Kural 439 · வியவற்க எஞ்ஞான்றும் தன்னை நயவற்க

இந்திரனின் செருக்கும் கோவர்த்தனமும்

பாகவத புராணத்தில், கிருஷ்ணன் கோகுலத்தில் வாழ்ந்தபோது நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி சொல்லப்படுகிறது. அங்கு இடையர்கள் ஆண்டுதோறும் மழை தரும் கடவுளாகிய இந்திரனுக்கு வேள்வி செய்வது வழக்கம். அந்த ஆண்டு கிருஷ்ணன் அவர்களிடம், 'நம் பசுக்களுக்கு உணவு தருவது கோவர்த்தன மலையே. எனவே அந்த மலையை வழிபடுங்கள்' என்றான். அவர்கள் அவ்வாறே செய்தனர்.

இந்திரன் இதை அறிந்ததும் தன் பெருமை குறைந்ததாக எண்ணிச் சினம் கொண்டான். 'இந்தச் சிறு இடையர்கள் என்னை அவமதிக்கிறார்களா?' என்று கூறி, ஆலங்கட்டி மழையையும் பெருங்காற்றையும் பொழிய வைத்தான். கோகுலம் முழுவதும் நீரில் மூழ்கத் தொடங்கியது. மக்களும் பசுக்களும் அஞ்சி கிருஷ்ணனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர்.

கிருஷ்ணன் தம் சிறு விரலால் கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கி, ஒரு குடையைப்போலப் பிடித்தார். எல்லா இடையர்களும் பசுக்களும் அதன் கீழ் வந்து நின்றனர். ஏழு நாட்கள் இந்திரன் மழை பொழிந்தான். ஆயினும் ஒருவருக்கும் தீங்கு நேரவில்லை. இறுதியில் இந்திரன் தன் முயற்சி வீணாயிற்று என்பதை உணர்ந்தான்.

அவன் வானிலிருந்து இறங்கி வந்து கிருஷ்ணனை வணங்கினான். 'என் செருக்கால் நான் உன்னை அறியாமல் தவறு செய்தேன். என்னை மன்னிப்பாயாக' என்றான். காமதேனு என்னும் பசுவும் வந்து கிருஷ்ணனைப் போற்றியது என்று கதை தொடர்கிறது.

இந்திரன் தன் பெருமையைத் தானே வியந்தான். பயனற்ற, மக்களுக்குத் தீங்கான செயலை விரும்பினான். இவ்விரண்டு குற்றங்களும் இங்கு ஒன்றாக இணைகின்றன. செருக்கு தலைவனை அறியாமையில் ஆழ்த்தும்; அறிந்தபின் பணிவே அவனைக் காக்கும்.

இந்திரனின் கதையில் இன்னொரு நுட்பமும் உள்ளது. இந்திரன் கிருஷ்ணனின் உண்மை இயல்பை அறியாமல், தன் பதவியின் மயக்கத்தில் செயல்பட்டான். பதவி, வலிமை, வழிபாடு ஆகியவற்றைப் பெற்றவன் அவை தனக்கே உரியவை என்று எண்ணத் தொடங்குவது எளிது. அப்போது தனக்கு வழிபாடு குறைந்தால் அது அவமானமாகத் தோன்றுகிறது. அந்த எண்ணத்தால் அவன் மக்களுக்குத் தீங்கான செயலைக் கூட நல்லதென விரும்புகிறான். பாகவதம் இந்திரனின் செருக்கு நீங்குவதைக் காட்டி, பணிவே தெய்வங்களுக்கும் அழகு என்று கூறுகிறது. இக்குறளின் இரு அறிவுரைகளும் இந்த ஒரு கதையில் இணைகின்றன: தன்னை வியக்காதே, நன்மை தராத செயலை விரும்பாதே. அதனால் வலிமை உடையவர் எப்போதும் தம் செயலின் நன்மையை உரைத்துப் பார்க்க வேண்டும்; பாராட்டு கிடைப்பதா என்பது இரண்டாம் கேள்வியே.

Indra's Pride and Govardhana

In the Bhagavata Purana an incident is told from the time Krishna lived in Gokula. There the cowherds had a custom of making a sacrifice every year to Indra, the god who gives rain. That year Krishna said to them, 'It is Mount Govardhana that gives food to our cattle. So worship that mountain.' They did so.

When Indra learned of this, he felt his honour was lessened and grew angry. 'Are these little cowherds insulting me?' he said, and made hail and a great wind pour down. All of Gokula began to be drowned in water. The people and the cattle, afraid, took refuge in Krishna.

Krishna lifted Mount Govardhana with his little finger and held it like an umbrella. All the cowherds and the cattle came and stood beneath it. For seven days Indra poured down rain. Yet no one was harmed. At last Indra realised that his effort was in vain.

He came down from the sky and bowed to Krishna. 'In my pride I wronged you without knowing you. Forgive me,' he said. The tale goes on that the divine cow Kamadhenu also came and praised Krishna.

Indra admired his own greatness. He desired a deed that was useless and harmful to the people. These two faults join together here. Pride plunges a leader into ignorance; after he knows, humility alone protects him.