது கலங்காமல் நிற்றல். முந்தைய அதிகாரம் முயற்சியைப் பேசியது; இந்த அதிகாரமோ அந்த முயற்சியின் பாதையில் எதிர்ப்படும் துன்பங்களை மனம் உடையாமல் கடப்பது எப்படி என்பதைக் கூறுகிறது. முயற்சி செய்பவனுக்குத் துன்பம் வருவது இயல்பு என்பதால் இது இயல்பாகவே அடுத்து வருகிறது.

முதல் குறளே அதிகாரத்தின் இசையை அமைக்கிறது: 'இடுக்கண் வருங்கால் நகுக'. துன்பம் வரும்போது சிரிக்க வேண்டும் என்பது விந்தையான அறிவுரை போலத் தோன்றலாம். ஆனால் அது துன்பத்தை இகழ்வதன்று; அதன் முன் மனம் தளராமல் இருக்கும் உறுதியின் அடையாளம். இரண்டாம் குறள் வெள்ளம் போன்ற துன்பமும் அறிவுடையவன் மனத்தில் ஒரு நினைப்பால் விலகும் என்கிறது. மூன்றாம் குறள் துன்பத்தைத் துன்பமாகக் கொள்ளாதவர்க்குத் துன்பமே துன்பப்படும் என்ற அழகான சொல் விளையாட்டைத் தருகிறது.

நான்கு, ஐந்து குறள்கள் காளையின் உவமையையும், அடுக்கி வரும் துன்பங்களையும் காட்டுகின்றன. ஆறு முதல் எட்டு வரை துன்பம் உடலுக்கு இயல்பானது, இன்பத்தை விரும்பாதவனுக்கு துன்பம் தாக்காது, பொருளைச் சேமித்துப் பற்றிக்கொள்ளாதவன் இழப்பில் கலங்கமாட்டான் என்ற உளவியல் உண்மைகள் வருகின்றன. ஒன்பதாம் குறள் இன்பத்திலும் மயங்காதவனே துன்பத்திலும் தளரமாட்டான் என்கிறது. பத்தாம் குறள் துன்பத்தையே இன்பமாகக் கொள்பவனை எதிரிகளும் போற்றுவர் என்று முடிக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் அரசியல் இயலில் இடம்பெறுவது பொருத்தமானது. நாட்டை ஆள்பவன் எதிர்கொள்ளும் துன்பங்கள் தனி மனிதனின் துன்பங்களை விடப் பெரியவை: பஞ்சம், படையெடுப்பு, துரோகம், மக்களின் அதிருப்தி. அவற்றின் நடுவே தலைவன் கலங்கினால் நாடு முழுவதும் கலங்கும். அவன் புன்னகையோடும் தெளிவோடும் நின்றால் அவன் குடிகள் நம்பிக்கை பெறுவர். எனவே துன்பத்தில் அசையாமை ஆட்சியாளனுக்கு ஓர் அரசுத் தகுதி என்பதே இந்த அதிகாரத்தின் உட்கருத்து.

வள்ளுவர் இங்கே துன்பத்தை வெல்லும் வழிகளைப் படிப்படியாகக் காட்டுகிறார் என்று பார்க்கலாம். முதலில் சிரிப்பு; பின்னர் சிந்தனை; அடுத்து துன்பத்தை எதிர்க்கும் உறுதி; அதன் பின் துன்பம் இயற்கையானது என்ற ஏற்பு; பிறகு இன்பத்தின்மேல் பற்றைக் குறைத்தல்; இறுதியில் துன்பத்தையே இன்பமாகக் கொள்ளும் நிலை. இந்த வரிசை ஓர் உளவியல் பயிற்சித் திட்டம் போலவே அமைந்துள்ளது. அதனால் அதிகாரத்தை ஒரே மூச்சில் படிப்பதைவிட, ஒவ்வொரு குறளையும் நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பயில்வது நல்லது.

அதிகாரத்தின் இன்னொரு சிறப்பு, அது அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து உவமைகளை எடுப்பதாகும். வெள்ளம், காளை, அம்பு, இலக்கு போன்ற காட்சிகள் எளிய மனிதனுக்கும் உடனே புரிகின்றன. துன்பத்தைப் பற்றிய தத்துவத்தை வள்ளுவர் உழவன் வாழ்விலிருந்தும் வீரன் வாழ்விலிருந்தும் எடுத்துச் சொல்வதால் அது எல்லாருக்கும் உரியதாகிறது. படிப்பவர் தம் வாழ்வில் நடந்த ஒரு துன்பத்தை நினைத்தபடி ஒவ்வொரு குறளையும் படித்தால் அதன் பொருள் ஆழமாகப் பதியும்.

