Kural 435 · வருமுன்னர்க் காவாதான் வாழ்க்கை எரிமுன்னர்

தசரதனும் சிரவணனும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் இராமன் வனவாசம் சென்ற பின் தசரதன் படுக்கையில் துயரத்தில் கிடந்தபோது கௌசல்யாவிடம் தன் இளமை நிகழ்ச்சியைச் சொல்கிறார். அது ஒரு பெரிய தவறைப் பற்றியது.

தசரதன் இளவரசனாக இருந்தபோது 'சப்தவேதி' என்னும் கலையில் வல்லவன்; அதாவது கண்ணால் காணாமல் ஒலியை மட்டும் கேட்டு அம்பு எய்யும் வில்வித்தை. ஒருநாள் மழைக்காலத்தில் இரவில் சரயு நதிக்கரையில் வேட்டையாடச் சென்றான். இருளில் நீரில் ஒரு குடம் மூழ்கும் ஒலி கேட்டது. அது யானை நீர் குடிக்கும் ஒலி என்று நினைத்து, ஒலியின் திசையில் அம்பு எய்தான்.

உடனே ஒரு மனிதக் குரல் அலறியது: 'ஐயோ, என்னை யார் கொன்றார்? நான் முனிவர் மகன். வயதான குருட்டுத் தாய் தந்தைக்கு நீர் கொண்டுபோக வந்தேன்.' தசரதன் பதறி ஓடினான். சிரவணன் என்ற அந்தச் சிறுவன் அம்பு தைத்துக் கிடந்தான். 'என் பெற்றோர் தாகத்தால் தவிக்கிறார்கள். இந்த நீரை அவர்களிடம் கொண்டுசெல்லுங்கள். என் இறப்பைச் சொல்லுங்கள்' என்று உயிர் துறந்தான்.

தசரதன் நீரை எடுத்துக்கொண்டு அந்த முதிய தம்பதியரிடம் சென்றான். நடந்ததைச் சொன்னான். அவர்கள் மகனின் உடலைத் தொட்டு அழுது புலம்பினர். சிரவணனின் தந்தை, 'நீ எங்கள் மகனைக் கொன்றாய்; அதுபோல் நீயும் மகனைப் பிரிந்து துயரால் இறப்பாய்' என்று சபித்தார். அவர்கள் மகனின் சிதையில் ஏறி உயிர் துறந்தனர்.

தசரதன் அந்தச் சாபத்தை நினைவில் வைத்திருந்தான். ஆனால் அதைக் கடந்த காலச் சம்பவமாக ஒதுக்கிவிட்டான். பல ஆண்டுகள் கழிந்து, இராமன் வனவாசம் செல்லும் தருணத்தில் அந்தச் சாபம் நிறைவேறியது. தசரதன் மகனின் பிரிவுத் துயரால் உயிர் துறந்தான்.

தசரதன் தொடக்கத்தில் ஒலியை அடையாளம் காணாமல் அவசரமாக அம்பு எய்தான். அது வருமுன் காப்பதில் குறை. அவன் ஒரு கணம் யோசித்திருந்தால், பார்வையால் உறுதி செய்திருந்தால், அந்த நிகழ்ச்சியைத் தவிர்த்திருக்கலாம். ஒரு சிறு அலட்சியம் அவன் வாழ்நாள் முழுதும் தொடரும் துயராக மாறியது.

நெருப்பின் முன் வைக்கப்பட்ட வைக்கோல்போல், ஒரு கணம் காக்கத் தவறிய செயலால் அவன் வாழ்வு இறுதியில் அழிந்தது. இந்தக் கதை வருமுன் காப்பதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. அவசர அம்பு ஒரு கணத்தில் எய்யப்பட்டது; ஆனால் அதன் துயரம் வாழ்நாள் முழுதும் தொடர்ந்தது.

Dasharatha and Shravana

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana, after Rama had gone to the forest, King Dasharatha lay in grief on his bed and told Kausalya an incident from his youth. It concerned a great mistake.

When Dasharatha was a prince he was skilled in the art of 'shabdavedhi', shooting an arrow by hearing a sound alone, without seeing. One night in the rainy season he went hunting on the bank of the Sarayu. In the dark he heard the sound of a pot sinking into water. Thinking it was the sound of an elephant drinking water, he shot an arrow in the direction of the sound.

At once a human voice cried out: 'Alas, who has killed me? I am a sage's son. I came to take water for my aged blind parents.' Dasharatha ran in alarm. The boy, Shravana, lay with the arrow in him. 'My parents are suffering from thirst. Take this water to them. Tell them of my death,' he said, and died.

Dasharatha took the water and went to the old couple. He told them what had happened. They touched their son's body, wept and wailed. Shravana's father cursed: 'You have killed our son; like us, you too will die of grief, parted from your son.' They climbed on their son's pyre and gave up their lives.

Dasharatha kept the curse in mind. But he set it aside as a past event. Many years later, at the time of Rama's going to the forest, that curse was fulfilled. Dasharatha died of the grief of parting from his son.

At the start Dasharatha shot hastily without identifying the sound. That was a lack in guarding before it comes. Had he thought a moment and made sure by sight, he could have avoided that event. One small carelessness became a grief that lasted all his life.