மகாமகக் குளத்தில் ஒரு காத்திருப்பு
இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.
கும்பகோணத்தில் மகாமகத் திருவிழா பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நடைபெறும் பெருவிழா. அந்தப் புனித நாளில் பல ஊர்களிலிருந்து மக்கள் திரண்டு குளத்தில் நீராடுவார்கள். பாவை என்ற இளம்பெண் தன் தந்தையோடு அந்த விழாவுக்கு வந்திருந்தாள். அவளது மனத்துக்குள் மட்டும் ஒரு சிறு முள் இருந்தது.
அவளது காதலன் கந்தன் முன்பு அவளுக்கு அன்பாகப் பேசியவன்; ஆனால் சில மாதங்களாக அவன் அவளிடம் அலட்சியம் காட்டத் தொடங்கியிருந்தான். கடிதங்களுக்குப் பதில் இல்லை; பார்த்தாலும் சிரிப்பில்லை. பாவையின் அறிவு, 'அவன் இனி உன்னை மதிக்கவில்லை; நீ விலகிவிடு' என்று சொன்னது.
ஆனால் மகாமகக் கூட்டத்தில் அவளது கண்கள் தாமாகவே அவனைத் தேடின. 'அவன் எங்கே இருக்கிறான்? ஒருவேளை வந்திருக்கலாமோ?' என்று அவள் நெஞ்சு கேட்டது. அவள் தன்னையே கடிந்துகொண்டாள்: 'நெஞ்சே, அவன் உன்னை மதிக்கவில்லை என்பது உனக்குத் தெரியும். அவன் கோபம் கொள்ள மாட்டான் என்று எண்ணி அவனிடமே ஏன் செல்கிறாய்?'
குளக்கரையில் அவள் நின்றபோது, கூட்டத்தின் நடுவே கந்தனின் முகம் தெரிந்தது. அவன் அவளைப் பார்த்தான்; ஆனால் ஒரு சிறிய தலையசைவு மட்டுமே காட்டி வேறு பக்கம் திரும்பினான். பாவையின் உள்ளம் வருத்தத்தில் சுருங்கியது. ஆயினும் ஒரு கணத்தில் அவளது அறிவு விழித்தது.
அவள் புனித நீராடி, தன் தந்தையின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, 'இந்தப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் ஒரு முறை நடக்கும் இந்த நாளில் என் மனத்தையும் புனிதப்படுத்திக்கொள்கிறேன்' என்று மனத்துள் வேண்டினாள். அவளது நெஞ்சு மெல்லத் தெளிந்தது.
நெஞ்சின் எளிய நம்பிக்கையைக் குற்றமாகக் கருதாமல், அதற்கு அறிவின் துணையை அளிப்பதே சரியான வழி என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.
மகாமகம் தமிழ்நாட்டின் மிகப் பெரிய திருவிழாக்களுள் ஒன்று. சிங்க ராசியில் குரு வரும்போது மாசி மாதப் பௌர்ணமியில் இது நடைபெறுவதாக மரபு. நவ கன்னியர் எனப்படும் புனித ஆறுகள் அங்கு வந்து கலப்பதாக நம்பிக்கை. அதனால் அந்தக் குளத்தில் நீராடுவது பாவம் போக்கும் என்று மக்கள் கருதுகின்றனர்.
அத்தகைய புனிதமான இடத்தில் தன் மனத்தின் கனமான பாரத்தைக் குறைக்க முயன்றாள் பாவை. அங்கிருந்த பெரியவர்கள் பலர் தம் சொந்தச் சுமைகளை இறக்கி வைக்கவே வந்திருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அந்த உணர்வு அவளுக்குத் தனிமையைக் குறைத்தது.
வீடு திரும்பியபோது அவள் மனம் அமைதியாக இருந்தது.