Kural 505 · பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம்

அரிச்சந்திரனின் சோதனை

மார்க்கண்டேய புராணத்திலிருந்து: அயோத்தி மன்னன் அரிச்சந்திரன் உண்மையே பேசுபவன் என்று புகழ் பெற்றவன். தேவர் சபையில் வசிட்டர் அவனைப் புகழ்ந்தார். ஆனால் விசுவாமித்திரர் அதை ஏற்கவில்லை. "அவனைச் சோதித்துப் பார்ப்போம். அவன் உண்மை தவறுவான்" என்றார். அரிச்சந்திரனின் பெருமையை உரைகல்லில் தேய்த்துப் பார்க்கும் சோதனை அங்கு தொடங்கியது.

விசுவாமித்திரர் அரிச்சந்திரனிடம் தானம் கேட்டு அவன் நாடு முழுவதையும் பெற்றார். பிறகு தக்கிணை கேட்டு அவனுக்கு எஞ்சியிருந்தவற்றையும் பறித்தார். அரிச்சந்திரன் தன் மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் உரோகிதாசனையும் காசியில் விற்றான். தான் ஒரு சுடுகாட்டில் பிணம் எரிக்கும் வெட்டியானாகப் பணி செய்தான். கொடிய வறுமையிலும் பொய் சொல்லவில்லை.

ஒரு நாள் பாம்பு கடித்து இறந்த தன் மகனின் உடலை எரிக்க சந்திரமதி சுடுகாட்டுக்கு வந்தாள். அவளிடம் கட்டணம் இல்லை. அரிச்சந்திரன் தன் மகன் என்று தெரிந்தும் தன் கடமையில் தவறவில்லை. "கட்டணம் செலுத்தாமல் எரிக்க முடியாது" என்றான். சந்திரமதி தன் ஆடையின் ஒரு பகுதியை அளிக்க முன்வந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் தேவர்கள் தோன்றினர். சிவபெருமான் உள்ளிட்டோர் அரிச்சந்திரனின் உண்மையையும் உறுதியையும் பாராட்டினர். உரோகிதாசன் உயிர் பெற்று எழுந்தான். அரிச்சந்திரனுக்கு இழந்த அரசு திரும்பியது. விசுவாமித்திரரும் அவன் பெருமையை ஒப்புக்கொண்டார்.

அரிச்சந்திரனின் புகழ் பிறர் சொன்னது; அவன் பெருமையை நிரூபித்தது அவன் செயல். எவ்வளவு துன்பம் வந்தாலும் உண்மையை விடாத அவன் நடத்தையே அவனுக்கு உரைகல்லாயிற்று.

அரிச்சந்திரனின் துன்பங்கள் அவன் தவற்றால் வந்தவை அல்ல; அவை சோதனைகள். அந்தச் சோதனைகளில் தேறியதாலேயே அவன் பெயர் யுகங்கள் தாண்டியும் நிற்கிறது. உண்மையின் அடையாளமாக அவன் பெயர் இந்திய மரபில் போற்றப்படுகிறது.

செயல்களே உரைகல் என்பதை இக்கதை சிறப்பாக விளக்குகிறது. வசிட்டரின் புகழ்ச்சியும் விசுவாமித்திரரின் ஐயமும் செயலால்தான் தீர்ந்தன. அரிச்சந்திரன் சொல்லால் நிரூபிக்கவில்லை; வாழ்ந்து காட்டினான்.

அரிச்சந்திரன் வெல்ல வேண்டும் என்பதற்காக உண்மை பேசவில்லை. இழப்பே வரும் என்று தெரிந்தும் பேசினான். நன்மை தராத நேரத்திலும் அறத்தைக் கைவிடாதவனே உண்மையில் பெரியவன் என்பதை அவன் வாழ்க்கை காட்டுகிறது.

இன்றும் நம் ஊர்களில் உண்மை பேசுபவரை 'அரிச்சந்திரன்' என்று சொல்வது வழக்கம். அது அவனுடைய செயல்கள் காலம் கடந்து பெற்ற மதிப்பு.

The Trial of Harishchandra

From the Markandeya Purana: Harishchandra, king of Ayodhya, was famed as one who always spoke the truth. In the assembly of the gods the sage Vasishtha praised him. But Vishvamitra did not accept it. "Let us test him. He will fail in truth," he said. There began the trial that would rub Harishchandra's greatness on the touchstone.

Vishvamitra asked the king for a gift and received his whole kingdom. Then he demanded the sacrificial fee and took even what remained. Harishchandra sold his wife Chandramati and his son Rohitashva in Kashi. He himself worked as a keeper of the cremation ground, burning the dead. Even in cruel poverty he did not utter a falsehood.

One day Chandramati brought to the cremation ground the body of their son, who had died of a snake bite. She had no fee. Though he knew it was his own son, Harishchandra did not fail in his duty. "I cannot cremate without the fee," he said. Chandramati offered a portion of her garment.

At that moment the gods appeared. Shiva and others praised Harishchandra's truth and steadfastness. Rohitashva rose alive. The lost kingdom returned to Harishchandra, and even Vishvamitra accepted his greatness.

Harishchandra's fame was what others said; what proved his greatness was his deed. His conduct, which held to truth however great the suffering, became his touchstone.