Kural 899 · ஏந்திய கொள்கையார் சீறின் இடைமுரிந்து

நகுஷனும் அகஸ்தியரும்

இது மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்தில் சொல்லப்படும் கதை.

தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன் ஒரு காலத்தில் விருத்திரன் என்னும் அசுரனைக் கொன்றதால் வந்த பழியின் பாரத்துக்கு அஞ்சி மறைந்து வாழ்ந்தான். சிங்காசனம் காலியானதால் தேவர்கள் மன்னன் நகுஷனை இந்திரப் பதவியில் அமர்த்தினர். அவன் மிகுந்த அறநெறி உடைய அரசன் என்று பெயர் பெற்றவன். ஆனால் அதிகாரம் கிடைத்த சில நாளிலேயே அவன் தன்னடக்கத்தை இழந்தான்.

இந்திராணி சசிதேவியைக் கண்டு அவளை அடைய ஆசைப்பட்டான். அவள் தன் கணவனின் நினைவில் உறுதியாக இருந்து, "ரிஷிகள் தூக்கும் பல்லக்கில் நீங்கள் என்னிடம் வாருங்கள்" என்று ஒரு நிபந்தனை வைத்து அவனிடமிருந்து தப்பிக்க நேரம் வாங்கினாள். செருக்குற்ற நகுஷன் அதை ஏற்று, முனிவர்களையே பல்லக்கைத் தூக்கச் செய்தான்.

முனிவர்கள் தாம் தவத்திலும் ஆசார நெறியிலும் சிறந்தவர்கள்; ஆனால் நகுஷன் அதிகாரப் போதையில் அவர்களைத் தன் வாகனம் தூக்குபவர்களாக ஆக்கினான். வானவீதியில் ஊர்வலமாகச் சென்றபோது அவன் முகத்தில் வெற்றிக் களிப்பு மட்டுமே இருந்தது.

பல்லக்கைத் தூக்கியவர்களில் அகஸ்திய முனிவரும் இருந்தார். பல்லக்கின் வேகம் குறைந்தபோது நகுஷன் பொறுமையிழந்து, "சர்ப்ப, சர்ப்ப!" அதாவது 'விரைந்து செல்' என்று கத்தி, அகஸ்தியரைத் தன் காலால் உதைத்தான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது.

அகஸ்தியர் எதுவும் பேசாமல் மெல்ல நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தார். "தவசிகளை உன் வாகனமாக்கிப் பெருமையுடன் உதைத்தாய். நீ பாம்பாகப் பிறந்து பூமியில் விழுவாய்!" என்று சபித்தார். அந்தக் கணமே நகுஷனின் தெய்வீக ஒளி மறைந்தது. அவன் மலைப்பாம்பாக மாறி விண்ணிலிருந்து பூமியில் வீழ்ந்தான்.

பின்னாளில் காட்டில் அலைந்த பாண்டவர்களில் பீமனை அந்தப் பாம்பு பிடித்தது. யுதிஷ்டிரன் அதனிடம் தர்மம் பற்றிய கேள்விகளுக்கு விடை தந்தபின் நகுஷன் அந்தச் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டான் என்று கூறப்படுகிறது.

இந்த நிகழ்ச்சியை அறிந்த அனைவரும் நகுஷனின் அவசரத்தை வியந்தனர். அவன் ஒரு கணம் பொறுமையாக இருந்திருந்தால் தேவ பதவியை நீண்டநாள் காத்திருக்க முடியும். ஆனால் அதிகாரம் தந்த செருக்கு அந்தப் பொறுமையைப் பறித்துவிட்டது.

தேவர்களின் தலைவன் என்ற பதவியில் இருந்தும் தவசியை அவமதித்ததால் நகுஷன் தன் பதவியையும் ஒளியையும் இழந்தான். அதிகாரம் உச்சியில் இருக்கும்போதுதான் பணிவு தேவை என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது.

Nahusha and the Sage Agastya

This story is told in the Udyoga Parva of the Mahabharata.

Indra, the lord of the gods, once went into hiding, afraid of the burden of guilt that came upon him for slaying the demon Vritra. As the throne was empty, the gods placed King Nahusha on the seat of Indra. He was known as a righteous king, but within a few days of receiving power he lost his self-restraint.

He saw Indra's queen Shachi and wished to possess her. Faithful to her husband, she set a condition to gain time: "Come to me in a palanquin carried by sages." The proud Nahusha agreed and made the sages carry his palanquin.

Among those who bore the palanquin was the sage Agastya. When its pace slowed, Nahusha lost patience and cried "Sarpa, sarpa!", meaning 'move faster', and, says the Mahabharata, kicked Agastya with his foot.

Agastya slowly looked up. "You have made ascetics your carriers and kicked one of them in your pride. Fall to the earth as a serpent!" he cursed. That moment Nahusha's divine radiance vanished. He turned into a great python and dropped from heaven to the earth.

Later, when the Pandavas wandered in the forest, that serpent seized Bhima. After Yudhishthira answered his questions on dharma, Nahusha was freed from the curse, the tradition says.

Though he held the seat of the lord of the gods, Nahusha lost his throne and his lustre by insulting an ascetic. The story shows that humility is needed most when power stands at its peak.