Kural 437 · செயற்பால செய்யா திவறியான் செல்வம்

இரண்யகன் என்னும் எலி

பஞ்சதந்திரக் கதைகளில் இரண்யகன் என்னும் எலியின் கதை வருகிறது. இதன் விவரங்கள் பல மொழிபெயர்ப்புகளில் சற்று வேறுபடுகின்றன; இங்கு பொதுவான கருத்து மட்டும் கூறப்படுகிறது.

இரண்யகன் ஒரு துறவியின் மடத்தில் வாழ்ந்த எலி. அது தன் வளையில் உணவையும் நாணயங்களையும் சேர்த்துவைத்திருந்தது. அதைச் சேர்ப்பதே அதன் வாழ்க்கையின் ஒரே நோக்கமாக இருந்தது. தனக்கும் அதை முழுமையாக உண்ணவில்லை; பசித்த பிறருக்கும் ஒரு துளியும் கொடுக்கவில்லை. நாள்தோறும் வளையில் புதைத்துவைத்த பொருளின் மேலேயே படுத்துக்கொண்டிருந்தது.

அந்த எலி இந்தப் பொருள் தரும் வலிமையால்தான் தான் உயரத்தில் தொங்கும் உணவையும் எளிதில் எட்டிப் பிடிக்கிறேன் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் ஒருநாள் வேறொரு எலி அந்த வளையைக் கண்டுபிடித்தது. அது இரண்யகன் இல்லாதபோது எல்லாப் பொருளையும் தோண்டி எடுத்துச் சென்றுவிட்டது.

இரண்யகன் திரும்பி வந்து வெறுமையான வளையைக் கண்டு திகைத்தது. சேர்த்துவைத்த எல்லாம் போய்விட்டன. அது சோர்ந்து அமர்ந்து, 'நான் எதற்காக இவ்வளவு காலம் இதைக் காத்தேன்? ஒருவருக்கும் கொடுக்கவில்லை; எனக்கும் பயன்படவில்லை' என்று வருந்தியது.

பின்னர் அந்த எலி தன் நண்பர்களின் அன்பால் மீண்டும் வாழத் தொடங்கியது என்று கதை தொடர்கிறது. ஆனால் இழந்த செல்வத்தின் பாடம் அதற்குள் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது. செய்யவேண்டியதைச் செய்யாமல் பற்றிக்கொண்டிருந்த செல்வம் நிலைக்கவில்லை.

குறள் சொல்வது இதுவே: பயன்படாமல் பற்றிக்கொள்ளப்பட்ட செல்வம் தன் இயல்பிலேயே கெடும். உண்பதிலும் கொடுப்பதிலும் செலவாகும் செல்வமே உண்மையான செல்வம்.

இக்கதையின் முக்கிய பாடம் எலி தன் செல்வத்தை இழந்த விதத்தில் உள்ளது. அந்தச் செல்வம் அதற்குப் பயன்பட்டிருந்தால், அதாவது அது அதனை உண்டும் பகிர்ந்தும் வாழ்ந்திருந்தால், இழப்பு அவ்வளவு கொடியதாக இருந்திராது. ஏனெனில் அதன் பயன் ஏற்கெனவே நுகரப்பட்டிருக்கும். சேர்த்து மட்டும் வைத்தவனுக்கு இழப்பு முழுமையாகிறது. பஞ்சதந்திரம் பல இடங்களில் இத்தகைய உலோபிகளைக் காட்டி, செல்வத்தின் ஐந்து வழிகளில் அறம் செய்தல், நுகர்தல், பகிர்தல் ஆகியவற்றைப் புகழ்கிறது; பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் புதைத்துவைத்தல் அழிவுக்கே வழி என்கிறது. இதுவே குறள் காட்டும் உண்மை. வள்ளுவர் 'உயற்பாலது அன்றி' என்று சொன்னது போல, அந்தச் செல்வம் தானே தன் நிலைப்பை இழந்துவிடுகிறது; நாமே காவல் வைத்தாலும் அது நம்மிடம் நிற்காது.

The Mouse Hiranyaka

Among the Panchatantra tales is the story of a mouse named Hiranyaka. Its details differ a little in various renderings; here only the general idea is given.

Hiranyaka was a mouse who lived in the monastery of an ascetic. In its hole it had gathered food and coins. Gathering them was the single aim of its life. It did not fully eat them itself, and it gave not a speck to the hungry. Day after day it lay upon the hoard buried in its hole.

The mouse thought that it was by the strength this wealth gave that it could easily leap and seize the food hanging high above. But one day another mouse found the hole. When Hiranyaka was away, it dug up all the wealth and carried it off.

Hiranyaka came back and was stunned to see the empty hole. Everything it had gathered was gone. It sat down weary and grieved: 'Why did I guard this for so long? I gave to no one, and it was of no use to me.'

The tale goes on to say that the mouse began to live again through the love of its friends. But the lesson of the lost wealth had sunk deep. The wealth that was clung to without doing what ought to be done did not last.

The verse says the same: wealth held without being used decays by its own nature. The wealth that is spent in eating and giving is the true wealth.