Kural 893 · கெடல்வேண்டின் கேளாது செய்க அடல்வேண்டின்

Kural 893 · Not Offending the Great · பெரியாரைப் பிழையாமை

கெடல்வேண்டின் கேளாது செய்க அடல்வேண்டின்ஆற்று பவர்கண் இழுக்கு.

Ketalventin Kelaadhu Seyka Atalventin / Aatru Pavarkan Izhukku

Dost thou seek thy annihilation? then close thy ears to good counsel and offer provocation to men who have the power to destroy thee when they please.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

அழிய வேண்டும் என்று விரும்பினால், நல்ல அறிவுரையைக் கேளாமல் இருக்கலாம்; கொல்லவல்ல ஆற்றல் உடையவர்களிடம் பிழை செய்யலாம்.

Meaning

If a man wishes for his own ruin, let him refuse to listen to counsel, and let him offend those who have the power to destroy him.

சொற்பொருள் Word by word

கெடல் வேண்டின்: if one wishes for ruin
கேளாது: without listening
செய்க: let him do
அடல் வேண்டின்: if one wishes to be destroyed / to be slain
ஆற்றுபவர்கண்: towards the capable
இழுக்கு: offence, lapse

விளக்கம்

இந்தக் குறள் ஒரு வகையில் கசப்பான நகைச்சுவையோடு எழுதப்பட்டது. 'அழிய வேண்டுமானால் இப்படிச் செய்யுங்கள்' என்று அறிவுரை வழங்குவதுபோல் தோன்றும் சொற்கள் உண்மையில் எச்சரிக்கைதான். கெடல் வேண்டுவோர் உலகத்தில் இல்லை; ஆயினும் செயல்களால் தம் அழிவை வரவேற்பவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்காகவே வள்ளுவர் இந்தக் குறளை வடிவமைத்தார். 'கேளாது செய்க' என்பதற்கு இரண்டு விதமான பொருள்களைச் சொல்வார்கள். ஒன்று, நல்லோர் சொல்லும் அறிவுரையைக் கேட்காமல் செயல்படுவது. மற்றொன்று, தமக்குத் தீங்கு நேரும் என்பதைப் பிறர் எடுத்துச் சொன்னாலும் காதில் வாங்காமல் இருப்பது.

'அடல் வேண்டின்' என்பதில் இருக்கும் சொல்லாட்சியும் கவனிக்கத்தக்கது. அடுதல் என்பது கொல்லுதல்; ஆற்றுபவர் என்பது அதைச் செய்யும் வலிமை உடையவர். எனவே பொருள் இவ்வாறு அமையும்: உன்னை அழிக்கக்கூடிய ஆற்றல் உடையவரிடம் தவறாக நடந்துகொள்வது உன் அழிவை நீயே விரும்புவதற்கு ஒப்பாகும். வள்ளுவர் இங்கே தீங்கு செய்பவர்களை எச்சரிக்கவில்லை; தம்மையறியாமலே தமக்குத் தீங்கு தேடிக்கொள்வோரையே எச்சரிக்கிறார்.

இன்றைய வாழ்வில் இதன் முதல் பகுதி மிகவும் பொருந்தும். மருத்துவர் ஆலோசனையைப் புறக்கணித்து நோயை வளர்த்துக்கொள்பவர், வழக்கறிஞர் அறிவுரையைக் கேளாமல் சட்டத்தை மீறுபவர், நண்பரின் எச்சரிக்கையை உதறித் தள்ளி ஆபத்தான முடிவை எடுப்பவர் எனப் பலரையும் இது குறிக்கும். அறிவுரையைக் கேட்கும் பணிவு நம்மை அழிவிலிருந்து காக்கும் முதல் கவசம்.

கேளாமை என்பது செவியால் கேளாமை மட்டுமல்ல; கேட்டும் மனத்தில் ஏற்காமல் இருப்பதும்தான். பலர் அறிவுரையைப் பொறுமையாகக் கேட்கிறார்கள், ஆனால் தம் செருக்கை விடாமல் தமக்குப் பிடித்த வழியிலேயே செல்கிறார்கள். வள்ளுவர் அத்தகையவரையே கடுமையாகச் சாடுகிறார். நாம் கேட்கும் அறிவுரையில் நம் தலைவிதி மறைந்திருக்கலாம் என்பதை உணர்ந்தால், கேட்பதற்கான பொறுமை தானாகவே வளரும். அந்தப் பொறுமையே பிழையிலிருந்து நம்மைக் காக்கிறது. இல்லையெனில் நாமே நம் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகிவிடுவோம் என்பதையும் இந்தக் குறள் நினைவூட்டுகிறது.

Explanation

There is a grim humour in this verse. It sounds like advice for someone who wants to be ruined: do this, and you will get what you want. No one really wishes for ruin, but many invite it by their actions, and Valluvar writes for them. The phrase 'kelaadhu seyka' can be read in two ways. One is to act without listening to the counsel of good men. The other is to carry on even when others have pointed out the danger.

The second half is just as pointed. 'Adal' means to kill or destroy, and 'aatruvaar' are those who have the strength to do it. So the sense is: to offend one who has the power to destroy you is the same as wishing for your own destruction. Valluvar is not warning wrongdoers here. He is warning people who, without realising it, are building their own downfall.

The first half applies strongly to everyday life. It fits the patient who ignores the doctor and lets a disease grow, the businessman who dismisses the lawyer's advice and breaks the law, and the person who brushes off a friend's warning and takes a dangerous decision. The humility to listen to counsel is the first armour that protects us from ruin.

