Kural 432 · இவறலும் மாண்பிறந்த மானமும் மாணா

துரியோதனனின் மகிழ்ச்சி

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் மயன் கட்டிய மாயா சபையில் துரியோதனன் ஒருநாள் வந்தான். அவன் நடக்கும்போது ஒரு இடத்தில் நீர் நிறைந்த குளம் போல் தோன்றியது; அவன் ஆடையைத் தூக்கிக்கொண்டான். ஆனால் அது கண்ணாடித் தரை. வேறு இடத்தில் தரை என்று எண்ணி நடந்தவன் நீரில் விழுந்தான். கதவு போல் தோன்றிய இடத்தில் சுவரில் மோதினான். இதைப் பார்த்த பீமனும் பணியாளரும் சிரித்தனர் என்று கூறப்படுகிறது. சில மரபுகளில் திரௌபதியும் சிரித்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

துரியோதனன் அவமானத்தால் கொதித்தான். பாண்டவர்களின் செல்வத்தையும் செழிப்பையும் கண்டு அவன் பொறாமை பெருகியது. அவன் அரண்மனை திரும்பியதும் மாமன் சகுனியிடம் தன் கவலையைக் கூறினான். 'பாண்டவர்களின் செல்வம் கண்டு என் உள்ளம் எரிகிறது. நானும் அவர்களுடன் ஒரு நாள் இந்தச் செல்வத்தைத் தின்று மகிழவேண்டும்' என்றான். சகுனி சூதாட்டத்தின் திட்டத்தை வகுத்தான்.

சூதாட்ட அவையில் யுதிஷ்டிரன் ஒவ்வொன்றாக இழந்தான். செல்வம், நாடு, தம்பியர், தன்னை, திரௌபதி. துரியோதனன் ஒவ்வொரு தோல்வியிலும் களிப்படைந்தான். திரௌபதியை அவைக்கு இழுத்து வந்து அவமதித்தபோது அவன் மகிழ்ந்தான். தன் தொடையைத் தட்டிக் காட்டி அவளை அழைத்தான் என்றும் நூல் கூறுகிறது. இதுதான் 'மாணா உவகை'. பிறரின் துன்பத்தில், ஒரு பெண்ணின் அவமானத்தில் கொண்ட மகிழ்ச்சி.

அத்துடன் அவன் குற்றங்கள் நிற்கவில்லை. பாண்டவர்கள் பின்னர் நாடு கேட்டபோது, 'ஊசிமுனை அளவு நிலமும் தரமாட்டேன்' என்ற கஞ்சத்தனம் காட்டினான். 'என் மானம்' என்ற பெயரில் தர்மத்தையும் பெரியோர் அறிவுரையையும் தள்ளினான். இவறலும் மாண்பிறந்த மானமும் மாணா உவகையும் அவனிடம் ஒருசேர இருந்தன.

இறுதியில் குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவன் வீழ்ந்தான். தொடை உடைந்து தரையில் கிடந்த அவனைக் கண்டவர்கள் அவன் செய்த குற்றங்களை எண்ணினர். ஆறு குற்றங்களுள் அவன் ஒவ்வொன்றையும் தனக்குள் வளர்த்தவன். அவன் செல்வமும் படையும் அவனைக் காக்கவில்லை.

இது தனி மனிதனின் வீழ்ச்சியாக மட்டுமன்றி, ஒரு பெரிய குலத்தின் அழிவாகவும் முடிந்தது. தலைவனின் குற்றம் நாட்டுக்கு எவ்வளவு பெரிய இழப்பைத் தரும் என்பதற்கு இது சான்று. அவன் மகிழ்ச்சி அவனுக்குச் சில கணங்களே நிலைத்தது; அதன் விளைவோ ஒரு பெரும் போரும் குலத்தின் அழிவுமாக முடிந்தது. தீய மகிழ்ச்சி தரும் துன்பம் நீண்டது என்பதே இதன் பாடம்.

Duryodhana's Joy

In the Sabha Parva of the Mahabharata, one day Duryodhana came to the Maya Sabha built by Maya at Indraprastha. As he walked, one place seemed like a pool of water, and he lifted his clothes. But it was a floor of crystal. In another place he walked, thinking it was floor, and fell into water. At what looked like a door he struck a wall.

Duryodhana boiled with shame. Seeing the Pandavas' wealth and splendour, his envy grew. When he returned to his palace he told his uncle Shakuni of his worry. 'My heart burns to see the Pandavas' wealth. I too should one day enjoy this wealth along with them,' he said. Shakuni drew up the plan of the dice game.

In the dice assembly Yudhishthira lost one thing after another: wealth, kingdom, brothers, himself, Draupadi. Duryodhana rejoiced at each defeat. He was glad when he had Draupadi dragged into the assembly and insulted. The text says he even slapped his thigh and called her to it. This is 'maanaa uvakai', joy in the suffering of another, in a woman's humiliation.

His faults did not stop there. When the Pandavas later asked for their land, he showed miserliness with 'I will not give even land the size of a needle's point'. In the name of 'my honour' he set aside dharma and the counsel of elders. Miserliness, honour that has lost dignity and unworthy joy were all together in him.

In the end he fell in the Kurukshetra war. Those who saw him lying on the ground with his thigh broken thought of the faults he had done. Of the six faults, he had grown each one within himself. His wealth and army did not protect him.