Kural 602 · மடியை மடியா ஒழுகல் குடியைக்

பிரம்ம முகூர்த்தத்தில் எழுந்த கண்ணன்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் துவாரகையில் கண்ணன் நடத்திய அன்றாட வாழ்க்கை விவரிக்கப்படுகிறது. கண்ணன் ஒவ்வொரு நாளும் பிரம்ம முகூர்த்தத்தில், அதாவது சேவல் கூவுவதற்கும் முன், எழுந்தான். அவன் மனைவியர் அவனருகில் துயின்றாலும் அவன் எழுந்து இறைவனைத் தியானம் செய்வான். அந்த அதிகாலை அமைதியில் தன் ஆன்மாவை நினைத்துத் தெளிந்த மனத்தோடு நாளைத் தொடங்குவான்.

பின்னர் நீராடி, தூய ஆடையணிந்து, சந்தியாவந்தனம் செய்தான். நெருப்பில் ஆகுதி இட்டான். பசுக்களையும் அந்தணர்களையும் வணங்கி, அவர்களுக்குத் தானம் செய்தான். பசுக்களுக்குப் பொன் பூட்டிய கொம்புகள், பட்டு ஆடைகள் அணிவித்து அந்தணர்களுக்குத் தானம் செய்ததாக புராணம் சொல்கிறது. இது தினமும் நடந்தது. அதன் பிறகு அரசவையில் அமர்ந்து குடிமக்களின் குறைகளைக் கேட்டான்.

யது குலத்தின் தலைவனாகவும் துவாரகையின் அரசனாகவும் அவன் பொறுப்புகள் பல. ஆனால் அவன் எதையும் தள்ளிப்போடவில்லை. நண்பர்களைச் சந்தித்தான்; மன்னர்களிடமிருந்து வரும் தூதுச் செய்திகளைக் கேட்டான்; அடைக்கலம் புகுந்தவர்களைக் காத்தான். மனைவியரோடும் பிள்ளைகளோடும் நேரம் செலவிடவும் அவன் தவறவில்லை. அவன் வாழ்க்கை ஒழுங்கும் இனிமையும் நிறைந்தது.

இந்த வருணனையில் நாம் கவனிக்க வேண்டியது, இறைவனே ஆனாலும் அவனது நாள் சோம்பலற்றதாக விவரிக்கப்படுவது. தெய்வ அவதாரமாக இருந்தும் கண்ணன் ஒவ்வொரு கடமையையும் முறையாக, தாமதமின்றி நிறைவேற்றினான். அவன் குடும்பமும் குலமும் அதனால் செழித்தன என்று காட்சி அளிக்கிறது.

இந்த விவரிப்பில் கண்ணனின் அன்றாட ஒழுங்கு ஒரு தலைவனின் மாதிரியாக நிற்கிறது. அவன் தன் மனைவியர், நண்பர்கள், குடிமக்கள் என எல்லோருக்கும் நேரம் ஒதுக்கினான். ஒன்றுக்காக மற்றொன்றைப் புறக்கணிக்கவில்லை. அவனுடைய ஒழுங்கே அவனது குலத்தின் ஒழுங்காகவும் மாறியது. தலைவன் எவ்வாறு வாழ்கிறானோ அவ்வாறே அவனைச் சார்ந்தோரும் வாழ்வர்.

பிள்ளைகளுக்குப் பாடங்களைவிட, பெரியவர்கள் அன்றாடம் வாழும் ஒழுங்கே ஆழமான பாடமாகிறது. நாம் அதிகாலை எழுந்து கடமையைத் தொடங்கினால் நம் வீட்டுப் பிள்ளைகளும் அதைப் பின்பற்றுவார்கள். அதனால் குடும்பம் குடியாக உயர வேண்டுமெனில் நம் ஒழுக்கமே முதல் பாடம்.

'மடியை மடியா ஒழுகல்' என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. சோம்பலுக்கு எந்த இடமும் தராத அவனது அன்றாட வாழ்வு, ஒரு குடும்பத்தின் தலைவன் தன் குடும்பத்தையும் குடிகளையும் உயர்த்த எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதற்கு வழிகாட்டும் மாதிரியாக நிற்கிறது.

இந்த ஒழுங்குதான் கண்ணனின் துவாரகையைச் செழிக்கச் செய்தது என்று பாகவதம் உணர்த்துகிறது.

Krishna Who Rose at Brahma Muhurta

In the tenth skandha of the Bhagavata Purana the daily life of Krishna in Dwaraka is described. Krishna rose every day in the Brahma muhurta, before even the cock crowed. Though his wives slept beside him, he would rise and meditate on the Lord. In that early morning quiet, thinking of his Self, he began the day with a clear mind.

Then he bathed, put on clean clothes and performed the sandhya worship. He made offerings in the fire. He bowed to cows and Brahmins and made gifts to them. The Purana says he gave cows with gold-capped horns and silk covers to Brahmins. This happened daily. After that he sat in the royal assembly and heard the grievances of his people.

As head of the Yadu clan and king of Dwaraka he had many responsibilities. Yet he postponed nothing. He met his friends, heard the messages from kings, and protected those who sought refuge. He did not fail to spend time with his wives and children. His life was full of order and sweetness.

What we should notice in this description is that even of the Lord himself the day is described as free of sloth. Though a divine incarnation, Krishna fulfilled every duty properly and without delay. The picture presented is that his family and clan flourished as a result.

This is an excellent example of 'madiyai madiyaa ozhugal'. His daily life, giving sloth no place, stands as a model for how the head of a family should live to raise his family and people.