திருவாதிரை இரவில் ஒரு அச்சம்
இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.
சிதம்பரத்துக்கு அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் பூங்குழலி என்ற இளம்பெண் வாழ்ந்தாள். அவள் இளமரன் என்பவனை விரும்பினாள். இளமரன் நாட்டியக் கலைஞன்; ஊர் ஊராகச் சென்று கோயில்களில் ஆடுபவன். திருவாதிரை இரவில் சிதம்பரம் நடராசர் கோயிலில் ஆருத்ரா தரிசனம் நடைபெறும். அன்று இளமரன் அங்கு நடனமாடுவான் என்று தெரிந்து, பூங்குழலி தன் தந்தையோடு அங்குச் சென்றாள்.
கோயிலுக்குள் செல்லும் முன் அவளது நெஞ்சு அச்சத்தில் துடித்தது. 'அவர் என்னைப் பார்ப்பாரா? ஏற்றுக்கொள்வாரா?' என்ற அச்சம் ஒரு பக்கம்; 'பார்த்துவிட்டால், பிறகு மீண்டும் ஊர் ஊராகப் போய்விடுவாரே, அப்போது நான் என்ன செய்வேன்?' என்ற அச்சம் மறுபக்கம். இரண்டு அச்சங்களும் அவள் உள்ளத்தில் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து சுழன்றன.
அன்றிரவு இளமரனின் நடனம் மிக அழகாக இருந்தது. அவன் ஆடலின் முடிவில் அவன் பார்வை கூட்டத்தின் நடுவே பூங்குழலியின் மீது விழுந்தது. அவன் புன்னகைத்தான். பூங்குழலியின் முதல் அச்சம் மறைந்தது; ஆனால் இரண்டாவது அச்சம் உடனே எழுந்தது.
அவளது பாட்டி அருகில் இருந்து இதை உணர்ந்தாள். 'குழலி, நடராசன் ஆடிக்கொண்டே இருக்கிறான்; ஆனாலும் இந்த உலகம் நிற்கிறது. வரும் மாற்றங்களையும் அவன் ஆட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பார். இன்று இருப்பதை இன்று அனுபவி' என்று அவள் மெல்லக் கூறினாள்.
பூங்குழலி நடராசரின் ஆடலை நோக்கி, தன் அச்சத்தை அமைதியாக ஒப்படைத்தாள். அந்த இரவில் அவள் மனம் ஓரளவு தெளிந்தது.
காதலில் பெறுவதற்கு முன்னும் பெற்ற பின்னும் வரும் அச்சங்களை இக்கதை மென்மையாகக் காட்டுகிறது.
சிவபெருமான் ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடிய இடமாகச் சிதம்பரம் போற்றப்படுகிறது. அவரது நடனம் படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு ஆகிய மாற்றங்களின் அடையாளம் என்று சைவ மரபு சொல்கிறது. மாற்றத்தை அஞ்சாமல் அதை இறைவனின் ஆடலாகக் காணும் பார்வை அங்கு வழிபடுவோருக்கு ஆறுதல் தருகிறது.
திருவாதிரை நாளில் இறைவனுக்குத் திருவாதிரைக் களி என்ற இனிப்பு படைக்கப்படுகிறது; ஆருத்ரா தரிசனத்தைக் காண ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடுகின்றனர். அந்த விழாவில் பலர் தங்கள் அச்சங்களையும் ஆசைகளையும் இறைவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு வீடு திரும்புகின்றனர்.
பூங்குழலியும் அவ்வாறே தன் அச்சத்தை ஒப்படைத்தாள். இளமரனின் வருகை, பிரிவு ஆகிய இரண்டையும் அவள் ஒரு நடனத்தின் அசைவுகளாகக் காணக் கற்றாள்.