இன்றைய உலகில் மன அழுத்தமும் கவலையும் அதிகம். வள்ளுவரின் இந்த அதிகாரம் துன்பம் வராமல் தடுக்கும் வழியைச் சொல்லவில்லை; துன்பம் வரும்போது நம் மனம் எவ்வாறு நிற்க வேண்டும் என்பதையே சொல்கிறது. துன்பம் நிச்சயம்; கலங்குவது விருப்பத் தேர்வு என்பதே அதன் அடிப்படை. இது வெற்றுப் புன்னகை அன்று; அறிவு, பயிற்சி, பற்றற்ற தன்மை ஆகியவற்றால் வளர்ந்த உள்ளுறுதி என்பதை அதிகாரத்தின் குறள்கள் படிப்படியாக விளக்குகின்றன.

இந்த அதிகாரத்தின் செய்தியை ஒரே வரியில் சொல்வதானால், துன்பம் வருவது நம் கையில் இல்லை; அதை எதிர்கொள்ளும் விதம் நம் கையில் உள்ளது என்பதாகும். இந்த உண்மையை உணர்ந்தவன் எந்தச் சூழலிலும் தன் மனத்தின் ஆட்சியை இழக்க மாட்டான்.

Introduction

The name of this chapter in the Arasiyal section of the Porutpaal is Idukkan Azhiyaamai. 'Idukkan' is trouble, and 'azhiyaamai' is not being ruined in mind, that is, standing without being shaken. The previous chapter spoke of effort; this chapter tells how to cross, without a broken heart, the troubles that meet one on the path of effort. Since trouble naturally comes to one who strives, it follows naturally.

The first verse sets the tune of the chapter: 'Idukkan varungaal nakuga'. To laugh when trouble comes may sound a strange counsel. But it is not scorn for trouble; it is the sign of a firmness that does not flinch before it. The second verse says that even trouble like a flood retreats before one thought in a wise man's mind. The third verse gives a lovely word-play: those who do not take trouble as trouble make trouble itself suffer.

The fourth and fifth verses give the figure of the bull and of troubles arriving in a row. Verses six to eight bring psychological truths: trouble is natural to the body, the one who does not crave pleasure is not struck by pain, and the one who does not hoard and cling is not shaken by loss. The ninth says that one who is not intoxicated even in pleasure will not droop in pain. The tenth closes by saying that one who takes hardship itself as joy will be praised even by his enemies.

It is fitting that this chapter stands in the Arasiyal section. The troubles a ruler faces are greater than a private person's: famine, invasion, treachery, the people's discontent. If the leader is shaken in the midst of them the whole country is shaken; if he stands with a smile and clarity his subjects gain hope. So the inner idea of the chapter is that steadiness in trouble is a qualification for rule. Valluvar also shows the ways to overcome trouble step by step, from the smile to thought, to firmness, to acceptance, to loosened attachment, and finally to taking even trouble as joy.

In today's world stress and worry abound. This chapter of Valluvar does not tell a way to prevent trouble; it tells how our mind should stand when trouble comes. Its basis is that trouble is certain and distress is a choice. It is not an empty smile; the verses of the chapter explain step by step that it is an inner firmness grown through wisdom, practice and non-attachment.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

நளனும் தமயந்தியும்

மகாபாரதத்தின் வன பருவத்தில், யுதிஷ்டிரன் தன் துன்பத்தைப் பற்றிப் புலம்பியபோது பிருகதசுவ முனிவர் அவருக்கு நளன் கதையைச் சொல்கிறார். நிடதநாட்டு மன்னன் நளன் அழகும் அறிவும் அறமும் நிறைந்தவன். விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி தமயந்தி அவனை மணாளனாகத் தேர்ந்தாள். அன்னப்பறவை தூது சென்று இருவரையும் இணைத்தது. சுயம்வரத்தில் இந்திரன் முதலான தேவர்களும் நளனின் வடிவம் எடுத்து வந்தனர்; தமயந்தி தன் அறிவாலும் உறுதியாலும் உண்மையான நளனை அடையாளம் கண்டு மாலையிட்டாள்.

ஆனால் தேவர்களோடு வந்த கலி புருஷன் அந்தத் திருமணத்தைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டான். அவன் நளனின் உள்ளத்தில் புகுந்தான். நளன் தன் தம்பி புஷ்கரனோடு சூதாடினான்; தோல்விமேல் தோல்வி அடைந்தான். நாடு, செல்வம், உடை அனைத்தையும் இழந்தான். தமயந்தி தன் குழந்தைகளை உறவினர் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு, நளனுடன் காட்டுக்குச் சென்றாள்.

