தம்போத்பவன்
மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்தில் கிருஷ்ணன் துரியோதனனுக்குப் போரைத் தவிர்க்கும்படி அறிவுரை கூறும்போது தம்போத்பவன் என்னும் மன்னனின் கதையைச் சொல்கிறார். இந்தக் கதை அரசவையில் முனிவர்களால் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. தம்போத்பவன் ஒரு பேரரசன். வலிமையும் வீரமும் செல்வமும் நிறைந்தவன். அவன் பெயரே 'தம்பம்' என்ற செருக்கிலிருந்து பிறந்தது.
அவன் தினமும் காலையில் எழுந்ததும் தன் அமைச்சர்களையும் அந்தணர்களையும் அழைத்து, 'என்னைப்போல் வீரன் உலகில் எவனாவது உண்டா? போரில் என்னை எதிர்க்க யாராவது வருவானா?' என்று கேட்பான். பலமுறை இதே கேள்வி கேட்டதால் அந்தணர்கள் வெறுப்படைந்தனர். ஒருநாள் அவர்கள் சினத்துடன், 'நீ கந்தமாதன மலையில் தவம் செய்யும் நர நாராயணர்களைப் பார். அவர்கள் உன்னைவிட வீரர்கள்' என்றனர்.
தம்போத்பவன் அதைக் கேட்டதும் ஆவேசம் கொண்டான். தன் பெரும்படையை அழைத்துக்கொண்டு கந்தமாதனத்துக்குச் சென்றான். அங்கே இருவர் ஆழ்ந்த தவத்தில் இருப்பதைக் கண்டான். அவர்கள் உடல் மெலிந்து, எலும்பும் தோலும் என நின்றது. 'இவர்களா எனக்குச் சமமான வீரர்கள்?' என்று நகைத்தான்.
அவன் அவர்களை நெருங்கி, 'போருக்கு வாருங்கள். எனக்கு எதிராக நிற்க முடியுமா?' என்றான். நரனும் நாராயணனும் பலமுறை அவனைத் தடுத்தனர். 'நாங்கள் தவம் செய்பவர்கள். போர் எங்களுக்குத் தேவையில்லை. திரும்பிச் செல்' என்றனர். ஆனால் தம்போத்பவன் கேட்கவில்லை.
இறுதியில் நரன், தன் கையில் ஒரு புல்லின் நுனியை எடுத்துக்கொண்டு, 'போர் வேண்டுமானால் வா' என்றான். அந்தப் புல்லையே அவன் தம்போத்பவனின் படையின்மேல் ஏவ, அவை அம்புகளாகி ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களின் கண்களையும் காதுகளையும் அறுத்தன. தம்போத்பவனின் படை சிதறியது. அவன் அச்சமடைந்து, இருவரின் காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டான்.
நரன், 'இனி உன் ஆணவத்தை விடு. அந்தணர் முதலிய பெரியோருக்குப் பணிந்து நட. தர்மத்தின்படி ஆட்சி செய்' என்று அறிவுரை கூறினான். தம்போத்பவன் அவ்வாறே செய்தான் என்று கதை முடிகிறது.
கிருஷ்ணன் துரியோதனனிடம், 'நீயும் இதே செருக்கால் அழியப் போகிறாய். அர்ஜுனனே நரன், நானே நாராயணன்' என்று எச்சரித்தார். துரியோதனன் கேட்கவில்லை. செருக்கு, சினம், சிறுமை இல்லாத வளர்ச்சியே பெருமை தரும் என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. இந்தக் கதை சொல்வது ஒன்றே: எத்தனை வலிமை இருந்தாலும் தருக்கு இருந்தால் அது வீழ்ச்சிக்கு வழி. பணிவுடன் நின்றவர்கள் இறைவனின் அருளைப் பெற்றனர்; ஆணவத்துடன் நின்றவன் அழிவைத் தேடிக் கொண்டான்.