Kural 894 · கூற்றத்தைக் கையால் விளித்தற்றால் ஆற்றுவார்க்கு

Kural 894 · Not Offending the Great · பெரியாரைப் பிழையாமை

கூற்றத்தைக் கையால் விளித்தற்றால் ஆற்றுவார்க்குஆற்றாதார் இன்னா செயல்.

Kootraththaik Kaiyaal Viliththatraal Aatruvaarkku / Aatraadhaar Innaa Seyal

Behold the weak man slighting men of might and power: it is as if he beckoneth to the God of Death to come to him.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வலிமை உடையவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யும் வலிமையற்றவர், யமனைக் கையால் அழைப்பவரைப் போன்றவர்.

Meaning

For a weak man to do harm to the strong is like beckoning Death with his own hand.

சொற்பொருள் Word by word

கூற்றத்தை: Death, the god of death (acc.)
கையால் விளித்தல்: calling with a beckoning hand
அற்றால்: is like
ஆற்றுவார்க்கு: towards the capable
ஆற்றாதார்: those who are not capable, the weak
இன்னா செயல்: doing harm, ill deeds

விளக்கம்

இந்தக் குறளின் உவமை மிகத் தெளிவானது. யமன் தானாக வருவதற்கு முன்பே, அவனைக் கை காட்டி 'இங்கே வா' என்று அழைப்பவனை நினைத்துப் பாருங்கள். அவன் எவ்வளவு அறியாமையுடையவனாக இருப்பான்! அப்படித்தான், தன்னைவிட வலிமையுடையாரை வம்புக்கிழுக்கும் வலிமையற்றவனும் இருக்கிறான். இங்கே 'ஆற்றாதார்' என்றால் வலிமையில்லாதவர் என்று பொருள். வலிமையுடையவர் தம் ஆற்றலைக் காட்டாமல் அமைதியாக இருக்கலாம்; ஆனால் ஒருவன் அவரைச் சீண்டினால் அந்த ஆற்றல் எழுந்து விடும்.

'விளித்தல்' என்பது அழைத்தல். யமன் எல்லோருக்கும் ஒருநாள் வரப்போகிறவன்; ஆனால் வலிமையுடையாரிடம் பகைமை கொள்பவன் அந்த நாளை முன்கூட்டியே இழுத்து வருகிறான் என்பதே இக்குறளின் நயம். வள்ளுவர் கைவிரல்களால் அழைக்கும் அந்தச் சிறிய செயலை எடுத்துக்காட்டி, சிறு தவறு எப்படிப் பெரிய இழப்பாக மாறும் என்பதை அழகாகச் சொல்லிவிடுகிறார்.

இந்தக் குறள் அச்சத்தைப் போதிப்பதற்காக இல்லை; தன் எல்லையை அறிந்து நடக்கும் தெளிவைப் போதிக்கிறது. தன் ஆற்றல் எவ்வளவு, எதிரில் இருப்பவரின் ஆற்றல் எவ்வளவு என்று எடைபோட்டுப் பார்ப்பதே அறிவுடைமை. இதைத் தான் வள்ளுவர் பிற அதிகாரங்களிலும் 'வலியறிதல்' என்ற பெயரில் வலியுறுத்துகிறார்.

இன்றைய வாழ்வில், வழக்கில் சிக்கியபோது செல்வாக்குள்ளவரை எதிர்த்து அவசரமாகச் சவால் விடுபவர், சமூக வலைத்தளங்களில் அதிகாரமுள்ள ஒருவரை இகழ்ந்து எழுதிப் பின்னர் இக்கட்டில் சிக்குபவர் என இதற்குப் பல எடுத்துக்காட்டுகளைக் காணலாம். நியாயத்தை உரைப்பதற்கும் வம்புக்கு இழுப்பதற்கும் வேறுபாடு உண்டு; உண்மையான துணிவு அறிவோடு சேர்ந்தது என்பதை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம். பகைமை கொள்ளும் முன் தன் பலத்தையும் எதிராளியின் பலத்தையும் ஒப்பிட்டு நிதானமாக யோசிப்பவன் வாழ்வில் பெரும் இழப்புகளைத் தவிர்க்கிறான். வீரம் என்பது அறியாமையின் மறுபெயர் அல்ல என்பதை இந்தக் குறள் நயமாகக் கூறுகிறது. எமனை அழைக்கும் அந்தக் கை, நம் செருக்கின் கைதான் என்று எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

Explanation

The image in this verse is vivid. Imagine a man who beckons with his hand and says to Death, 'Come here.' Death will come to everyone in his own time, but this man is calling him early. The weak person who picks a quarrel with the strong is just like that. 'Aatraadhaar' means those without strength. A powerful person may keep his strength hidden and calm, but once someone provokes him, that strength wakes up.

'Vilithal' is to call. The cleverness of the verse lies in the picture of a small gesture, a hand held out and a finger bent, bringing about the greatest of consequences. In one image Valluvar shows how a little foolishness becomes a great loss.

The verse does not teach cowardice. It teaches us to know our limits. Weighing one's own strength against that of the person facing us is part of wisdom, and elsewhere in the book Valluvar makes the same point in the chapter on knowing one's strength.

We see it today in the man who rushes to challenge someone with real influence and finds himself in trouble, or the person who writes insulting remarks about a powerful figure online and then suffers for it. There is a difference between speaking for what is right and merely provoking a fight. True courage is joined with judgement.

கதை

நூறு பிழைகளுக்குப் பின் சிசுபாலன்

இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்திலும் பாகவத புராணத்திலும் சொல்லப்படும் நிகழ்ச்சி.

