Kural 1299 · துன்பத்திற்கு யாரே துணையாவார் தாமுடைய – Tamilone

Kural 1299 · Expostulation with Oneself · நெஞ்சொடு புலத்தல்

துன்பத்திற்கு யாரே துணையாவார் தாமுடையநெஞ்சந் துணையல் வழி.

Thunpaththirku Yaare Thunaiyaavaar Thaamutaiya / Nenjan Thunaiyal Vazhi

HeWho will support a man in his grief, if the Heart of his beloved itself refuseth him help?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தாம் கொண்டுள்ள நெஞ்சமே துணையாக இல்லாத நிலையில், துன்பத்தில் வேறு யார் துணையாவார்?

Meaning

When one's own heart is not a companion, who else will be a support in sorrow?

சொற்பொருள் Word by word

துன்பத்திற்கு: for sorrow, in distress
யாரே துணை ஆவார்: who will be a support
தாம் உடைய நெஞ்சம்: one's own heart
துணை அல் வழி: when it is not a companion
நெஞ்சம்: the heart, the mind

விளக்கம்

அதிகாரத்தின் கடைசி இரண்டு குறள்கள் அதுவரை தலைவியின் புலம்பலை ஒரு பொது உண்மையாக மாற்றுகின்றன. இந்தக் குறளில் வரும் கேள்வி எளிது, ஆனால் ஆழமானது: ஒருவரது சொந்த நெஞ்சமே அவருக்குத் துணையாக இல்லாதபோது, துன்பத்தில் வேறு யார் துணையாவார்? நெஞ்சு எல்லாத் துணைகளுக்கும் அடிப்படை என்ற கருத்து இதில் உள்ளது. நம்மோடு எப்போதும் இருக்கும் ஒரே தோழன் நம் மனம்தான்.

மூல நூலில் இந்தக் குறள் தலைவனின் கூற்றாகக் குறிக்கப்படுகிறது. பெரும்பாலான உரையாசிரியர்கள் இதைத் தலைவியின் கூற்றாகவே கொள்வர்; இங்கே இரண்டையும் மதித்துப் படிக்கலாம். எவர் சொன்னாலும் பொருள் மாறவில்லை: தன் நெஞ்சோடு போராடுபவர் துணையற்றவர் ஆகிறார்.

இந்தக் குறளின் சிறப்பு, அது தலைவியின் தனிப்பட்ட துயரைக் கடந்து எல்லா மனிதர்க்கும் பொருந்துவது. உலகில் நம்மை நேசிப்பவர்கள் இருக்கலாம்; ஆனால் நம் மனம் நமக்கு எதிராகத் திரும்பினால் அவர்களது உதவியும் முழுவதும் பயன்படாது. அதனால் முதலில் நம் மனத்தோடு நட்பு கொள்வதே முக்கியம் என்பதை வள்ளுவர் இங்கு உணர்த்துகிறார்.

இன்றைய உளவியலும் இதே உண்மையைக் கூறுகிறது: தன்னோடு நட்பு பாராட்டும் மனம் துன்பத்தில் உறுதியாக நிற்கிறது. தன்னையே குற்றம் சாட்டும் மனம் எந்த ஆறுதலையும் ஏற்க இயலாததாகிவிடுகிறது. அன்புடன் தன்னோடு பேசும் பழக்கம் உள்ளத்தின் ஆரோக்கியமாகும்.

இவ்வாறு ஒரு தலைவியின் புலம்பல் ஒரு வாழ்வியல் பாடமாக உயர்கிறது.

இந்த நெஞ்சு-தோழமைக் கருத்து திருக்குறளின் வேறு பகுதிகளிலும் எதிரொலிக்கிறது. தன்னை வெல்பவனே உலகை வெல்கிறான் என்ற பார்வை அறத்துப்பாலிலும் வருகிறது. காமத்துப்பாலில் அதே கருத்து அன்பின் மொழியில் வருகிறது என்பது வள்ளுவரின் முழுமையான சிந்தனையைக் காட்டுகிறது.

ஆகவே நெஞ்சுடன் நட்பு கொள்வதே அனைத்துத் துணைகளுக்கும் முதல்படி.

இவ்வாறு தனக்குத்தானே துணையாக இருக்கும் பக்குவம் துன்பத்தில் நிலைத்து நிற்கும் வலிமையைத் தருகிறது; அதைப் பயிலவே வள்ளுவர் இங்கு நம்மை அன்போடு அழைக்கிறார்.

Explanation

The last two verses of the chapter turn the heroine's lament into a general truth. The question in this verse is simple but deep: when one's own heart is not a support to one, who else will be a support in sorrow? The idea is that the heart is the base of all supports. The one companion that is always with us is our own mind.

In the source text this verse is marked as the hero's speech. Most commentators take it as the heroine's; we may read it honouring both. Whoever says it, the meaning is unchanged: one who fights with his own heart becomes without companion.

The distinction of this verse is that it goes beyond the heroine's personal sorrow and applies to all human beings. There may be people in the world who love us; but if our mind turns against us, even their help is not wholly useful. So Valluvar teaches here that it is first important to make friends with our own mind.

Modern psychology says the same truth: a mind that befriends itself stands firm in distress. A mind that accuses itself cannot accept any comfort. The habit of speaking to oneself with kindness is the health of the heart.

Thus a heroine's lament rises into a lesson for living. The verse is brief enough to be remembered in a moment of trouble, and it asks of us one small act: before seeking help from others, to ask whether we have been fair to ourselves.

கதை

பகடை மண்டபத்தில் தருமர்

இது மகாபாரதத்தின் சபா பருவத்தில் வரும் சூதாட்டக் கதையின் ஒரு பகுதி.

இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரசனான யுதிஷ்டிரன் தருமத்தின் வழி நடப்பவன்; உண்மையும் நீதியும் அவனது அடையாளம். துரியோதனன் தன் மாமன் சகுனியின் சூழ்ச்சியால் பாண்டவர்களை ஹஸ்தினாபுரத்தில் சூதாட அழைத்தான். யுதிஷ்டிரன் அந்த அழைப்பை ஏற்கலாமா என்று தயங்கினான்; சூதாட்டம் தீமை தரும் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ஆயினும் மன்னர் அழைப்பை மறுப்பது முறையாகாது என்றும் எண்ணி இசைந்தான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது.

ஆட்டம் தொடங்கியதும் சகுனியின் சூழ்ச்சியால் யுதிஷ்டிரன் தொடர்ந்து தோற்றான். தன் செல்வம், நாடு, தம்பிகள், தன்னையே பணயமாக வைத்து இழந்தான். ஒவ்வொரு தோல்வியின் பின்னும் அவனது மனம் 'இன்னொரு முறை ஆடினால் இழந்ததை மீட்கலாம்' என்று தூண்டியது. அவனது சொந்த மனமே அவனுக்குத் துணையாக நிற்கவில்லை.

அவன் உறவினர்கள், பெரியவர்கள், நண்பர்கள் அனைவரும் சபையில் இருந்தனர். விதுரர் போன்றோர் எச்சரிக்கை செய்தனர். ஆயினும் யுதிஷ்டிரனின் மனம் ஆட்டத்தை நிறுத்த முடியவில்லை. இறுதியில் திரௌபதியும் அவமானத்துக்கு ஆளானாள்; கிருஷ்ணனின் அருளால் அவளது மானம் காக்கப்பட்டது என்று மரபு போற்றுகிறது.

சொந்த மனம் துணையாக இல்லாதபோது எவ்வளவு பெரியோர்கள் அருகில் இருந்தாலும் அவர்களால் முழுவதும் காக்க முடிவதில்லை என்பதற்கு இது ஒரு பெரிய எடுத்துக்காட்டு. பின்னர் யுதிஷ்டிரன் தன் தவறை உணர்ந்து, பல ஆண்டுகள் வனவாசத்தில் தவமும் தருமமும் வழியாகத் தன் மனத்தை வலுப்படுத்தினான்.

வள்ளுவரின் 'துன்பத்திற்கு யாரே துணையாவார் தாமுடைய நெஞ்சந் துணையல் வழி' என்ற குறள் இந்தக் காட்சியோடு ஆழ்ந்த பொருளில் ஒலிக்கிறது.

இக்கதை ஒருவர் தம் மனத்தோடு நட்பு கொள்ளவேண்டிய அவசியத்தை நினைவூட்டுகிறது; தருமனின் பின்னாள் வாழ்வு அந்த நட்பின் வளர்ச்சியாகக் காட்டப்படுகிறது.

இந்தச் சூதாட்டக் காட்சியில் யுதிஷ்டிரனின் குணம் குறைவுபடுவதாகக் காட்டப்படவில்லை; அவனது ஒரு பலவீனம் மட்டுமே காட்டப்படுகிறது. தருமன் என்ற பெயருக்குரியவன் ஆயினும் மனிதர் என்பதால் ஒரு பலவீனம் அவனுக்கும் உண்டு. மகாபாரதம் இதையே மனித இயல்பாகக் காட்டுகிறது.

வனவாசத்தில் யுதிஷ்டிரன் முனிவர்களிடம் பல உபதேசங்களைக் கேட்டான். நளோபாக்கியானம் போன்ற கதைகள் அவனுக்குச் சொல்லப்பட்டன. அவற்றின் வழியாக அவன் தன் மனத்தை வலுப்படுத்தினான். பின்னாளில் யக்ஷ பிரச்னத்தில் அவன் காட்டிய தெளிவு அந்த வளர்ச்சியின் அடையாளம்.

இவ்வாறு தவறிய மனம் பயிற்சியால் துணையாக மாறும் என்பதே பாரதம் தரும் நம்பிக்கை.

A story

Yudhishthira at the Dice Hall

This is part of the dice-game story in the Sabha Parva of the Mahabharata.

Yudhishthira, king of Indraprastha, followed the path of dharma; truth and justice were his mark. Duryodhana, through the scheming of his uncle Shakuni, invited the Pandavas to play dice at Hastinapura. Yudhishthira hesitated whether to accept the invitation; he knew that gambling brings harm. Yet thinking it improper to refuse a king's invitation, he agreed, the Mahabharata says.

Once the game began, through Shakuni's trickery Yudhishthira lost continuously. He staked and lost his wealth, his kingdom, his brothers, and himself. After each loss his mind urged him, 'If you play once more you can win back what you lost.' His own mind did not stand by him as a companion.

His relatives, elders and friends were all in the assembly. Vidura and others gave warning. Yet Yudhishthira's mind could not stop the game. In the end Draupadi too was subjected to humiliation; by the grace of Krishna her honour was protected, tradition praises.

This is a great example that when one's own mind is not a companion, however great the elders nearby, they cannot wholly protect. Later Yudhishthira realised his mistake and, through years of forest exile, strengthened his mind by penance and dharma.

Valluvar's verse 'who will be a support in sorrow when one's own heart is not' echoes in a deep sense with this scene.

The tale reminds us of the need to befriend our own mind; Yudhishthira's later life is shown as the growth of that friendship.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் சொந்த மனம் எங்கே உங்களுக்குத் துணையாக நிற்கவில்லை, அதனோடு நட்பு கொள்ள நீங்கள் எவ்வாறு தொடங்கியுள்ளீர்கள்?

To reflect on

Where has your own mind failed to stand with you, and how have you begun to make friends with it?