காட்டில் பசியும் தாகமும் அவர்களை வாட்டின. ஒருநாள் நளன் தமயந்தி உறங்கும்போது, மனம் குழம்பி, அவளுக்குத் தன்னால் கஷ்டம் என்று எண்ணி, அவளைத் தனியே விட்டுச் சென்றான் என்று கதை கூறுகிறது. தமயந்தி விழித்து கணவனைத் தேடி அழுதாள். காட்டில் பாம்பு, வேடர், புலி எனப் பல இடர்களைச் சந்தித்தாள். ஆனால் தளரவில்லை; தன் கற்பையும் அறிவையும் துணையாகக் கொண்டு தந்தை நாட்டை அடைந்தாள்.

இதற்கிடையில் நளன் காட்டுத்தீயில் சிக்கிய கார்க்கோடகன் என்ற நாகத்தைக் காப்பாற்றினான். அந்த நாகம் அவனைக் கடித்து அவன் உருவை மாற்றியது. அவன் குள்ளனாகிப் பாகுகன் என்ற பெயரில் அயோத்தி மன்னன் ருதுபர்ணனிடம் தேரோட்டியாக வேலை செய்தான். தமயந்தி அவனை அறிந்துகொள்ள மறுமணச் சுயம்வர அறிவிப்பு அனுப்பினாள். பாகுகன் குதிரைகளை ஒரே நாளில் விதர்ப்பம் சேர்த்தான். அவன் தேரோட்டும் திறனால் அவளுக்கு உண்மை புரிந்தது.

நளன் தன் உருவை மீண்டும் பெற்றான். தன் தம்பியோடு மீண்டும் சூதாடி நாட்டை மீட்டான். குடும்பம் மீண்டும் இணைந்தது. இந்தக் கதையைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரன் ஆறுதல் அடைந்தார்: தனக்கு மட்டுமே துன்பம் வந்ததாகக் கருதியவர், நளனும் அதனைவிடப் பெரிய துயரைக் கடந்தவன் என்பதை உணர்ந்தார்.

நளனின் கதையில் ஒரு நுட்பமும் உண்டு. அவன் இழந்த அனைத்தையும் தன் அறிவாலும் திறமையாலும் மீட்டான். பாகுகனாக வாழ்ந்த காலத்தில் ருதுபர்ணனிடமிருந்து அட்சஹிருதயம் என்ற சூதாட்ட ரகசியத்தைக் கற்றான் என்று கதை கூறுகிறது. அதற்கு ஈடாக தன்னிடம் இருந்த அசுவஹிருதயம் என்ற குதிரைக் கலையை அவனுக்குக் கற்பித்தான். துன்ப காலத்திலும் அவன் கற்றலை விடவில்லை. இழப்புக்கு நடுவிலும் அவன் ஒரு புதிய கலையைக் கற்றுக்கொண்டான்; அதுவே அவன் மீட்சியின் திறவுகோல் ஆயிற்று.

தமயந்தியின் பங்கும் போற்றத்தக்கது. கணவன் தன்னை விட்டுச் சென்ற நிலையிலும் அவள் அவனைப் பழிக்கவில்லை; தன் அறிவையும் துணிவையும் கொண்டு அவனைத் தேடினாள். வழியில் வணிகர் கூட்டத்துடன் இணைந்தாள்; பின்னர் சேதி நாட்டு அரண்மனையில் தங்கினாள்; இறுதியில் தந்தையின் நாட்டை அடைந்தாள். ஒவ்வொரு படியிலும் அவள் கலங்கினாலும் அழியாத உறுதியோடு இருந்தாள். இவ்விருவரின் வாழ்வும் இடுக்கணில் அழியாமையின் அழகிய எடுத்துக்காட்டாக நிற்கிறது. கதையின் முடிவில் தருமனுக்கு ஆறுதல் தந்த இந்தச் செய்தி இன்றும் நமக்கு ஆறுதல் தருகிறது.

இக்கதையைத் தமிழ் மரபில் நளவெண்பா என்ற நூலும் போற்றுகிறது. புகழேந்திப் புலவர் இயற்றிய அந்த நூல் நளனின் துன்பங்களையும் தமயந்தியின் உறுதியையும் அழகிய வெண்பாக்களில் பாடுகிறது. இவ்வாறு மகாபாரதக் கதை தமிழ்ப் பண்பாட்டிலும் ஆழமாக வேரூன்றியது. சனீஸ்வரன் தொடர்பாக வழங்கும் வழிபாட்டுக் கதைகளிலும் நளனின் பெயர் இடம்பெறுகிறது; திருநள்ளாறு கோயிலோடும் அவன் தொடர்பு சொல்லப்படுகிறது. துன்பத்தின் நடுவே நம்பிக்கை காக்கும் மரபாக இது நிலைக்கிறது.

