திருவாசகம் 189 · சந்திரனைத் தேய்த்தருளித் தக்கன்தன் வேள்வியினில்

பாடல் 189 · திருவாசகம் · மாணிக்கவாசகர்

திருஅம்மானை · பாடல் 15 / 20

சந்திரனைத் தேய்த்தருளித் தக்கன்தன் வேள்வியினில்இந்திரனைத் தோள்நெரித்திட் டெச்சன் தலையரிந்துஅந்தரமே செல்லும் அலர்கதிரோன் பல்தகர்த்துச்சிந்தித் திசைதிசையே தேவர்களை ஓட்டுகந்துசெந்தார்ப் பொழில்புடைசூழ் தென்னன் பெருந்துறையான்மந்தார மாலையே பாடுதுங்காண் அம்மானாய்.

Santhiranaith thaeyththarulith thakkanthan vaelviyinil / Inthiranaith thoalneriththit tessan thalaiyarinthu / Antharamae sellum alarkathiroan palthakarththus / Sinthith thisaithisaiyae thaevarkalai oattukanthu / Senthaarp pozhilputaisoozh thennan perunthuraiyaan / Manthaara maalaiyae paatuthungkaan ammaanaay.

பொருள்

தக்கன் செய்த வேள்வியில் சந்திரனைக் காலால் தேய்த்து, இந்திரனின் தோளை நெரித்து, வேள்வித் தேவனான எச்சனின் தலையை அரிந்து, வானத்தில் செல்லும் கதிர் விரிக்கும் சூரியனின் பற்களைத் தகர்த்து, தேவர்களைத் திசைதோறும் சிதறி ஓடும்படி மகிழ்ந்து விரட்டினான். சிவந்த மலர்கள் நிறைந்த சோலைகள் சூழ்ந்த தென்னவன் பெருந்துறையில் உறைபவன் அவன். அவனுடைய மந்தார மாலையைப் பாடுவோம், அம்மானாய்!

Meaning

At Daksha's sacrifice he rubbed the moon under his foot, crushed Indra's shoulder, cut off the head of Yajna, the god of the sacrifice, broke the teeth of the sun that crosses the sky spreading its rays, and gladly drove the gods to scatter in every direction. He dwells at Perunthurai of the southern king, ringed by groves full of red blossoms. Let us sing of his garland of mandara flowers, O ammanai!

சொற்பொருள் Word by word

தேய்த்தருளி: காலால் தேய்த்து
தக்கன்: தக்கன் (தட்சன்)
வேள்வி: யாகம்
தோள் நெரித்திட்டு: தோளை நசுக்கி
எச்சன்: வேள்வித் தேவன் (யக்ஞன்)
அந்தரம்: வானம்
அலர் கதிரோன்: கதிர் விரிக்கும் சூரியன்
பல் தகர்த்து: பற்களை உடைத்து
சிந்தி: சிதற
செந்தார்: சிவந்த மலர்
மந்தாரம்: மந்தார மலர்
அம்மானாய்: அம்மானை விளையாட்டின் விளி

விளக்கம்

தக்கன் வேள்வியை அழித்த வரலாறு சிவபுராணம், கந்தபுராணம் முதலியவற்றில் வருகிறது. தன் மகள் தாட்சாயணியின் கணவனான சிவனை அழைக்காமல் தக்கன் பெரிய வேள்வி செய்தான். அழைப்பின்றிச் சென்ற தாட்சாயணி அவமதிக்கப்பட்டுத் தன்னை மாய்த்துக் கொண்டாள். சினந்த இறைவன் வீரபத்திரரை அனுப்பி வேள்வியை அழித்தான். அதில் கலந்துகொண்ட தேவர்கள் தண்டனை பெற்றனர்.

சிவனை விலக்கிச் செய்யும் சடங்கு, எவ்வளவு பெரியதாயினும் பயனற்றது என்பதே இதன் உட்பொருள். சைவ சித்தாந்தம் இதை ஆணவத்தின் வீழ்ச்சியாகப் பார்க்கிறது: 'நானே செய்கிறேன்' என்ற செருக்கு இறைவனை மறக்கச் செய்கிறது. அந்தச் செருக்கை உடைப்பதும் அருளின் ஒரு வடிவம்.

Explanation

The breaking of Daksha's sacrifice is told in the Siva Purana and the Kandha Puranam. Daksha held a grand sacrifice and pointedly left out Siva, the husband of his own daughter Dakshayani. She went uninvited, was humiliated, and gave up her body. In his anger the Lord sent Virabhadra, who wrecked the sacrifice, and the gods who had joined in were punished.

