Kural 610 · மடியிலா மன்னவன் எய்தும் அடியளந்தான் – Tamilone

Kural 610 · Unsluggishness · மடி இன்மை

மடியிலா மன்னவன் எய்தும் அடியளந்தான்தாஅய தெல்லாம் ஒருங்கு.

Matiyilaa Mannavan Eydhum Atiyalandhaan / Thaaaya Thellaam Orungu

Behold the prince that knoweth not sloth: he will bring within his sway all that hath been measured by the steps of Trivikrama.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

சோம்பல் இல்லாத அரசன், தன் அடிகளால் உலகை அளந்த திருமால் தாவி அளந்த எல்லா உலகங்களையும் ஒருசேர அடைவான்.

Meaning

A king free of sloth will gain together all the worlds that the Lord who measured with his feet once strode over.

சொற்பொருள் Word by word

மடியிலா: சோம்பல் இல்லாத
மன்னவன்: அரசன்
எய்தும்: அடைவான்
அடியளந்தான்: திருவிக்கிரமன், உலகை அடியால் அளந்தவன்
தாயது: தாவி அளந்த உலகம்
எல்லாம் ஒருங்கு: அனைத்தும் ஒருசேர

விளக்கம்

அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறள் ஒரு பெரும் நம்பிக்கையோடு முடிகிறது. சோம்பலில்லாத அரசன் 'அடியளந்தான் தாயது' அனைத்தையும் அடைவான் என்கிறார். அடியளந்தான் என்பது திருவிக்கிரமன், அதாவது வாமனனாக வந்து மூன்றடியால் உலகங்களை அளந்த திருமால். அவன் தன் முதல் அடியால் மண்ணுலகையும் இரண்டாம் அடியால் விண்ணுலகையும் அளந்தான் என்பது புராணம். அந்த எல்லா உலகங்களையும் ஒருங்கே ஆளும் அளவு உயர்வு சோம்பலற்றவனுக்கு வாய்க்கும் என்பது வள்ளுவரின் சொல்.

இது புராணக் கூற்றைக் கொண்ட மிகை நவிற்சியாக இருந்தாலும், அதன் உட்பொருள் தெளிவாக உள்ளது: சோம்பலற்ற முயற்சிக்கு எல்லை இல்லை. ஒருவன் தன் உழைப்பால் எவ்வளவு உயரம் செல்ல முடியும் என்பதற்கு வரம்பு இல்லை. உரையாசிரியர்கள் இதை உலகம் முழுவதையும் வெல்லும் வலிமை என்றும், பெரும் அரசை ஆளும் தகுதி என்றும் விளக்குவர்.

இந்தக் குறள் அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தோடு இணைந்து ஒரு வட்டத்தை நிறைவு செய்கிறது. தொடக்கத்தில் சோம்பல் குடும்ப விளக்கை அணைக்கும் என்று கூறிய வள்ளுவர், முடிவில் சோம்பலின்மை உலகை அளக்கும் அளவு உயர்த்தும் என்று கூறுகிறார். சிறியதும் பெரியதும், வீழ்ச்சியும் எழுச்சியும் ஒரே பண்பின் இரு எல்லைகளாகக் காட்டப்படுகின்றன.

இக்குறளில் அடியளந்த திருமாலின் காட்சி வருகிறது. வாமன அவதாரத்தில் இரண்டு அடிகளால் மண்ணையும் விண்ணையும் அளந்தவர் அவர். அத்தகைய பேரளவு உலகமும் சோம்பலற்ற அரசனுக்குக் கைகூடும் என்பது வள்ளுவரின் மிகைப்படுத்தலான உவமை. உழைப்புக்கு எல்லை இல்லை என்பதே இதன் நோக்கம்.

நமக்கு இதன் செய்தி எளிது: இன்று நம் வாழ்வில் நாம் கொண்டுள்ள எல்லைகள் பெரும்பாலும் நாமே வகுத்தவை. சோம்பலை நீக்கி ஒவ்வொரு நாளும் முயன்றால், அந்த எல்லைகள் நீண்டுகொண்டே போகும். உலகை அளப்பது என்பது கனவு போலத் தோன்றினாலும், அதை நோக்கிய ஒவ்வொரு சிறு அடியும் உண்மையே.

Explanation

The last verse of the chapter ends with a great hope. A king free from sloth, says Valluvar, will gain all that 'adiyalandhaan thaayadhu'. Adiyalandhaan is Trivikrama, Vishnu who came as Vamana and measured the worlds with three strides. The Purana says that with his first stride he measured the earth and with the second the heavens. Valluvar says that one without sloth will gain a height so great as to rule all those worlds together.

Though this is a hyperbole drawing on a Puranic statement, its inner meaning is clear: effort without sloth has no limit. There is no bound to how high a person can go through his labour. Commentators explain it as the strength to conquer the whole world and the merit to rule a great realm.

The verse joins with the opening of the chapter and completes a circle. At the start Valluvar said sloth puts out the lamp of the family; at the end he says freedom from sloth will raise one to the measure of the world. Small and great, fall and rise are shown as the two limits of one quality.

The message for us is simple: the limits we hold in our lives today are mostly those we have drawn ourselves. If we remove sloth and strive each day, those limits keep extending. To measure the world may seem a dream, yet every small step towards it is real.