சேதி நாட்டு அரசன் சிசுபாலன் கிருஷ்ணனின் அத்தை மகன். பிறக்கும்போது அவனுக்கு மூன்று கண்களும் நான்கு கைகளும் இருந்தன. "இக்குழந்தை யார் மடியில் வைக்கப்படும்போது கூடுதல் உறுப்புகள் மறைகின்றனவோ, அவரே இவனை அழிப்பார்" என்று அசரீரி வாக்கு ஒலித்தது. கிருஷ்ணனின் மடியில் வைத்தபோது அவை மறைந்தன. கலங்கிய தாய் சுருதசிரவை, "என் மகனைக் கொல்லாதே" என்று வேண்டினாள். கிருஷ்ணன், "நூறு பிழைகள் வரை நான் பொறுப்பேன்" என்று வாக்களித்தார்.

ஆண்டுகள் கடந்தன. சிசுபாலன் கிருஷ்ணன் மீது கொண்ட வெறுப்பு வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது. யுதிஷ்டிரன் இராஜசூய யாகத்தை நடத்தியபோது அரசர்களும் முனிவர்களும் கூடியிருந்தனர். முதல் மரியாதையை யாருக்கு அளிப்பது என்ற கேள்வி எழுந்தபோது, பீஷ்மர் கிருஷ்ணனையே சுட்டிக்காட்டினார். அதற்கு சகதேவனும் ஒப்புதல் அளித்தான்.

சிசுபாலன் கோபத்தால் குதித்தெழுந்தான். "இந்த மாடு மேய்ப்பவனுக்கா முதல் மரியாதை? அரசர்கள் நிறைந்த அவையில் இது அவமானம்!" என்று கத்தினான். பீஷ்மரையும் பாண்டவர்களையும் வசைபாடினான். அவையோர் அவனை அமைதிப்படுத்த முயன்றனர். பீஷ்மர் அவனுக்கு அறிவுரை கூறினார்; அவன் கேட்கவில்லை.

கிருஷ்ணன் அமைதியாக இருந்தார். ஆனால் சிசுபாலனின் நாவு நிற்கவே இல்லை. ஒவ்வொரு வசையையும் கிருஷ்ணன் மனத்தில் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். அவையில் இருந்த பீஷ்மர் அதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். சிசுபாலனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் எச்சரிக்கை செய்தும் அவன் செவியில் அது ஏறவில்லை. 'இது அவனுக்குக் காலன் அழைக்கும் ஒலி' என்றே பெரியோர் மனத்துள் எண்ணினர். நூறாவது பிழை முடிந்ததும், "இனி பொறுக்க மாட்டேன்" என்று கூறினார். அடுத்த வசை வந்த கணத்தில் அவர் சுதர்சன சக்கரத்தை ஏவினார். சிசுபாலன் தலை அறுபட்டு வீழ்ந்தது. அவையில் இருந்தோர் அனைவரும் அமைதியாகிவிட்டனர். அவன் உடலிலிருந்து ஓர் ஒளி எழுந்து கிருஷ்ணனின் திருமேனியில் கலந்தது என்று புராணம் சொல்கிறது. அவையில் இருந்த யுதிஷ்டிரன் அவனுக்குரிய இறுதிக் கடன்களைச் செய்யும்படி தம்பியர்களிடம் கூறினார். பகைவனுக்கும் செய்யும் அந்த மரியாதை, பெரியோரின் பண்பை எடுத்துக்காட்டியது.

கிருஷ்ணனின் ஆற்றலை அறிந்தும், அவருடைய பொறுமையைப் பலவீனமாக எண்ணி, தானே தன் அழிவுக்கு வழி தேடியவன் சிசுபாலன். தம்மை மீறியும் ஒருவர் காட்டும் பொறுமையை உரிமையாகக் கருதி எல்லை மீறினால் அது எமனைக் கைகாட்டி அழைப்பதற்கே சமம்.

A story

Shishupala's Hundred Offences

This episode is told in the Sabha Parva of the Mahabharata and in the Bhagavata Purana.

Shishupala, king of Chedi, was a cousin of Krishna. He was born with three eyes and four arms, and a voice from the sky declared that he would be slain by the one on whose lap the extra limbs would vanish. When the baby was placed on Krishna's lap, they disappeared. His frightened mother begged, "Do not kill my son." Krishna promised, "I will forgive a hundred of his offences."

Years passed, and Shishupala's hatred of Krishna only grew. When Yudhishthira held the Rajasuya sacrifice, kings and sages assembled. When the question rose of whom to honour first, Bhishma pointed to Krishna, and Sahadeva supported him.

Shishupala leapt up in rage. "A cowherd to be honoured first, in an assembly of kings? What an insult!" He abused Bhishma and the Pandavas. The assembly tried to calm him, and Bhishma gave him counsel, but he would not listen.

Krishna stayed calm. But Shishupala's tongue did not rest, and Krishna counted each abuse silently. When the hundredth was done, he said, "No more." At the next insult he hurled the Sudarshana discus, and Shishupala's head fell.

Though he knew Krishna's power, Shishupala took the Lord's patience for weakness and so went looking for his own end. When a person takes another's forbearance for a right and goes beyond all limits, it is as if he stretches out his hand to call Death.

சிந்தனைக்கு

உங்களிடம் பொறுமை காட்டிவரும் யாருடைய பொறுமையை நீங்கள் வெறும் உரிமையாக எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் கடக்கக் கூடாத எல்லை எது?

To reflect on

Is there someone whose patience with you you have been taking for granted, and where is the limit you should not cross?