சுயம்வரத்திற்கு அரசர்களின் வருகை
நாடெங்கிலுமிருந்து மன்னர்கள் குண்டினபுரத்துக்குப் புறப்படுகின்றனர்.
புள்ளுறையுஞ் சோலைகளும் பூங்கமல வாவிகளும்உள்ளும் புறமு மினிதுறைந்தார் - தெள்ளரிக்கண்பூமகளைப் பொன்னைப் பொருவேல் விதர்ப்பன்றன்கோமகளைத் தம்மனத்தே கொண்டு.
Pulluraiyunj soalaikalum poongkamala vaavikalum / Ullum puramu minithurainthaar - thellarikkan / Poomakalaip ponnaip poruvael vitharppanran / Koamakalaith thammanaththae kontu.
தெளிந்த, செவ்வரி படர்ந்த கண்களை உடைய திருமகள் போன்றவளும், பொன் போன்றவளும், போர்வேல் ஏந்திய விதர்ப்ப மன்னனின் மகளுமான தமயந்தியைத் தம் மனத்தில் கொண்டு, அரசர்கள் பறவைகள் வாழும் சோலைகளிலும் அழகிய தாமரைக் குளங்களிலும், நகரின் உள்ளும் புறமும் இனிதாகத் தங்கினர்.
Holding in their hearts the princess of the Vidarbha king of warring spears, a very Lakshmi, golden, with clear eyes streaked with red, the kings settled pleasantly in groves full of birds and beside ponds of lovely lotuses, both within the city and outside it.
எல்லா அரசர்களும் ஒரே பெண்ணை மனத்தில் வைத்துக் காத்திருக்கின்றனர். நகரம் நிறைந்து, வெளியிலும் தங்கும் அளவு கூட்டம்.
இவர்கள் அனைவரும் போட்டியாளர்கள்; ஆனால் தமயந்தியின் மனம் ஏற்கனவே ஒருவனிடம் சென்றுவிட்டது. வாசகருக்கு மட்டும் தெரிந்த இந்த உண்மை கதைக்கு நயம் சேர்க்கிறது.
All the kings wait with the same woman in their hearts. The city is so full that they camp outside it as well.
All are rivals, yet Damayanthi's heart has already gone to one of them. That truth, known only to the reader, lends the scene its charm.
நாடெங்கிலுமிருந்து மன்னர்கள் குண்டினபுரத்துக்குப் புறப்படுகின்றனர்.
Kings from every land set out for Kundinapuram.
பலர் ஒன்றை விரும்பலாம்; ஆனால் மனம் ஒருவருக்கே உரியது.
Many may desire the same thing, but a heart belongs to one.