Kural 434 · குற்றமே காக்க பொருளாகக் குற்றமே – Tamilone

Kural 434 · The Correction of Faults · குற்றங்கடிதல்

குற்றமே காக்க பொருளாகக் குற்றமேஅற்றந் த்ரூஉம் பகை.

Kutrame Kaakka Porulaakak Kutrame / Atran Tharooum Pakai

Guard thyself jealously against weaknesses: for they are the foes that will lead thee to ruin.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

குற்றம் வராமல் காப்பதையே முதற்பொருளாகக் கொள்க; ஏனெனில் குற்றமே அழிவைத் தரும் பகை.

Meaning

Guard against faults as the chief concern, for fault itself is the enemy that brings ruin.

சொற்பொருள் Word by word

குற்றமே: குற்றமே
காக்க: காத்துக்கொள்க
பொருளாக: பொருளாகக் கருதி
குற்றமே: குற்றமே
அற்றம்: அழிவு
தரூஉம்: தரும்
பகை: பகை

விளக்கம்

உலகில் பொருளை, செல்வத்தைக் காப்பதற்கே மனிதர்கள் முதன்மை தருகிறார்கள். வள்ளுவர் இங்கு அந்த முன்னுரிமையை மாற்றுகிறார். குற்றம் வராமல் காப்பதையே பொருளாகக் கருதுக. ஏனெனில் குற்றமே அழிவைத் தரும் பகை. 'பொருளாக' என்பதற்கு முதன்மையாக, செல்வமாக என்று இருவகை பொருள் உண்டு. குற்றம் இல்லாமையையே செல்வமாகக் கருது என்று சிலர் உரைப்பர்.

பகை என்றால் வெளியிலிருந்து வரும் எதிரி என்பது பொதுவான எண்ணம். ஆனால் வள்ளுவர் குற்றத்தையே பகை என்கிறார். வெளிப்பகை நம்மைத் தாக்கும்போது நாம் அதை அறிவோம்; அதை எதிர்கொள்ள முடியும். உள்ளிருக்கும் குற்றம் நமக்குத் தெரியாமலே நம்மை அழிக்கும். எனவே அது மிகவும் ஆபத்தான பகை.

இங்கு 'அற்றம் தரூஉம்' என்றால் அழிவு தரும். குற்றம் அரசனுக்குப் புகழ் இழப்பு, குடிகளின் நம்பிக்கை இழப்பு, பகைவரின் வாய்ப்பு எல்லாவற்றையும் தருகிறது. பகைவன் அரசனைத் தாக்க நாடுவது அவனது குற்றத்தையே. எனவே குற்றம் இல்லாதவனைத் தாக்க இயலாது. குற்றம் உடையவனை எளிதில் வீழ்த்தலாம்.

சில உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளை, குற்றங்கள் வராமல் காப்பதே காவல்களுள் முதன்மை என்றும், படை, அரண் போன்றவை அடுத்தவை என்றும் விளக்குவர். ஒரு அரசு தன் கோட்டையை உறுதிசெய்வதைவிட தன் குற்றங்களைக் களைவதே மேல் என்பது அதன் பொருள்.

இன்றைய வாழ்வில் நாம் பணத்தைக் காக்கப் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் வைக்கிறோம்; நிறுவனங்கள் தங்கள் இரகசியங்களைக் காக்க முயல்கின்றன. ஆனால் தம் நடத்தைக் குற்றங்களைக் காக்க முனைவோர் குறைவு. உண்மையான பாதுகாப்பு குற்றம் இல்லாத நடத்தையே. ஆசை என்பது மெல்ல மெல்ல வளர்ந்து அறிவையும் விழுங்கும் தீ போன்றது. அதனால் குற்றம் சிறியதாக இருக்கும்போதே நீக்குவது நல்லது; பெரிதான பின் அதை அடக்குவது மிகக் கடினம். இதனை உணர்ந்தவனே நெறி தவறாத தலைவன்.

Explanation

In the world people give first place to guarding property and wealth. Here Valluvar changes that priority. Take guarding against faults as the chief thing. For it is the fault itself that is the enemy that brings ruin. 'Porulaaga' is read in two senses: as the chief thing and as wealth. Some read it as: take freedom from fault itself as your wealth.

By enemy, the common thought is a foe who comes from outside. But Valluvar calls the fault itself the enemy. When an outside enemy attacks we know it and can face it. A fault within destroys us without our knowing. So it is the most dangerous enemy.

Here 'atram tharuum' means brings ruin. A fault brings a king loss of fame, loss of the people's trust and an opening for enemies. What an enemy seeks in order to attack a king is his fault. So one without fault cannot be attacked; one with fault can easily be brought down.

Some commentators explain the verse as saying that guarding against faults is the first among all protections, with armies and fortresses coming next. A state does better to remove its faults than to strengthen its fort.

In life today we put security systems in place to guard money, and organisations try to guard their secrets. But few try to guard against their faults of conduct. The real protection is conduct without fault.

