Kural 896 · எரியால் சுடப்படினும் உய்வுண்டாம் உய்யார்

தக்கன் யாகமும் வீரபத்திரனும்

இது சிவபுராணம் முதலிய நூல்களிலும், கந்த புராணத்திலும் சொல்லப்படும் வரலாறு.

பிரம்மாவின் மகனான தக்கப் பிரஜாபதி படைப்பைப் பெருக்கும் பொறுப்புடைய தலைவன். அவன் மகள் தாட்சாயணி சிவபெருமானை மணந்திருந்தாள். ஆனால் தக்கன் தன் மருமகன் சிவனைத் தன் பதவிக்குச் சமமாக மதிக்கவில்லை. ஒருமுறை அவையில் எல்லாரும் எழுந்து தக்கனுக்கு மரியாதை செலுத்தியபோது சிவன் மட்டும் தம் தவ நிலையில் இருந்தார். அதைப் பெரும் அவமரியாதை என்று தக்கன் கருதினான்.

அதன் பிறகு தக்கன் ஒரு பெருவேள்வியைத் தொடங்கினான். எல்லாத் தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் அழைப்பு அனுப்பினான். சிவனுக்கும் தாட்சாயணிக்கும் மட்டும் அழைப்பு இல்லை. தாட்சாயணி தன் பிறந்த வீட்டுக்குச் சென்றாள்; அங்கு தன் கணவனை இழிவுபடுத்திப் பேசிய தந்தையின் சொற்களைக் கேட்டுத் தாங்க முடியாமல் தன் உடலைத் துறந்தாள்.

செய்தி கேட்ட சிவன் பெருஞ்சினம் கொண்டார். தமது சடையிலிருந்து வீரபத்திரனைத் தோற்றுவித்தார். வீரபத்திரன் தன் படையோடு வேள்விச்சாலைக்குச் சென்று, யாகத்தை அழித்தான். வேள்வி நெருப்பு அணைந்தது. அந்த இடமே சிதறிக் கிடந்தது. யாகப் பொருட்கள் எங்கும் சிதறின; தேவர்கள் தத்தம் வழி ஓடினர். மிகப்பெரிய அந்த வேள்விச்சாலை சில நேரத்தில் வெறுமையாகிவிட்டது. அங்குக் கூடியிருந்த தேவர்கள் பலரும் தண்டிக்கப்பட்டனர். தக்கனின் தலை துண்டிக்கப்பட்டது.

தேவர்களும் முனிவர்களும் அனைவரும் சிவனிடம் சென்று அடிபணிந்து வேண்டினர். கருணைக் கடலான சிவன் சினம் தணிந்து, ஆட்டுத் தலையை வைத்து தக்கனை உயிர்ப்பித்தார். தன் தவறை உணர்ந்த தக்கன் சிவனைப் போற்றித் துதித்தான்; அவன் வேள்வி நிறைவேற அருள் கிடைத்தது.

அவன் வேள்விக்கு அழைக்க மறந்தது ஒரு சிறிய விருந்தினரை அல்ல; அகிலத்தின் தலைவனையே என்பதை அவன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான். சினம் தணிந்தபின் சிவன் அவனை அன்போடு ஏற்றுக்கொண்டது, பெரியோரின் உண்மையான பெருமையை உணர்த்துகிறது. தண்டிக்கும் வலிமையும் மன்னிக்கும் கருணையும் ஒருங்கே உடையவரே உண்மையான பெரியார். அத்தகையவரிடம் பணிவுடன் நடப்பதே எல்லாத் துன்பங்களிலிருந்தும் நம்மைக் காக்கும் வழி.

வேள்வியின் நெருப்பு தக்கனை எரிக்கவில்லை. ஆனால் பெரியாரைப் பிழைத்த அவனுக்கு அழிவு வந்தது. நெருப்பைவிடக் கொடியது பெரியோரின் சினம் என்பதையும், உண்மையான பணிவே அந்த ஆபத்தை நீக்கும் என்பதையும் இந்த வரலாறு காட்டுகிறது.

Daksha's Sacrifice and Virabhadra

This history is told in the Shiva Purana and other texts, and in the Kanda Puranam.

Daksha Prajapati, son of Brahma, was a lord entrusted with increasing creation. His daughter Dakshayani was married to Lord Shiva. But Daksha did not regard his son-in-law as the equal of his own high office. Once, when everyone in the assembly rose to honour Daksha, Shiva alone, absorbed in his meditation, did not. Daksha took it as a great insult.

Afterwards Daksha began a great sacrifice and invited all the gods and sages, but not Shiva or his own daughter. Dakshayani went to her father's house anyway. When she heard Daksha speak scornfully of her husband, she could not bear it and gave up her body.

When Shiva heard, he was filled with great anger. From a lock of his matted hair he brought forth Virabhadra, who went with his host to the sacrificial ground and destroyed the rite. The sacrificial fire was put out, many of the gods present were punished, and Daksha's head was cut off.

The gods and sages went to Shiva, bowed to him, and pleaded. The ocean of compassion cooled his anger and restored Daksha to life, with the head of a goat. Daksha realised his fault and praised Shiva, and he received grace to complete his sacrifice.

The sacrificial fire did not burn Daksha. Yet ruin came to him because he had wronged one who was great. The story shows that the anger of the great is worse than fire, and that true humility is what removes that danger.