Kural 440 · காதல காதல் அறியாமை உய்க்கிற்பின்

சாணக்கியரின் மறைந்த நோக்கம்

முத்ராராக்ஷசம் என்னும் சமஸ்கிருத நாடகத்தில் சாணக்கியர் என்னும் கௌடில்யரின் கதை வருகிறது. இங்கு அதன் பொதுவான கருத்து மட்டும் சொல்லப்படுகிறது.

சாணக்கியர் சந்திரகுப்தனை மகத அரசனாக்க வேண்டும் என்று உறுதி கொண்டிருந்தார். அவர் தம் நோக்கத்தை எவரிடமும் எளிதில் வெளிப்படுத்தவில்லை. நந்த அரசர்களின் அமைச்சனாக இருந்த ராக்ஷசன் என்பவன் சந்திரகுப்தனுக்கு எதிராகப் பல சூழ்ச்சிகளைச் செய்துகொண்டிருந்தான்.

சாணக்கியர் தமது திட்டங்களை மிக அருகிலுள்ள சிலரிடம் மட்டுமே சொன்னார். தம் மனத்தில் இருந்த நோக்கம், அதாவது ராக்ஷசனை அரசவைக்குத் திரும்பவும் அழைத்து சந்திரகுப்தனுக்கு உதவச் செய்வது என்பது, கடைசிவரை வெளிப்படவில்லை. வெளியில் அவர் ராக்ஷசனுக்கு எதிராகச் செயல்படுவதாகத் தோன்றினார்.

ராக்ஷசன் சாணக்கியரின் செயல்களைக் கண்டு அவர் தம்மை அழிக்க முயல்கிறார் என்றே எண்ணினான். ஆகவே தன் திட்டங்களை அந்த எண்ணத்துக்கு எதிராக அமைத்தான். ஆனால் உண்மையான நோக்கம் அவன் அறியாதது என்பதால் அவன் முயற்சிகள் ஒவ்வொன்றாக வீணாயின. இறுதியில் அவன் சந்திரகுப்தனின் அமைச்சனாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டான் என்று நாடகம் முடிகிறது.

இக்கதையில் சாணக்கியர் தம் விருப்பத்தைப் பிறர் அறியாதபடி செலுத்தினார். எதிரியின் சூழ்ச்சிகள் பயனற்றுப் போயின. நாட்டின் நன்மைக்காக அவர் மறைத்த நோக்கம் இறுதியில் நாட்டுக்கு நன்மையே தந்தது.

இதுவே குறள் சொல்லும் ஆழம்: தலைவன் தன் விருப்பங்களைத் தன்னுள் காக்கும் திறன் உடையவனாக இருக்க வேண்டும். அப்போது பகைவரின் நூல்கள் ஏதிலவாகும்.

சாணக்கியரின் இந்தப் பண்பு அவர் வாழ்வு முழுவதும் தெரிகிறது என்று மரபு கூறுகிறது. அவர் அரச பதவியை விரும்பவில்லை; எளிய குடிலில் வாழ்ந்து, தம் ஆற்றலை நாட்டுக்காகச் செலவழித்தார். தன் திட்டத்தைப் பறைசாற்றும் ஆசை அவருக்கு இல்லை; திட்டம் நிறைவேறுவதே அவர் நோக்கம். இதனால் எதிரிகள் அவர் உள்ளத்தை அறிய முடியாமல் தடுமாறினர். இங்கு கவனிக்க வேண்டியது, அவரது மறைவு தன்னலத்துக்காக அன்று, நாட்டின் நலனுக்காக என்பது. அத்தகைய மறைவே குறளால் போற்றப்படுகிறது. நோக்கம் தூயதாக இருக்கும்போது அதனைக் காக்கும் திறனும் ஒரு நற்பண்பே. இறுதியில் நாடகம் ஒரு நல்ல முடிவைக் காட்டி, அறிவு நிறைந்த மறைவு அறத்துக்குத் துணை செய்யும் என்று உணர்த்துகிறது. ஆகவே மறைவு என்பது நோக்கத்தின் தூய்மையோடு சேரும்போதே குறள் போற்றும் திறமையாகிறது.

Chanakya's Hidden Aim

In the Sanskrit play Mudrarakshasa there is the story of Chanakya, who is also called Kautilya. Only its general idea is told here.

Chanakya was resolved to make Chandragupta the king of Magadha. He did not reveal his aim easily to anyone. Rakshasa, who had been minister to the Nanda kings, was making many schemes against Chandragupta.

Chanakya told his plans only to a few who were very close. The aim in his mind, which was to call Rakshasa back to the court and make him help Chandragupta, remained hidden to the very end. Outwardly he seemed to be acting against Rakshasa.

Seeing Chanakya's acts, Rakshasa thought that he was trying to destroy him. So he shaped his plans against that thought. But since he did not know the true aim, his efforts failed one after another. In the end, the play concludes, he was accepted as Chandragupta's minister.

In this story Chanakya carried out his wish without letting others know it. The enemy's schemes became useless. The aim he hid for the good of the country brought good to the country in the end.

This is the depth of the verse: a leader must have the skill to guard his wishes within himself. Then the enemies' schemes become useless. Because his aim was pure, the skill of guarding it was itself a virtue. He gave no one a chance to block it before it was done.