கந்தர் கலிவெண்பா
கந்தர் கலிவெண்பா
கடியேற்கும் பூங்கமலக் கால்காட்டி ஆட்கொண்டுஅடியேற்கு முன்னின்று அருள்.
katiyaerkum poongkamalak kaalkaatti aatkontu atiyaerku munninru arul.
கடியேனுக்கும் பூங்கமலத் திருவடியைக் காட்டி ஆட்கொண்டு, அடியேனுக்கு முன்னே நின்று அருள் செய்.
Show even to me, the fierce one, your flower-lotus feet, take me as yours, and stand before me and grace me.
நூற்றிருபத்திரண்டாம் பாடலில் நூல் நிறைவடைகிறது. கடியேன் என்பது தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் சொல். பூங்கமலக் கால் என்பது திருவடி. ஆட்கொள்ளுதல் என்பது தன்னுடையவராக ஏற்றல். முன்னின்று அருள் என்பது இறுதி வேண்டுதல். இறுதிப் பாடல் காப்பு வேண்டியதை ஆட்கொள்ளும் வேண்டுதலாக முடிக்கிறது.
The poem ends where devotion ends: not asking for protection but for acceptance, with the feet shown to the least.
கந்தர் கலிவெண்பா
இறுதியில் வேண்டப்படுவது காப்பு அல்ல, ஆட்கொள்ளுதல்.
The last request is not safety but acceptance.