நளனும் தமயந்தியும் இழந்தது அரசு, செல்வம், ஒருவரையொருவர் காணும் வாய்ப்பு. இருவரும் கலங்கினாலும் அழிந்துபோகவில்லை. நளன் தொழிலைக் கற்றுக்கொண்டு தாழ்ந்த வேலையையும் ஏற்றான்; தமயந்தி அறிவையும் துணிவையும் கைவிடவில்லை. 'இடுக்கண் வருங்கால் நகுக' என்பதன் பொருள் துன்பத்தை மறுப்பது அல்ல; அதன் நடுவில் அறிவையும் முயற்சியையும் விடாது இருப்பது. அந்த நெஞ்சுறுதி அவர்களை மீட்டது.

அதனால் நளனின் கதை துன்பத்தில் உழல்வோர்க்கு நீங்காத நம்பிக்கையாக நிற்கிறது.

Chapter story

Nala and Damayanti

In the Vana Parva of the Mahabharata, when Yudhishthira lamented his misfortune, sage Brihadashva told him the story of Nala. Nala, king of Nishadha, was full of beauty, wisdom and dharma. Damayanti, princess of Vidarbha, chose him as her husband. A swan went as a messenger and joined the two. At the swayamvara Indra and other gods came in Nala's form; Damayanti by her wisdom and firmness recognised the real Nala and garlanded him.

But Kali, who had come with the gods, grew jealous of the wedding. He entered Nala's heart. Nala played dice with his brother Pushkara and lost again and again. He lost kingdom, wealth, even his clothes. Damayanti sent her children to her kin and went with Nala to the forest.

In the forest hunger and thirst scorched them. One day, as Damayanti slept, Nala, his mind confused and thinking that she suffered because of him, left her alone, the story says. Damayanti woke, wept and searched for her husband. In the forest she met snakes, hunters and tigers. But she did not falter; with her chastity and intelligence as her companions she reached her father's land.

Meanwhile Nala rescued the serpent Karkotaka caught in a forest fire. The serpent bit him and changed his form. He became a dwarf and worked under the name Bahuka as charioteer to King Rituparna of Ayodhya. Damayanti, to recognise him, sent out a second swayamvara announcement. Bahuka drove the horses to Vidarbha in a single day. From his skill in driving she understood the truth.

Nala regained his form. He played dice again with his brother and won back his kingdom. The family was united. Hearing this, Yudhishthira was consoled: he who had thought that trouble came only to him realised that Nala crossed a greater grief.

There is a fine point in Nala's story. He regained all he had lost by his intelligence and skill. During his life as Bahuka, the story says, he learnt from Rituparna the secret of dice called Akshahridaya, and in exchange taught him the horse-lore he had. Even in time of trouble he did not stop learning. Amid loss he learnt a new art, and that became the key to his recovery.

Damayanti's part is also admirable. Even when her husband had left her, she did not blame him; with her wisdom and courage she searched for him. On the way she joined a merchant caravan, then stayed in the palace of Chedi, and finally reached her father's land. At each step she was shaken but held an unbroken firmness.

Nala and Damayanti lost kingdom, wealth and each other's company. Though shaken, they were not ruined. Nala learnt a skill and accepted a humbler job; Damayanti did not give up wisdom and courage. 'Idukkan varungaal nakuga' does not mean denying trouble; it means keeping wisdom and effort in its midst. That firmness of heart rescued them.

முக்கியப் பாடங்கள்

துன்பம் வரும்போது கலங்காமல் புன்னகையோடு நிற்பது மன உறுதியின் அடையாளம்.
அறிவுடையவனின் மனத்தின் ஒரு தெளிவான எண்ணம் வெள்ளம் போன்ற துன்பத்தையும் விலக்கும்.
துன்பத்தைத் துன்பமாகக் கொள்ளாதவரைத் துன்பமே துன்புறுத்தும்.
பற்றும் இன்ப விருப்பமும் குறைந்தவன் இழப்பில் தளர மாட்டான்.
இன்பத்திலும் மயங்காதவனே துன்பத்திலும் நிலைகுலையாதவன்.

Key lessons

Standing with a smile instead of shaking when trouble comes is the sign of inner strength.
One clear thought in a wise mind can drive away a flood of trouble.
Trouble itself suffers when it meets one who does not take trouble as trouble.
One with less attachment and craving for pleasure is not shaken by loss.
Only one who is not intoxicated in joy remains steady in sorrow.