கதை

விதுரன் சொல்லைக் கேளாத துரியோதனன்

இது மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்திலிருந்து வரும் நிகழ்ச்சி.

குருக்ஷேத்திரப் போருக்குச் சற்று முன்பு, போரைத் தடுக்கும் நோக்கத்தோடு கிருஷ்ணன் ஹஸ்தினாபுரத்திற்குத் தூதாக வந்தார். அவையில் மூத்த பிதாமகர் பீஷ்மர், ஆசிரியர் துரோணர், அறிவுக் களஞ்சியமான விதுரர், தந்தை திருதராஷ்டிரர் எனப் பலர் இருந்தனர். அனைவரும் ஒரே குரலில், "போர் வேண்டாம்; பாண்டவர்களுக்கு உரிய பங்கைக் கொடுங்கள்" என்று அறிவுரை கூறினர்.

கிருஷ்ணன் இறுதியில் ஒரு சிறிய கோரிக்கையை வைத்தார்: "முழு நாடும் வேண்டாம்; பாண்டவர்களுக்கு ஐந்து ஊர்களைக் கொடுங்கள். போரைத் தவிர்ப்போம்." ஆனால் துரியோதனன், "ஊசி முனை அளவு நிலத்தையும் நான் கொடுக்க மாட்டேன்" என்று செருக்கோடு மறுத்தான். வீட்டுப் பெரியவர்கள் யாருடைய சொல்லையும் அவன் கேட்கவில்லை.

அவையில் அமர்ந்திருந்த பெரியவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தம் அன்பால் அவனைத் திருத்த முயன்றனர். பீஷ்மர் தம் வயதின் அனுபவத்தைச் சொன்னார்; துரோணர் போரின் பெருங்கேடுகளை விளக்கினார்; விதுரர் தர்மத்தின் வழியைக் காட்டினார். ஆனால் துரியோதனனுக்கு அவை எதுவும் செவியில் ஏறவில்லை.

அவன் அதோடு நிற்கவில்லை. தூதராக வந்த கிருஷ்ணனையே சிறைப்பிடிக்க முயன்றான். உடனே கிருஷ்ணன் தன் விசுவரூபத்தை அவைக்கு எடுத்துக் காட்டினார். அந்தப் பேரொளியைக் கண்டு எல்லோரும் கண்களை மூடிக்கொண்டனர். சிலர் அஞ்சி நடுங்கினர். ஆனாலும் துரியோதனன் மனம் மாறவில்லை.

கிருஷ்ணன் அவையை விட்டு வெளியேறினார். அதன் பின்னர் போர் தவிர்க்க முடியாததாகியது. பதினெட்டு நாள் போரில் துரியோதனனின் பெருஞ்சேனை முற்றாக அழிந்தது. அவன் உடன்பிறந்தோர் நூறு பேரும் மடிந்தனர்.

போர் முடிந்த பிறகு குருக்ஷேத்திர மண்ணில் நின்று துரியோதனன் தன் தவறை எண்ணினானோ என்பதை நாம் அறியோம். ஆனால் அன்று அவன் ஒரு சொல் கேட்டிருந்தால் ஒரு தலைமுறையே தப்பியிருக்கும். அன்று அவையில் இருந்த ஒவ்வொருவரும் அதை நன்கு அறிந்திருந்தனர். அவர்களின் கண்களில் வருத்தம் தெரிந்தது; ஆனால் செருக்கால் மூடிய செவிகளுக்கு எந்த எச்சரிக்கையும் எட்டவில்லை.

நல்லவர்களின் சொல்லை மதிக்காமல், தனக்கு உதவிக்கு வந்த பெருந்துணையையும் ஏற்காமல், தன் ஆற்றலை மட்டுமே நம்பிய துரியோதனன், தன் அழிவைத் தானே தேடிக்கொண்டான். ஆற்றல் உடையாரைச் சீண்டுவதும், அறிவுரையைப் புறக்கணிப்பதும் ஒருவனுடைய அழிவுக்கே வழிவகுக்கும் என்பதை இந்தக் கதை சுட்டுகிறது.

A story

Duryodhana Who Would Not Listen

This episode comes from the Udyoga Parva of the Mahabharata.

Shortly before the war at Kurukshetra, Krishna came to Hastinapura as an envoy, hoping to prevent the conflict. In the assembly sat the grandsire Bhishma, the teacher Drona, the wise Vidura and the blind king Dhritarashtra. With one voice they advised Duryodhana: "Do not go to war. Give the Pandavas their rightful share."

Krishna finally made a modest request: "Give the Pandavas only five villages, and let us avoid the war." Duryodhana answered proudly, "I will not give even as much land as the point of a needle can hold." He listened to none of the elders of his house.

He did not stop there. He tried to seize Krishna himself, who had come as a messenger. At once Krishna revealed his universal form in the hall. The blinding splendour made everyone close their eyes, and some trembled with fear. Even then Duryodhana's mind did not change.

Krishna left the assembly, and war became unavoidable. In the eighteen days of battle Duryodhana's vast army was destroyed, and all his hundred brothers fell.

Refusing the words of the wise, rejecting even the help that was offered, and trusting in his own strength alone, Duryodhana brought about his own ruin. The tale points to what Valluvar says: provoking the powerful and neglecting good counsel lead a man straight towards destruction.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் இப்போது கேட்காமல் தள்ளிப்போடும் நல்ல அறிவுரை எது? அதைத் தொடர்ந்து புறக்கணித்தால் உங்களுக்கு என்ன இழப்பு ஏற்படும்?

To reflect on

Which piece of good advice are you currently putting off listening to, and what might it cost you if you keep ignoring it?