வேடனாக வந்த சிவன்
இது மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்திலிருந்து வரும் நிகழ்ச்சி.
பாண்டவர்கள் காட்டில் வாழ்ந்த காலத்தில், அர்ஜுனன் பாசுபதம் என்னும் மேலான படையைப் பெறுவதற்காக இமயமலையில் கடுந்தவம் செய்தான். அவனுடைய தவம் தேவர்களையும் வியக்க வைத்தது. அவனைச் சோதிக்க எண்ணிய சிவபெருமான், கிராதன் என்னும் வேடனின் வடிவில், உமையம்மையுடனும் வேடுவர் கூட்டத்துடனும் அங்கே வந்தார்.
அந்த நேரத்தில் மூகன் என்னும் அசுரன் பன்றி வடிவில் அர்ஜுனனைத் தாக்க ஓடிவந்தான். அர்ஜுனனும் வேடனும் ஒரே நேரத்தில் அம்பு எய்தனர். பன்றி வீழ்ந்தது. யாருடைய அம்பு அதைக் கொன்றது என்ற வாதம் எழுந்தது. 'நான் புகழ்பெற்ற வீரன்' என்ற செருக்கில், அர்ஜுனன் காட்டில் வாழும் ஓர் எளிய வேடனை மதிக்காமல் பேசினான். வேடனும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. 'இந்தப் பன்றி என் குறிக்குள் வந்த இரை' என்று அமைதியாகவே பதில் சொன்னான். வார்த்தைகள் வளர்ந்தன; இருவரும் போரிடத் தொடங்கினர்.
நீண்ட நேரம் போர் நடந்தது. அர்ஜுனனின் அம்புகள் எல்லாம் வேடனின் உடலில் பட்டுச் செயலற்று விழுந்தன. வில் முறிந்தது; வாள் உடைந்தது; அம்பறாத்தூணியும் காலியானது. இறுதியாகக் கையால் மோதியபோதும் வேடன் அவனைத் தூக்கி எறிந்தான். அப்போதுதான் அர்ஜுனனுக்கு உண்மை புரிந்தது. இவன் சாதாரண வேடன் அல்லன் என்று உணர்ந்து, மண்ணால் ஒரு சிவலிங்கம் செய்து மாலை சூட்டி வணங்கினான். அந்த மாலை வேடனின் தலையிலேயே இருப்பதைக் கண்டு, அவரே சிவபெருமான் என்று அறிந்து காலில் விழுந்தான்.
சிவபெருமான் புன்னகையோடு அவனை மன்னித்து, அவன் விரும்பிய பாசுபதப் படையை வழங்கினார். தன் செருக்கை விட்டுப் பணிந்தபோதுதான் அர்ஜுனனுக்கு வெற்றி கிடைத்தது. அவன் அம்புகள் செய்ய முடியாததை அவன் பணிவு செய்து முடித்தது.
அர்ஜுனன் அன்று பெற்ற பாடம் அவனுக்குப் பிற்காலப் போர்களிலும் துணை நின்றது. தன் வில்லாற்றலை மட்டுமே நம்பியிருந்தவன், தனக்கு மேலும் ஒரு பேராற்றல் உண்டு என்பதை அறிந்து அடங்கிய உள்ளத்தோடு வாழத் தொடங்கினான். தோற்றத்தைப் பார்த்து ஒருவரின் ஆற்றலை அளந்துவிடக் கூடாது என்பதை இந்தக் கதை கற்பிக்கிறது. எளிய உருவில் யார் நிற்கிறார் என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆற்றலை இகழாமல் மதித்து நடப்பதே முதல் காவல் என்பதை இங்கே அர்ஜுனனின் அனுபவம் காட்டுகிறது.