Kural 1330 · ஊடுதல் காமத்திற்கு இன்பம் அதற்கின்பம்

ஸ்ரீரங்கத்தில் சேர்த்தி சேவை

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை. ஸ்ரீரங்கம் கோயிலின் பங்குனி உத்திர நாளில் அரங்கநாதரும் ரங்கநாயகித் தாயாரும் ஒன்றாகக் காட்சி தரும் சேர்த்தி சேவையைப் பக்தர்கள் மிகவும் போற்றுகின்றனர். அந்தக் காட்சியின் பின்னணியில் இக்கதை அமைகிறது.

திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் கோவிந்தனும் அவன் மனைவி ரங்கநாயகியும் அறுபது ஆண்டுகள் இல்லறம் நடத்தியவர்கள். அவர்களது வாழ்க்கையில் எத்தனையோ சிறு ஊடல்கள் வந்து போயின. ஒவ்வொரு முறையும் முதலில் கோவிந்தனே இறங்கிவருவான்; ரங்கநாயகி சிரித்துக்கொண்டே அவனை ஏற்றுக்கொள்வாள். அவர்கள் இல்லத்தில் ஊடலும் கூடலும் மாறி மாறி வந்து அவர்கள் அன்பை வளர்த்தன.

ஒவ்வோர் ஆண்டும் பங்குனி உத்திரத்துக்கு இருவரும் கால்நடையாக ஸ்ரீரங்கம் சென்று சேர்த்தி சேவையைத் தரிசிப்பர். அந்த ஆண்டு அவர்கள் எண்பதைத் தாண்டியிருந்தனர். கூட்டத்தில் நெரிசல் அதிகம். கோவிந்தன் ரங்கநாயகியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றான்.

அரங்கநாதரும் தாயாரும் ஒரே மண்டபத்தில் காட்சி தந்தபோது, கூட்டத்தினர் கைகூப்பி வணங்கினர். ரங்கநாயகி மெல்லிய குரலில், 'எத்தனை முறை நான் உங்களோடு ஊடினேன், எத்தனை முறை நீங்கள் என்னைத் தணித்தீர்கள்' என்றாள். கோவிந்தன், 'ஊடலும் கூடலும் இல்லாமல் இந்த அறுபது ஆண்டுகள் எப்படி இனித்திருக்கும்?' என்றான். இருவரும் புன்னகையோடு சேர்த்தி சேவையைப் பார்த்தனர்.

கூட்டத்தில் நின்ற இளந்தம்பதிகள் இந்த முதிய தம்பதியரைக் கண்டு வியந்தனர். ஒரு இளம்பெண் ரங்கநாயகியிடம், 'அம்மா, அறுபது ஆண்டுகள் எப்படி இவ்வளவு அன்போடு வாழ்ந்தீர்கள்?' என்று கேட்டாள். ரங்கநாயகி புன்னகைத்து, 'நாங்கள் சண்டை போடாமல் வாழவில்லை பிள்ளாய்; சண்டை போட்டுவிட்டு மீண்டும் இணையத் தெரிந்ததால் வாழ்ந்தோம்' என்றாள். அந்த இளம்பெண் அந்தச் சொல்லை நெஞ்சில் பதித்துக்கொண்டாள். அவளது கணவன் அருகில் நின்று புன்னகைத்தான். இளந்தம்பதிகள் ஒருவர் கையை ஒருவர் மெல்லப் பற்றிக்கொண்டனர். அவ்வாறு ஒரு தலைமுறையிலிருந்து மறு தலைமுறைக்கு ஊடலும் கூடலும் பற்றிய அறிவு கைமாறியது.

அன்று கோயிலிலிருந்து திரும்பும்போது ரங்கநாயகி, 'அடுத்த ஆண்டு வருவோமா?' என்றாள். கோவிந்தன், 'வருவோம்; அப்போதும் ஏதாவது ஊடியிருப்பாய், நான் தணிப்பேன்' என்றான். ரங்கநாயகி சிரித்தாள். ஊடலும் கூடலும் இணைந்த வாழ்வே இன்பம் என்பதை அவர்கள் வாழ்க்கை எளிமையாகக் காட்டியது. அந்த இளந்தம்பதிகள் ஊர் திரும்பியதும் தங்கள் இல்லத்திலும் சிறு ஊடல்களைச் சிரிப்போடு எதிர்கொள்ளும் வழக்கத்தைத் தொடங்கினர்.

The Serthi Sevai at Srirangam

This is an imagined story set in Hindu cultural life. On the day of Panguni Uttiram at the Srirangam temple, devotees greatly honour the Serthi Sevai in which Lord Ranganatha and Goddess Ranganayaki appear together. This story is set against that scene.

In a village near Tiruchirappalli, Govindan and his wife Ranganayaki had led a household life for sixty years. In their life many small sulks had come and gone. Each time Govindan would be the first to come down; Ranganayaki would laugh and accept him. In their home sulk and union came by turns and grew their love.

Every year for Panguni Uttiram the two walked to Srirangam to have darshan of the Serthi Sevai. That year they were past eighty. The crowd was very dense. Govindan stood holding Ranganayaki's hand.

When Ranganatha and the Goddess gave darshan in the same hall, the crowd bowed with folded hands. Ranganayaki said in a soft voice, 'How many times I sulked with you, how many times you soothed me.' Govindan said, 'Without sulk and union, how would these sixty years have been sweet?' The two looked at the Serthi Sevai with a smile.

Returning from the temple that day, Ranganayaki said, 'Shall we come next year?' Govindan said, 'We shall; and then too you will have sulked about something, and I shall soothe you.' Ranganayaki laughed. Their life showed simply that a life in which sulk and union are joined is joy.