Kural 1297 · நாணும் மறந்தேன் அவர்மறக் கல்லாஎன்

ஆனித் திருமஞ்சனத் தேர்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

சிதம்பரம் நடராசர் கோயிலில் ஆனி மாதத்தில் நடைபெறும் ஆனித் திருமஞ்சன விழாவில் தேர்த் திருவிழா முக்கியமான நிகழ்ச்சி. அன்னம் என்ற இளம்பெண் தன் குடும்பத்தோடு அந்தத் திருவிழாவைக் காண வந்தாள். அவள் வீட்டில் எப்போதும் அடக்கமானவளாகவும், வெளியில் தலை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட நாணுபவளாகவும் பெயர் பெற்றிருந்தாள்.

வீதியில் தேர் வடம் பிடிக்கும் இளைஞர்களுள் வீரன் என்பவன் இருந்தான். அவன் முன்பு ஒருமுறை அன்னத்தின் ஊருக்கு வந்திருந்தான்; இருவரும் சில சொற்கள் பேசியிருந்தனர். அதன்பின் அவன் வெளியூருக்கு வேலைக்குச் சென்றுவிட்டான்; ஆண்டுகள் ஓடின. இன்று திடீரென அவனைத் தேர் வடத்தில் கண்டதும் அன்னத்தின் உள்ளம் நடுங்கியது.

அவள் தன் தாயின் அருகே நின்றாள். ஆனால் அவளது கால்கள் தாமாகவே கூட்டத்தின் முன்னே சென்றன. அவள் தன்னை அறியாமல் தேர் அருகில் நின்று, வடத்தைப் பிடிக்கும் இளைஞர்களை நோக்கினாள். சுற்றியிருந்த பெண்கள் வியந்து பார்த்தனர்; எப்போதும் அடக்கமாக இருப்பவள் இன்று இவ்வாறு முன்னே வந்ததை அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

வீரன் அவளைப் பார்த்தான். அவன் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது. அந்தக் கணத்தில் தான் எங்கே நிற்கிறோம் என்பதை அன்னம் உணர்ந்தாள். அவளது முகம் சிவந்தது; அவள் வேகமாகப் பின்வாங்கித் தாயின் பின்னால் மறைந்தாள். 'என் நெஞ்சு என் சொல் கேட்கவில்லை; என்னை முன்னே இழுத்துவிட்டது' என்று அவள் தனக்குள் சிரித்தாள்.

தாயார் அவளது நிலையை உணர்ந்து புன்னகைத்தாள். 'நாணம் குற்றமல்ல; ஆனால் அன்பும் குற்றமல்ல' என்று மெல்லக் கூறினாள். சில மாதங்களில் இரு குடும்பங்களும் பேசி, திருமணத்துக்கு இசைந்தன.

நெஞ்சின் ஈர்ப்பு சில நேரம் நாணத்தையும் மறக்கச் செய்யும் என்பதையும், அதில் குற்றம் இல்லை என்பதையும் இக்கதை மென்மையாகக் காட்டுகிறது.

சிதம்பரம் ஆனித் திருமஞ்சனம் தமிழ்நாட்டின் தனிச்சிறப்பான சிவ வழிபாட்டு விழா. ஆனி உத்திர நாளில் நடராசருக்குப் பெரும் அபிஷேகம் நடக்கிறது. ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் கூடும் அந்த நாளில் தேரோட்டமும் சிறப்பாக நடைபெறுகிறது. கோயில் வீதிகளில் மக்கள் வெள்ளம் நிறையும்.

அத்தகைய பெரும் கூட்டத்தில் தன் அடக்கத்தை மறந்து முன்னே சென்றதை அன்னம் பின்னர் பலமுறை நினைத்துச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் வெட்கமும் மகிழ்ச்சியும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன. திருமணத்துக்குப் பிறகு ஒவ்வோர் ஆண்டும் அவள் வீரனோடு அதே தேர்த் திருவிழாவுக்கு வருவாள்.

நாணம் என்பது அன்பின் எதிரி அல்ல; அன்பு வரும்போது அது தானாக வழிவிடும் என்பதே இக்கதையின் செய்தி.

The Chariot of Ani Thirumanjanam

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

At the Nataraja temple of Chidambaram the chariot festival is an important event of the Ani Thirumanjanam festival held in the month of Ani. A young woman named Annam came with her family to see the festival. At home she had a name for always being modest and for shrinking even from looking up outside.

Among the young men taking hold of the chariot rope in the street was one named Veeran. He had once come to Annam's town; the two had spoken a few words. After that he had gone to another town for work; years passed. Today, seeing him suddenly at the chariot rope, Annam's heart trembled.

She stood near her mother. But her feet of themselves went forward into the front of the crowd. Without knowing it she stood near the chariot looking at the young men holding the rope. The women around looked in wonder; they had not expected one so reserved to come forward like this today.

Veeran looked at her. A smile bloomed on his face. In that moment Annam realised where she stood. Her face reddened; she drew back quickly and hid behind her mother. 'My heart did not listen to me; it pulled me forward,' she laughed within herself.

Her mother, sensing her state, smiled. 'Modesty is no fault; but love is no fault either,' she said softly. Within a few months the two families spoke and agreed to the wedding.

The story gently shows that the pull of the heart may sometimes make one forget even modesty, and that there is no fault in it.