The inner sense is that a ritual which shuts out Siva is empty, however grand. Saiva Siddhanta reads it as the fall of anava, the pride that says 'I am the doer' and forgets the Lord. Breaking that pride is also a form of grace.

திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்), மண் சுமந்த படலம்; திருவாதவூரர் புராணம்

பிட்டுக்கு மண் சுமந்த பெருமான்

குதிரைகளாக வந்த நரிகள் இரவில் மீண்டும் நரிகளாகி ஊளையிட்டு ஓடின. சினந்த பாண்டியன் மணிவாசகரை வைகை ஆற்றின் சுடுமணலில் நிறுத்தித் துன்புறுத்தினான். அப்போது இறைவன் வைகையில் பெருவெள்ளம் வரச் செய்தான். மதுரை மூழ்கிவிடும் என்று அஞ்சிய அரசன், ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் ஒருவர் வந்து கரையை அடைக்கும் பங்கில் மண் சுமக்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டான்.

மதுரையில் வந்தி என்ற வயதான பெண் பிட்டு விற்று வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்கு யாரும் இல்லை. தன் பங்கை அடைக்க ஆளில்லாமல் 'சொக்கநாதா!' என்று அழுதாள். அப்போது ஒரு கூலியாள் வந்து, 'பாட்டி, உன் பங்கை நான் அடைக்கிறேன்; கூலியாக உதிர்ந்த பிட்டைத் தா' என்றான். அவள் மகிழ்ந்து பிட்டைக் கொடுத்தாள். அவன் பிட்டை உண்டு, பாடி ஆடி, கூடையைக் கவிழ்த்துப் போட்டு உறங்கினான்; அவள் பங்கு மட்டும் அடைபடாமல் இருந்தது.

பார்வையிட வந்த அரசன் கோபத்தில் அவன் முதுகில் பிரம்பால் அடித்தான். அந்த அடி அரசன் முதுகிலும், அமைச்சர்கள் முதுகிலும், உலகின் எல்லா உயிர்களின் முதுகிலும் விழுந்தது. கூலியாள் ஒரு கூடை மண்ணைப் போட்டதும் உடைப்பு அடைபட்டது; அவன் மறைந்தான். அப்போதுதான் அரசன் வந்தவன் சொக்கநாதனே என்று உணர்ந்து, மணிவாசகரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டான். வந்திக்கு இறைவன் வீடுபேறு அருளினான். 'மண்சுமந்து கூலிகொண்டு அக்கோவால் மொத்துண்டு' என்று இந்தப் பதிகத்தில் மணிவாசகர் பாடுவது இந்த வரலாற்றையே: எல்லா உலகையும் தாங்குபவன் ஓர் ஏழைப் பெண்ணுக்காகக் கூலியாளாக வந்தான்.

Thiruvilaiyadal Puranam (Paranjothi Munivar), the chapter on carrying earth; Thiruvathavurar Puranam

The Lord Who Carried Earth for Puttu

The jackals that had come as horses turned back into jackals in the night, howled and ran away. The furious Pandya king made Manikkavasagar stand on the burning sand of the Vaigai riverbed. Then the Lord sent a great flood down the Vaigai. Afraid that Madurai would be drowned, the king ordered every household to send one person to carry earth and close its share of the breach in the bank.

In Madurai lived an old woman named Vanthi who made her living selling puttu, steamed rice flour. She had no one. With no one to fill her share, she cried out, 'Chokkanatha!' A labourer appeared and said, 'Grandmother, I will fill your share. Pay me with the bits of puttu that crumble off.' Delighted, she gave him the puttu. He ate it, sang and danced, tipped his basket over and lay down to sleep, and her share alone stayed open.

The king, inspecting the bank, struck the idler across the back with his cane. The blow fell on the king's own back, on his ministers' backs, and on the back of every living being in the world. The labourer tipped one basket of earth into the gap, the breach closed, and he vanished. Only then did the king understand that the labourer was Chokkanatha himself, and he begged Manikkavasagar's pardon. The Lord gave Vanthi release. When Manikkavasagar sings in this hymn of the Lord 'taking wages for carrying earth', this is the story: the one who bears all the worlds came as a hired hand for a poor old woman.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் செய்யும் பெரிய காரியங்களில் எதை மறந்து விடுகிறீர்கள்?

To reflect on

In your big undertakings, what do you tend to leave out?