Kural 438 · பற்றுள்ளம் என்னும் இவறன்மை எற்றுள்ளும்

பேராசை நரியும் வில் நாணும்

பஞ்சதந்திரத்திலும் இதோபதேசத்திலும் பேராசை கொண்ட ஒரு நரியின் கதை வருகிறது. இங்கு அதன் பொதுவான வடிவம் சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு வேடன் காட்டில் வேட்டைக்குச் சென்றான். அவன் ஒரு மானைக் கொன்றான். அதைத் தோளில் சுமந்து வருகையில் ஒரு காட்டுப் பன்றியைக் கண்டான். மானைக் கீழே வைத்துவிட்டு அம்பு எய்தான். அம்பு பாய்ந்த பன்றி கொடுஞ்சினத்துடன் வேடனைத் தன் தந்தங்களால் தாக்கியது. வேடனும் பன்றியும் ஒருவரை ஒருவர் கொன்று வீழ்ந்தனர்.

அப்போது அவ்வழியே ஒரு நரி வந்தது. அங்கே மானும், வேடனும், பன்றியும் இறந்து கிடப்பதைக் கண்டு மகிழ்ந்தது. 'இது என் நல்லூழ். பல மாதங்களுக்கு உணவு கிடைத்துவிட்டது' என்று எண்ணியது.

ஆனால் அதன் மனத்தில் பற்று அதிகமாக இருந்தது. 'இவற்றை மெல்ல மெல்ல உண்ண வேண்டும். முதலில் இந்த வில்லின் நாணை உண்போம்; அது கடினமான பொருள். மென்மையான இறைச்சியை பின்னர் உண்ணலாம்' என்று தனக்குள் சொல்லி, நாணைக் கடிக்கத் தொடங்கியது.

நாண் அறுந்தது. வளைந்திருந்த வில் வேகமாக நிமிர்ந்து, நரியின் அண்ணத்தில் பாய்ந்தது. அந்த நரி அந்த இடத்திலேயே இறந்தது. இவ்வளவு உணவு கிடைத்தும், அதை உண்ணாமல் பற்றுக்கொண்டு காத்துவைக்க முயன்ற பேராசையே அதன் உயிரை எடுத்தது.

இக்கதை உலோபத்தின் தனித் தன்மையைக் காட்டுகிறது. பிற குற்றங்கள் ஏதாவது ஒரு பயனை நாடும்; ஆனால் பற்றுள்ளம் கிடைத்ததைக் கூட நுகரவிடாமல் அழிக்கிறது. அதனால் வள்ளுவர் இதை எந்தக் குற்றத்தோடும் சேர்த்து எண்ணவில்லை.

இந்தக் கதையைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் நரியின் மேல் நகைக்கிறார்கள்; ஆனால் நாமும் சில நேரங்களில் அதே தவற்றைச் செய்கிறோம். கிடைத்த நன்மையை உடனே நுகர்ந்து மகிழாமல், 'பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம், முதலில் இதைக் காக்கலாம்' என்று தள்ளிப்போடுகிறோம். இறுதியில் தள்ளிப்போட்டதே நமக்குத் தீங்காகிறது. நரி கடினமான நாணை உண்ணத் தொடங்கியதில் ஒரு நுட்பம் உள்ளது: மென்மையான நன்மையை விட்டுவிட்டு, சேமிப்பதில் தன் கடினமான பற்றைக் காட்டியது. பற்றுள்ளம் சிறிய பொருளிலும் பெரிய இழப்பைத் தருகிறது என்பதை இக்கதை நினைவூட்டுகிறது. வள்ளுவர் இக்குற்றத்தை எந்தக் குற்றத்தோடும் சேர்த்து எண்ணவில்லை; ஏனெனில் இது மற்ற எல்லா நன்மைகளையும் வாழ்விலிருந்து அகற்றிவிடுகிறது. நரியின் முடிவு அதன் பேராசைக்குக் கிடைத்த கூலி.

The Greedy Jackal and the Bowstring

The Panchatantra and the Hitopadesha contain the tale of a greedy jackal. Its general form is told here.

A hunter went hunting in the forest. He killed a deer. Carrying it on his shoulder, he saw a wild boar. He put the deer down and shot an arrow. The boar, pierced by the arrow, attacked the hunter in fierce anger with its tusks. The hunter and the boar killed each other and fell.

Just then a jackal came by. Seeing the deer, the hunter and the boar lying dead, it rejoiced. 'This is my good luck. I have food for many months,' it thought.

But clinging was strong in its mind. 'I must eat these slowly. First let me eat the string of this bow; it is hard stuff. The soft meat I can eat later,' it said to itself, and began to gnaw the string.

The string snapped. The bent bow sprang straight at once and pierced the jackal's palate. The jackal died on that spot. Though so much food had come to it, it was its greed in trying to keep it by clinging, instead of eating, that took its life.

The tale shows the peculiar nature of miserliness. Other faults seek some gain, but a clinging heart destroys one even before he can enjoy what he has got. That is why Valluvar does not count it along with any other fault.