Kural 1293 · கெட்டார்க்கு நட்டார்இல் என்பதோ நெஞ்சேநீ

குசேலனின் அவல்

இது பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் காண்டத்தில் வரும் குசேலர் (சுதாமா) கதையின் ஒரு பகுதி.

சுதாமா என்ற அந்தணர் கிருஷ்ணனின் இளமைக்கால நண்பர். இருவரும் சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். பின்னர் கிருஷ்ணன் துவாரகையின் அரசனானான்; சுதாமா மிகுந்த வறுமையில் வாடினான். அவனது மனைவி, குழந்தைகள் பசியில் வாடுவதைக் கண்டு, 'நீங்கள் உங்கள் நண்பர் கிருஷ்ணனிடம் சென்று உதவி கேளுங்கள்' என்று வேண்டினாள்.

சுதாமா தயங்கினான். 'வறுமையில் வீழ்ந்தவனுக்கு நண்பர்கள் இல்லை என்பார்கள்; அரசனாகிவிட்ட நண்பன் என்னை நினைப்பானா? நான் எப்படி அவனிடம் உதவி கேட்பேன்?' என்று அவன் மனம் அஞ்சியது. ஆயினும் அவனது நெஞ்சு கிருஷ்ணனை நோக்கியே இழுத்தது. மனைவி அண்டை வீடுகளில் வாங்கிய சிறிது அவலை ஒரு கந்தல் துணியில் கட்டித் தந்தாள்.

துவாரகையை அடைந்த சுதாமா அதன் செல்வச் சிறப்பைக் கண்டு திகைத்தான். அரண்மனை வாசலில் காவலர் அவனைத் தடுத்தனர். ஆயினும் கிருஷ்ணன் அவன் வருகையை அறிந்தவுடன் ஓடி வந்து அவனைத் தழுவிக்கொண்டான். தன் சிம்மாசனத்தில் அமர்த்தி, தன் மனைவி ருக்மிணியோடு சேர்ந்து அவன் பாதங்களைக் கழுவினான் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

அவல் முடிச்சை மறைத்த சுதாமாவிடம் கிருஷ்ணன், 'எனக்கு என்ன கொண்டுவந்தாய்?' என்று கேட்டு, அதை அன்போடு பிடுங்கி உண்டான். சுதாமா தன் வறுமையைப் பற்றி ஒரு சொல்லும் சொல்லவில்லை. அவன் ஊர் திரும்பியபோது அவனது குடிசை ஒரு மாளிகையாக மாறியிருந்தது என்று கதை தொடர்கிறது.

'கெட்டார்க்கு நட்டார் இல்' என்ற சொல் இக்கதையில் தவறாகிப்போனது; கிருஷ்ணன் நட்பின் இலக்கணமாக நின்றான். சுதாமாவின் நெஞ்சு தன் நண்பனை நோக்கிச் சென்றது தவறில்லை என்று இறுதியில் நிரூபணமானது.

வள்ளுவரின் தலைவி தன் நெஞ்சை நோக்கிக் கேட்கும் கேள்விக்கு, வைணவ மரபு இந்தக் கதையில் ஒரு இனிய மாற்றுப் பதிலை வழங்குகிறது: உண்மையான நட்பு துன்பத்தில் மேலும் நெருங்குகிறது.

வைணவ மரபு இந்தக் கதையை நட்பின் உச்சமாகவும், பக்தனின் எளிய காணிக்கையையும் இறைவன் அன்போடு ஏற்கும் தன்மையின் அடையாளமாகவும் போற்றுகிறது. இறைவன் செல்வத்தை அல்ல, அன்பையே மதிக்கிறான் என்பது இக்கதையின் பாடம். சுதாமாவின் கந்தல் துணி முடிச்சு கிருஷ்ணனுக்கு எந்தப் பொற்குவியலையும்விட மேலாக இருந்தது.

தமிழ்நாட்டில் குசேலர் கதை நாடகமாகவும் பஜனைப் பாடலாகவும் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பாடப்பட்டு வருகிறது.

Kuchela's Flattened Rice

This is a part of the story of Kuchela (Sudama) in the tenth canto of the Bhagavata Purana.

Sudama, a Brahmin, was a boyhood friend of Krishna. The two had studied together in the gurukula of the sage Sandipani. Later Krishna became king of Dwaraka while Sudama languished in great poverty. Seeing his children hungry, his wife begged him, 'Go to your friend Krishna and ask for help.'

Sudama hesitated. 'They say the fallen have no friends; will my friend, now a king, remember me? How shall I ask him for help?' his mind feared. Yet his heart pulled toward Krishna. His wife borrowed a little flattened rice from the neighbours, tied it in a ragged cloth and gave it to him.

Reaching Dwaraka, Sudama was stunned by its splendour. Guards stopped him at the palace gate. But when Krishna learned of his coming, he ran to him and embraced him. He seated him on his own throne and, with his wife Rukmini, washed his feet, the Bhagavata says.

When Sudama tried to hide the bundle of rice, Krishna asked, 'What have you brought for me?' and, snatching it lovingly, ate it. Sudama did not say one word about his poverty. When he returned home, the story goes on, his hut had become a palace.

The saying 'the fallen have no friends' proved false in this tale; Krishna stood as the very definition of friendship. It was finally proven that it was no fault that Sudama's heart went toward his friend.

To the question Valluvar's heroine asks her heart, the Vaishnava tradition gives in this tale a sweet alternative answer: true friendship draws nearer in distress.