Kural 1298 · எள்ளின் இளிவாம்என்று எண்ணி அவர்திறம் – Tamilone

Kural 1298 · Expostulation with Oneself · நெஞ்சொடு புலத்தல்

எள்ளின் இளிவாம்என்று எண்ணி அவர்திறம்உள்ளும் உயிர்க்காதல் நெஞ்சு.

Ellin Ilivaamendru Enni Avardhiram / Ullum Uyirkkaadhal Nenju

SheMy life of a Heart thinketh it a disgrace to our own selves if we humiliate the beloved: and so it is always partial to him.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

அவரை இகழ்ந்தால் அது இழிவாகும் என்று எண்ணி, உயிருக்குச் சமமாகக் காதல் கொண்ட என் நெஞ்சு அவரது நல்ல பண்புகளையே நினைக்கிறது.

Meaning

Thinking that it would be a disgrace to scorn him, my heart, which loves him like life, dwells only on his good qualities.

சொற்பொருள் Word by word

எள்ளின்: if I disparage, if I scorn
இளிவு ஆம்: it will be a shame, an insult
என்று எண்ணி: thinking so
அவர் திறம் உள்ளும்: even remembers things about him
உயிர்க்காதல் நெஞ்சு: the heart that loves like life

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் தலைவி தன் நெஞ்சின் மற்றொரு இயல்பைக் குறிப்பிடுகிறாள். அவளது நெஞ்சு தலைவனை இகழ்வது இழிவு என்று எண்ணுகிறது. அதனால் அவன் குற்றங்களை நினைக்காமல், அவன் பண்புகளையே நினைக்கிறது. 'எள்ளின்' என்பது இகழ்ந்தால்; 'இளிவு' என்பது இழிவு; 'உயிர்க்காதல் நெஞ்சு' என்றால் உயிருக்குச் சமமான காதலை உடைய நெஞ்சு. தலைவன் தவறு செய்திருந்தாலும் நெஞ்சு அதில் கவனம் செலுத்துவதில்லை; அவனது நல்ல தன்மைகளை நினைத்து அவனை மதிக்கிறது.

முந்தைய குறள்களில் நெஞ்சைக் கடிந்த தலைவி, இங்கே அதன் நேர்மையான பண்பையும் காண்கிறாள். அது தலைவனைப் பழிக்கவில்லை; அவன் பெருமையை மனத்தில் ஏந்துகிறது. இந்த மாற்றம் அதிகாரத்தில் ஒரு மென்மையான திருப்பம். குற்றம் சாட்டத் தொடங்கியவள் இப்போது நெஞ்சின் அன்பை மதிக்கத் தொடங்குகிறாள்.

உரையாசிரியர்கள் இதை இரு வகையாகக் கொள்வர். ஒன்று, நெஞ்சு தலைவனைப் பழிக்க இயலாத அளவுக்கு அன்பு உடையது என்பது. மற்றொன்று, தலைவனை இகழ்ந்தால் தன்னையே இகழ்வதாகும் என்று அது எண்ணுகிறது என்பது. இரண்டாவது பொருளில் நெஞ்சின் அறிவும் தெளிவும் தெரிகின்றன.

நம் வாழ்விலும் அன்புக்குரியவரின் குறைகளைவிட நிறைகளை நினைக்கும் மனம் உறவை வளர்க்கிறது. குறை சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் தெளிவாகச் சொல்வதும், பிற நேரங்களில் அவரது நல்லவற்றை நினைவில் வைப்பதும் சமநிலையான அன்பின் அடையாளம்.

வள்ளுவர் இங்கே நெஞ்சைக் குறை சொல்லும் ஒரு குரலிலிருந்து அதன் நேர்மையைப் போற்றும் குரலுக்கு மெல்ல மாறுகிறார்.

