கார்த்தவீரியனும் ஜமதக்னியின் ஆசிரமமும்
இது மகாபாரதம், பாகவத புராணம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் வரலாறு.
ஹைஹய குலத்தின் மன்னன் கார்த்தவீரியார்ஜுனன் ஆயிரம் கைகள் உடையவன் என்று புராணம் சொல்கிறது. தத்தாத்ரேயரின் அருளால் பெரும் வலிமை பெற்ற அவன், பூமி முழுவதையும் ஆண்டான். அவன் படையும் செல்வமும் அவனை யாரும் வெல்ல முடியாதவனாகக் காட்டின.
ஒருநாள் வேட்டையாடிக் களைத்த அவன், ஜமதக்னி முனிவரின் ஆசிரமத்துக்கு வந்தான். முனிவர் தம்மிடம் இருந்த காமதேனு என்னும் தெய்வீகப் பசுவின் அருளால் அரசனுக்கும் அவன் முழுப் படைக்கும் வயிறார விருந்து படைத்தார். ஒரு எளிய ஆசிரமம் இத்தகைய விருந்தை அளிப்பது கண்டு அரசன் வியந்தான். பசுமையான மரங்களும் தூய்மையான குடிசைகளும் நிறைந்த அந்த ஆசிரமத்தில் எல்லோருக்கும் இடம் இருந்தது. முனிவரின் முகத்தில் விருந்தினரை உபசரிக்கும் மகிழ்ச்சி மட்டுமே இருந்தது; பெருமையோ எதிர்பார்ப்போ இல்லை.
ஆனால் நன்றி கொள்ளாமல் பேராசை கொண்டான். "இத்தகைய பசு அரசனிடம் இருக்க வேண்டும்; முனிவருக்கு இது எதற்கு?" என்று எண்ணி, ஆசிரமத்தின் அருமைச் செல்வத்தை வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டு சென்றான். ஜமதக்னியின் மகன் பரசுராமர் அப்போது ஆசிரமத்தில் இல்லை. திரும்பி வந்த அவர் நடந்ததை அறிந்து சினம் கொண்டார்.
பரசுராமர் தவ ஆற்றல் உடையவர்; கையில் கோடரி ஏந்தியவர். அவர் தனியொருவராகச் சென்று கார்த்தவீரியனின் படைகளோடு போரிட்டு, அவன் ஆயிரம் கைகளையும் வெட்டி வீழ்த்தினார். மலைபோன்ற தவ வலிமையின் முன் அந்த மாவீரனும் நிற்க முடியவில்லை. அவன் படை பயந்து சிதறியது; அவன் அரண்மனை அமைதியாயிற்று. இவ்வளவு பெரிய அரசனுக்கு ஒரு தவசியின் புதல்வன் முன் நிற்க இயலவில்லை என்ற செய்தி நாடெங்கும் பரவியது. வலிமை என்பது வெறும் ஆயிரம் கைகளில் இல்லை என்ற உண்மையை அது எல்லோருக்கும் உணர்த்தியது.
அதன் பின்னரும் துயரம் தொடர்ந்தது. கார்த்தவீரியனின் மகன்கள் தங்கள் தந்தையின் மரணத்துக்குப் பழிவாங்க ஜமதக்னியைக் கொன்றனர். அந்த அநீதியால் கோபமுற்ற பரசுராமர் ஹைஹய குலத்தின் ஆற்றல் மிகுந்த அரசர்களை அழித்தார் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன. அரசனின் செருக்கும் பேராசையும் அவன் குடும்பத்தையும் குலத்தையுமே அழித்துவிட்டன.
மலைபோன்ற தவ வலிமையுடையாரை இகழ்ந்தவன் எவ்வளவு பெரிய அரசனாக இருந்தாலும் தன் குடியோடு அழிவான் என்பதை இந்த வரலாறு காட்டுகிறது.