Kural 604 · குடிமடிந்து குற்றம் பெருகும் மடிமடிந்து

கோயில் மண்டபத்து வெற்று நேரம்

கும்பகோணத்தை அடுத்த ஒரு கிராமத்தில் ஒரு காலத்தில் கோயில் திருப்பணிகளுக்கு விளக்குத் திரி நெய்து கொடுக்கும் குடும்பம் ஒன்று இருந்தது. அந்தத் திரி நெசவு பரம்பரைத் தொழில். திருவிழா நாட்களில் ஆயிரக்கணக்கான திரிகள் வேண்டியிருக்கும். அந்தக் குடும்பத்தின் மூத்த மகன் தண்டபாணி சிறு வயதில் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன். ஆனால் தந்தை இறந்தபின் அவனுக்குத் தொழிலில் ஆர்வம் குறைந்தது.

தினமும் காலை நெசவுக் கூடத்துக்குச் செல்லாமல் கோயில் மண்டபத்தில் வேடிக்கை பார்த்து அமர்ந்திருப்பான். அங்கே சில இளைஞர்கள் பணம் கட்டிச் சீட்டு விளையாடுவது வழக்கம். முதலில் வேடிக்கை பார்த்தவன் பிறகு தானும் ஆடத் தொடங்கினான். 'சிறிது நேரம் மட்டும்' என்று தொடங்கியது நாளெல்லாம் தொடர்ந்தது.

ஆட்டத்தில் தோற்று கடன் வாங்கினான். குடும்பத்தின் நகைகளை அடகு வைத்தான். மனைவி கலைவாணி அவனுக்குப் பலமுறை சொல்லிப் பார்த்தாள். 'நெசவு செய்தால் உணவு உண்டு; இந்த ஆட்டத்தில் என்ன கிடைக்கும்?' என்றாள். தண்டபாணி சினம் கொண்டு அவளை அதட்டினான். நெசவுக்கூடம் மூடிக்கிடந்தது. கோயில் அர்ச்சகர்கள் வேறு ஊரில் திரி வாங்கத் தொடங்கினர்.

தண்டபாணியின் மகன் செந்தில் தன் தந்தையைப் பார்த்து வளர்ந்தான். அவனும் பள்ளிக்குச் செல்லாமல் தெருவில் சுற்றினான். வீடு வறுமையில் மூழ்கியது. கலைவாணி வேறு வீடுகளில் வேலை செய்து குடும்பத்தைக் காத்தாள். சூதாட்டக் கடன்காரர்கள் வாசலில் வந்து கத்தும் காட்சிகள் அந்தத் தெருவில் வழக்கமாகின.

ஒருநாள் கோயில் அர்ச்சகர் வயதான மாணிக்கம் அவனை அழைத்தார். 'தண்டபாணி, உன் தந்தை நெய்த திரி இந்தக் கோயிலில் நாற்பது ஆண்டுகள் எரிந்தது. இப்போது அந்த ஒளி உன் வீட்டில் இல்லை. உன் மகன் உன்னைப் பார்த்து வளர்கிறான்' என்றார். அந்த வார்த்தை தண்டபாணியை வெட்கப்படுத்தியது. அவன் அன்று முதல் ஆட்டத்தை விட்டான். மீண்டும் நெசவுக்கூடத்தைத் திறந்தான். ஆனால் இழந்த ஆண்டுகளையும் குடும்பத்தின் மானத்தையும் மீட்க நீண்ட காலம் ஆயிற்று.

அர்ச்சகரின் சொல் தண்டபாணிக்குக் கடுமையாகத் தோன்றவில்லை; அன்பாகவே ஒலித்தது. அதனால்தான் அது அவன் மனத்தைத் தொட்டது. திருத்தம் அன்போடு சொல்லப்படும்போது அதன் வலிமை அதிகம்.

வெறுமையான நேரம் எப்படித் தீய பழக்கங்களுக்கு வழி வகுக்கிறது என்பதற்கும், ஒருவனின் சோம்பல் குடும்பத்தின் குற்றங்களை எப்படிப் பெருக்குகிறது என்பதற்கும் இக்கதை ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

The Idle Hours in the Temple Mandapam

In a village near Kumbakonam there was once a family that wove lamp wicks for the temple's services. Wick-weaving was their hereditary trade. On festival days thousands of wicks were needed. The eldest son of the family, Dandapani, had been very energetic as a boy. But after his father died his interest in the trade waned.

Instead of going to the weaving shed each morning he sat in the temple mandapam watching the fun. There some young men used to play cards for money. At first he only watched, then he began to play himself. What began as 'just a little while' went on through the day.

He lost at the game and took loans. He pawned the family's jewels. His wife Kalaivani tried telling him many times. 'If you weave there is food; what will you get from this game?' she said. Dandapani grew angry and snapped at her. The weaving shed lay closed. The temple priests began buying wicks from another village.

Dandapani's son Senthil grew up watching his father. He too wandered the streets without going to school. The house sank in poverty. Kalaivani worked in other homes to keep the family. Scenes of gambling creditors shouting at the door became common on that street.

One day the old temple priest Manickam called him. 'Dandapani, the wicks your father wove burned in this temple for forty years. Now that light is not in your house. Your son is growing up watching you,' he said. The words shamed Dandapani. From that day he gave up the game. He opened the weaving shed again. But it took long to recover the lost years and the honour of the family.

The tale is an example of how empty time opens the way for bad habits, and how one man's sloth multiplies faults in his family.