நெஞ்சு தன்னை இகழ்வதற்கு இடமளிக்காமல் காதலனை உயர்த்தி எண்ணுவது, தன் அன்பின் தகுதியைக் காக்கும் முறையாகவும் கொள்ளலாம். நாம் யாரை நேசிக்கிறோமோ அவரை இகழ்ந்தால் அது நம்மையே இகழ்வதாகும் என்ற உணர்வு இங்கே மறைந்துள்ளது. அந்த உணர்வு அன்பைக் கண்ணியமாக வைத்திருக்கிறது.

இவ்வாறு தலைவியின் நெஞ்சு அவளுக்குப் பாடமாகவும் அமைகிறது.

Explanation

In this verse the heroine notes another trait of her heart. Her heart thinks it a disgrace to scorn the hero. So, without thinking of his faults, it thinks only of his virtues. 'Ellin' means if one scorns; 'ilivu' means disgrace; 'uyirkkaadhal nenju' is a heart whose love is equal to life. Even if the hero has erred, the heart does not dwell on it; it thinks of his good qualities and honours him.

The heroine who in the earlier verses scolded her heart now sees its honest quality. It does not reproach the hero; it carries his worth in memory. This change is a gentle turn in the chapter. She who began accusing now begins to value the heart's love.

Commentators take it in two ways. One is that the heart has so much love that it cannot reproach him. The other is that the heart thinks that scorning him would be scorning itself. In the second sense the heart's wisdom and clarity show.

In our lives, too, a mind that thinks of the virtues of a loved one rather than their faults grows the relationship. To say clearly where it must be said, and at other times to keep their good qualities in mind, is the mark of balanced love.

Valluvar here gently shifts from a voice that blames the heart to a voice that praises its fidelity. The change is not a surrender; it is the first sign that the quarrel with the heart is turning into friendship with it.

கதை

தக்ஷ யாகத்தில் சதி

இது பாகவத புராணம் மற்றும் சிவ புராண மரபில் சொல்லப்படும் சதி–தக்ஷன் கதையின் ஒரு பகுதி.

பிரம்மனின் புதல்வனான தக்ஷப் பிரஜாபதி தன் மகள் சதியை சிவபெருமானுக்கு மணம் செய்துகொடுத்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது. ஆனால் காலப்போக்கில் தக்ஷனுக்கும் சிவனுக்கும் இடையே மனஸ்தாபம் ஏற்பட்டது. தக்ஷன் ஒரு பெரிய யாகத்தை ஏற்பாடு செய்தான்; அதற்குத் தன் மகள் சதியையும் மருமகன் சிவனையும் அழைக்கவில்லை.

யாகத்துக்குத் தேவர்களும் முனிவர்களும் செல்வதை அறிந்த சதி, தன் தந்தையின் வீட்டுக்குச் செல்ல விரும்பினாள். 'அழைப்பு இல்லாமலும் தந்தையின் வீட்டுக்குச் செல்லலாம்' என்றாள். சிவபெருமான் அவளது போக்கு நல்லதல்ல என்று எச்சரித்தார்; ஆயினும் அவளது விருப்பத்துக்கு மதிப்பளித்து அனுப்பிவைத்தார் என்று கதை தொடர்கிறது.

யாகசாலையில் சதி சிவனுக்கு உரிய இடமும் அவிர்ப்பாகமும் ஒதுக்கப்படாததைக் கண்டாள். தக்ஷன் சிவனை இகழ்ந்து பேசினான். சதிக்கு அந்தச் சொற்கள் தாங்க முடியாதவையாக இருந்தன. 'என் தலைவனை இகழ்ந்து பேசுவதைக் கேட்கும் இந்த உடலோடு நான் வாழ விரும்பவில்லை' என்று அவள் உறுதியோடு சொல்லி, யோகத் தீயில் தன் உடலைத் துறந்தாள்.

