Kural 1300 · தஞ்சம் தமரல்லர் ஏதிலார் தாமுடைய

இராவணனின் சபையில் விபீஷணன்

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்திலும் கம்பரின் இராமாவதாரத்திலும் வரும் விபீஷணன் கதையின் ஒரு பகுதி.

இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்துவந்த பின் இலங்கையில் பெரும் போர் மூளும் அபாயம் எழுந்தது. அனுமன் இலங்கையை எரித்துச் சென்றான்; இராமனின் படை கடலைக் கடந்து வருகிறது என்ற செய்தி வந்தது. இராவணன் தன் சபையில் ஆலோசனை நடத்தினான். பல அமைச்சர்கள் இராவணனின் மகிழ்ச்சிக்கேற்றபடி பேசினர்.

இராவணனின் தம்பியாகிய விபீஷணன் அறநெறியில் நிற்பவன். அவன் சபையில் எழுந்து, 'அண்ணா, சீதையை இராமனிடம் ஒப்படைத்து அமைதி காணுங்கள்; இது இலங்கைக்கும் நமக்கும் நலம்' என்று அன்போடு எடுத்துரைத்தான். இராவணன் கடுஞ்சினத்தோடு, விபீஷணனை இகழ்ந்து பேசி, சபையிலிருந்து போகச் சொன்னான் என்று காவியம் கூறுகிறது.

இராவணனின் சொந்த மனம் அவனுக்குத் துணையாக இல்லை; அது ஆணவத்தாலும் ஆசையாலும் நிரம்பியிருந்தது. நல்ல ஆலோசனை சொல்ல வந்த சொந்தத் தம்பியே அவனைவிட்டு விலகிச் சென்றான். விபீஷணன் தன் நான்கு அமைச்சர்களோடு இராமனிடம் சரணடைந்தான். இராமன் அவனை அன்போடு ஏற்றுக்கொண்டான் என்று மரபு போற்றுகிறது.

இராவணன் தன் மனத்தின் ஆணவத்தை வெல்லாததால், உறவினர்களும் அவனைக் கைவிட்டனர். போரின் முடிவில் அவன் வீழ்ந்தான். சொந்த மனம் உறவாக இல்லாதபோது அயலார் உறவாக மாட்டார் என்ற வள்ளுவரின் சொல் இந்தக் கதையில் ஒரு கடினமான வடிவத்தில் உண்மையாகிறது.

இந்தக் கதை நம் மனத்தின் தவறான போக்குகளுக்கு நல்ல அறிவுரைக்குச் செவிசாய்க்கும் பணிவு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

விபீஷணன் கதை, அறநெறியில் நிற்பவர் எங்கு இருந்தாலும் இறுதியில் தம் இடத்தைக் காண்பார் என்ற நம்பிக்கையையும் தருகிறது.

விபீஷணன் இராமனிடம் சரணடைந்தபோது சுக்ரீவன் உள்ளிட்ட பலர் அவனை நம்புவதற்குத் தயங்கினர். இராமன் 'சரணடைந்தவரை நான் எப்போதும் கைவிடேன்' என்ற உறுதியைச் சொன்னதாக மரபு கூறுகிறது. இந்த இடம் இராமனின் பெருந்தன்மையைக் காட்டும் புகழ்பெற்ற பகுதி.

கம்பர் இராமன் குகன், சுக்ரீவன், விபீஷணன் ஆகியோரைத் தன் சகோதரராக ஏற்றுக்கொண்டதாகப் பாடி, அவனது உறவு எவ்வாறு விரிந்தது என்பதை நயம்படச் சொல்கிறார். இராமனுக்கு அயலார் உறவினர் ஆவது எளிது; ஏனெனில் அவன் மனம் எல்லோரையும் தன்னவராகக் கொள்கிறது.

இராவணனின் மனம் சுருங்கியதால் உறவு சுருங்கியது; இராமனின் மனம் விரிந்ததால் உறவு விரிந்தது. இந்த எதிர்மாறு வள்ளுவரின் குறளின் பொருளை அழகாக விளக்குகிறது.

Vibhishana in Ravana's Court

This is a part of the story of Vibhishana found in the Yuddha Kanda of the Valmiki Ramayana and in Kamban's Ramavataram.

After Ravana carried off Sita, the danger of a great war arose in Lanka. Hanuman had set Lanka aflame and gone; word came that Rama's army was crossing the sea. Ravana held counsel in his court. Many ministers spoke to please Ravana.

Vibhishana, Ravana's younger brother, stood on the path of dharma. He rose in the assembly and said lovingly, 'Brother, hand Sita over to Rama and find peace; this is good for Lanka and for us.' Ravana, in great anger, spoke scornfully of Vibhishana and told him to leave the assembly, the epic says.

Ravana's own mind was not a companion to him; it was full of pride and desire. His own brother, who had come to give good counsel, went away from him. Vibhishana, with four ministers, took refuge with Rama. Tradition honours that Rama accepted him with love.

Because Ravana did not overcome the pride of his mind, even his kinsmen forsook him. At the end of the war he fell. Valluvar's saying that when one's own heart is not kin, strangers will not be kin becomes true in this tale in a hard form.

The tale reminds us how important it is, in the wrong tendencies of our own mind, to have the humility to hear good counsel.

The Vibhishana story also gives the hope that one who stands on the path of dharma will, wherever he is, in the end find his place.

When Vibhishana took refuge with Rama, many, including Sugriva, hesitated to trust him. Tradition says Rama gave the assurance that he would never abandon one who had taken refuge.