கதை

மகாபலியும் வாமனனும்

பாகவத புராணத்தின் எட்டாம் ஸ்கந்தத்திலிருந்து: அசுர குலத்தில் பிறந்த பிரகலாதனின் பேரன் மகாபலி மிகுந்த முயற்சியும் அறமும் உடைய அரசன். தேவர்களை வென்று மூவுலகையும் ஆண்டான். அவன் தன் குருவான சுக்கிராசாரியாரின் துணையோடு விஸ்வஜித் என்ற வேள்வியைச் செய்து தெய்வீகத் தேரையும் வில்லையும் பெற்றான். சோம்பலின்றி இடைவிடாமல் செயல்பட்டதால் வானுலகை அடையும் வலிமை அவனுக்கு வந்தது. கொடைத் திறத்திலும் அவன் சிறந்தவன்; தன்னிடம் வந்தவர் எவரும் வெறுங்கையோடு திரும்பியதில்லை.

தேவர்கள் தங்கள் உலகை இழந்து திருமாலை வேண்டினர். திருமால் காசியபருக்கும் அதிதிக்கும் வாமனனாகப் பிறந்தார். குட்டையான அந்தணச் சிறுவன் வடிவில் மகாபலி யாகம் நடத்திய இடத்துக்குச் சென்றார். மகாபலி அவரை மகிழ்வோடு வரவேற்று, 'உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?' என்றான். வாமனன், 'எனக்கு மூன்றடி நிலம் போதும்' என்றார்.

சுக்கிராசாரியார் மகாபலியை எச்சரித்தார்: 'இவர் சாதாரணச் சிறுவன் அல்லன்; திருமால். இவருக்குத் தானம் தராதே.' ஆனால் மகாபலி தன் சொல்லை மீறவில்லை. 'கொடுப்பதாகச் சொன்னபின் மறுத்தால் அது அறம் அன்று. இறைவனே வந்து கேட்டாலும் நான் கொடுப்பேன்' என்றான். தண்ணீர் வார்த்துத் தானம் அளித்தான்.

வாமனன் ஓங்கி வளர்ந்து திருவிக்கிரமனாக நின்றார். முதல் அடியால் மண்ணுலகையும், இரண்டாம் அடியால் விண்ணுலகையும் அளந்தார். மூன்றாம் அடிக்கு இடம் இல்லாமல் போனபோது மகாபலி தன் தலையைக் காட்டினான். திருமால் அவன் தலை மேல் காலை வைத்து அவனைப் பாதாள உலகத்துக்கு அனுப்பினார். ஆனால் அவன் உறுதியையும் வாக்கு தவறாமையையும் மெச்சி, அவனுக்கு வரம் அளித்து சுதல உலகின் அரசனாக்கினார். ஆண்டுக்கொருமுறை தன் மக்களைக் காண வருவதற்கும் அவனுக்கு அனுமதி கிடைத்ததாக மரபு. அதுவே கேரளத்தில் ஓணம் என்றும் தமிழ் மரபில் மகாபலி நினைவாகவும் கொண்டாடப்படுகிறது.

இக்கதையைக் கேரள மக்கள் ஓணம் திருநாளில் நினைவு கூர்கின்றனர். மகாபலி ஆண்டுக்கு ஒருமுறை தம் குடிமக்களைக் காண வருகிறார் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை. வீட்டு வாசலில் பூக்கோலம் இட்டு அவரை வரவேற்கின்றனர். அவ்வாறு அவர் உழைப்பும் அறமும் தலைமுறை தலைமுறையாக நினைக்கப்படுகின்றன. தமிழ் நூல்களிலும் அவர் பெயர் இடம்பெறுகிறது.

இங்கே 'அடியளந்தான் தாயது' என்ற சொல் நேரடியாகக் குறிக்கப்படுகிறது. மகாபலி சோம்பலின்றி முயன்றதால் மூவுலகையும் அடைந்தான் என்பதே இக்குறளின் புராணப் பின்னணி. அவன் அடைந்த உயர்வு உழைப்பால் வந்தது; அவன் இழந்ததோ அறத்தையும் வாக்கையும் பெரிதாகப் போற்றிய அவன் இயல்பினால்.

A story

Mahabali and Vamana

From the eighth skandha of the Bhagavata Purana: Mahabali, grandson of Prahlada born in the asura line, was a king of great effort and dharma. He conquered the gods and ruled the three worlds. With the help of his guru Shukracharya he performed the Vishvajit sacrifice and obtained a divine chariot and bow. Because he acted ceaselessly without sloth, strength came to him to reach heaven.

The gods, having lost their world, prayed to Vishnu. Vishnu was born to Kashyapa and Aditi as Vamana. In the form of a short Brahmin boy he went to the place where Mahabali was conducting a sacrifice. Mahabali welcomed him joyfully and asked, 'What do you desire?' Vamana said, 'Three paces of land are enough for me.'

Shukracharya warned Mahabali, 'This is no ordinary boy; he is Vishnu. Do not give him the gift.' But Mahabali did not go against his word. 'After saying I shall give, to refuse is not dharma. Even if the Lord himself comes and asks, I shall give,' he said. He poured water and gave the gift.

Vamana grew tall and stood as Trivikrama. With the first pace he measured the earth, and with the second the heavens. When no place remained for the third, Mahabali offered his head. Vishnu placed his foot on his head and sent him to the netherworld. But praising his firmness and truthfulness he granted him a boon and made him king of Sutala. Tradition says he was permitted to come once a year to see his people. That is celebrated in Kerala as Onam and remembered in Tamil tradition in the name of Mahabali.

Here the phrase 'adiyalandhaan thaayadhu' is directly indicated. The Puranic background to the verse is that Mahabali gained the three worlds because he strove without sloth. The height he attained came from labour; what he lost was through his nature of honouring dharma and his word.

சிந்தனைக்கு

சோம்பலை நீக்கினால் நான் கடக்கக்கூடிய எந்த எல்லையை இன்று கனவு காணலாம்?

To reflect on

If I remove sloth, which limit could I dream of crossing today?