சிவபெருமான் இந்தச் செய்தியைக் கேட்டுத் துயரமும் சினமும் கொண்டார். வீரபத்திரனை அனுப்பி யாகத்தை அழிக்கச் செய்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. பின்னர் தேவர்களின் வேண்டுகோளால் தக்ஷனுக்கு மீண்டும் உயிர் அளிக்கப்பட்டு யாகம் நிறைவு பெற்றது என்பது மரபு. சதி மறுபிறவியில் பார்வதியாகப் பிறந்து மீண்டும் சிவனை அடைந்தாள்.

சதியின் நெஞ்சு தன் காதலனை இகழ்வதைத் தாங்க முடியாத வகையில் உயிரினும் மேலாக அவனை நேசித்தது. வள்ளுவரின் தலைவியின் நெஞ்சும் 'எள்ளின் இளிவாம்' என்று எண்ணுவது இதே பண்பின் மென்மையான வடிவம்.

சைவ மரபு சதியை அன்பின் உறுதிக்கு உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டாகப் போற்றுகிறது; அந்தக் கதையின் பல வேறுபாடுகளை அடியார்கள் மரியாதையோடு ஏற்கின்றனர்.

சதியின் கதை பல புராணங்களில் சிறிய வேறுபாடுகளுடன் சொல்லப்படுகிறது. சில மரபுகளில் சிவபெருமான் அவளைப் போகவேண்டாம் என்று தடுத்தார்; வேறு சிலவற்றில் அனுமதித்தார். இங்கே அந்த வேறுபாடுகளை மதித்து, பொதுவான கருத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்கிறோம். எவ்வாறாயினும் சதியின் உறுதி, அன்பின் உச்சமாகப் போற்றப்படுகிறது.

சதியின் உடல் துறந்த நிகழ்வின் நினைவாக இந்தியா முழுவதும் சக்தி பீடங்கள் போற்றப்படுகின்றன. தமிழ்நாட்டிலும் காஞ்சி காமாட்சி, மதுரை மீனாட்சி போன்ற தேவியர் வழிபாடு அந்த மரபின் தொடர்ச்சியாகக் கொள்ளப்படுகிறது. சக்தி வழிபாட்டின் அடிப்படையில் அன்பும் உறுதியும் உள்ளன.

இந்தக் கதையை மரியாதையோடு கேட்கும் பக்தர்கள் அன்பின் தூய்மையையும் உறுதியையும் உணர்ந்து உருகுகின்றனர்.

A story

Sati at the Yajna of Daksha

This is a part of the story of Sati and Daksha told in the Bhagavata Purana and in the Shiva Purana tradition.

The Puranas say that Daksha Prajapati, a son of Brahma, gave his daughter Sati in marriage to Lord Shiva. But in time a rift arose between Daksha and Shiva. Daksha arranged a great yajna; he did not invite his daughter Sati nor his son-in-law Shiva to it.

Learning that the devas and sages were going to the yajna, Sati wished to go to her father's house. 'One may go to a father's house even without an invitation,' she said. Lord Shiva warned that her course was not good; yet, respecting her wish, he sent her, the story continues.

At the yajna hall Sati saw that no place and no share of the offering had been set aside for Shiva. Daksha spoke scornfully of Shiva. To Sati those words were unbearable. 'I do not wish to live with this body that hears my lord scorned,' she said resolutely, and gave up her body in the fire of yoga.

Hearing the news, Lord Shiva was filled with grief and anger. The Puranas say he sent Virabhadra to destroy the yajna. Later, at the request of the devas, Daksha was given life again and the yajna was completed, tradition says. Sati was born again as Parvati and attained Shiva once more.

Sati's heart loved her beloved more than life, so that she could not bear his being scorned. The thought of Valluvar's heroine's heart, 'it would be a disgrace if I scorned', is a gentle form of the same quality.

The Shaiva tradition honours Sati as a high example of the firmness of love; devotees respectfully accept the many variants of the story.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் அன்பு செலுத்தும் ஒருவரைப் பற்றி உங்கள் முன்னிலையில் கடுமையாகப் பேசப்படும்போது எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறீர்கள்?

To reflect on

How do you respond when someone you love is spoken of unkindly in your presence?