கதை

யயாதி

மகாபாரத ஆதி பர்வத்திலும் பாகவத புராணத்திலும் யயாதி மன்னனின் கதை கூறப்படுகிறது. யயாதி நகுஷனின் மகன்; சந்திர வம்சத்தின் புகழ்பெற்ற அரசன். அவன் சுக்கிராசாரியாரின் மகள் தேவயானியையும் அசுர அரசன் விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டையையும் மணந்தான். தேவயானிக்கு யது, துர்வசு என்ற மகன்களும், சர்மிஷ்டைக்கு துருஹ்யு, அனு, புரு என்ற மகன்களும் பிறந்தனர்.

தேவயானி சர்மிஷ்டையைத் தன் அடிமையாகவே நடத்தினாள். யயாதி சர்மிஷ்டைக்கு மறைவாக மனைவி உரிமை தந்ததை தேவயானி அறிந்தபோது அவள் தந்தையிடம் முறையிட்டாள். சுக்கிராசாரியார் கோபமுற்று, 'நீ இளமையை இழந்து முதுமை அடைவாய்' என்று யயாதியைச் சபித்தார். பின்னர் யயாதி வேண்டிக்கொண்டதால், யாராவது தன் இளமையை அவனுக்குத் தந்தால் அவன் முதுமையை அவர் ஏற்கலாம் என்று சாபத்தைத் தளர்த்தினார்.

யயாதி தன் மகன்களை ஒவ்வொருவராக அழைத்து, 'உன் இளமையை எனக்குத் தா; என் முதுமையை நீ ஏற்றுக்கொள்' என்று கேட்டான். மூத்த மகன்கள் எல்லோரும் மறுத்தனர். இளையவன் புரு மட்டும் தந்தையின் சொல்லுக்குப் பணிந்து தன் இளமையைத் தந்தான். யயாதி இளமையைப் பெற்று பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் இன்பம் துய்த்தான்.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் இன்பத்தில் மூழ்கிய பின்னரும் அவன் மனம் நிறையவில்லை. அவன் தன் ஆசையைப் பற்றிக் கூறிய பாடல் புகழ்பெற்றது: 'ஆசை, உண்ணும் நெய்யால் எரிந்து மேலும் எரியும் நெருப்பைப் போல, இன்பம் துய்க்கத் துய்க்க மேலும் வளர்கிறது. உலகில் உள்ள நெல், பொன், பசு, பெண்கள் அனைத்தும் ஒருவனுக்கே கிடைத்தாலும் அவை போதாது. ஆகவே ஆசையை விடுவதே அறிவு.'

அந்த உண்மையை உணர்ந்தவன், தன் மகன் புருவிடம் அவனது இளமையைத் திருப்பி அளித்தான். தன் முதுமையை மீண்டும் ஏற்றான். புருவுக்கு அரசை அளித்து, காட்டுக்குச் சென்று தவம் செய்தான்.

யயாதியின் பகை அவனுக்குள் இருந்த ஆசையே. அதைக் காக்கத் தவறியதால் அவன் இளமையும் புகழும் நாட்களும் வீணாயின. குற்றமே அழிவு தரும் பகை என்பதை அவன் தன் வாழ்வால் உணர்ந்து உலகுக்குச் சொன்னான். இளமையை ஏற்றுக் கொண்டும் ஆசை தணியவில்லை என்பதை உணர்ந்தபின் அவன் தன் மகனுக்கு இளமையைத் திருப்பிக் கொடுத்தான். ஆசையை வெல்வதே உண்மையான வெற்றி என்பதை அவன் வாழ்க்கை காட்டுகிறது.

A story

Yayati

The story of King Yayati is told in the Adi Parva of the Mahabharata and in the Bhagavata Purana. Yayati was the son of Nahusha, a famous king of the lunar line. He married Devayani, daughter of Shukracharya, and Sharmishtha, daughter of the asura king Vrishaparva. Devayani bore the sons Yadu and Turvasu, and Sharmishtha bore Druhyu, Anu and Puru.

Devayani treated Sharmishtha as her servant. When Devayani learned that Yayati had secretly given Sharmishtha the rights of a wife, she complained to her father. Angered, Shukracharya cursed Yayati: 'You will lose your youth and become old.' Later, at Yayati's plea, he relaxed the curse so that if someone gave Yayati his youth, that person could take on his old age.

Yayati called his sons one by one and said, 'Give me your youth; take my old age.' The elder sons all refused. Only the youngest, Puru, obeyed his father's word and gave his youth. Yayati received youth and enjoyed pleasures for many thousand years.

Even after sinking in pleasure for a thousand years his mind was not filled. The verse he spoke of his desire is famous: 'Desire grows the more pleasure is enjoyed, like a fire that blazes the more by the ghee it consumes. If all the rice, gold, cattle and women of the world were given to one man they would not suffice. So giving up desire is wisdom.'

Having realised this truth, he gave his son Puru's youth back and took up his old age again. He gave the kingdom to Puru and went to the forest to do austerity.

Yayati's enemy was the desire within him. Because he failed to guard against it, his youth, fame and days were wasted. He realised through his life, and told the world, that the fault itself is the enemy that brings ruin.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்வின் உண்மையான உள்பகை எந்தக் குற்றம்? அதைக் காப்பதற்குப் பதிலாக நீங்கள் எதைக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?

To reflect on

Which inner fault is the real enemy in your life, and what are you guarding instead of guarding against it?