Kural 603 · மடிமடிக் கொண்டொழுகும் பேதை பிறந்த

நிலக்கிழாரின் மகன்

மதுரை அருகிலுள்ள ஒரு நிலக்கிழாரின் குடும்பக் கதை இது. வேலுச்சாமி என்பவர் பெரிய நிலங்களுக்கு உரிமையாளர். அவர் மனைவி தெய்வானை நல்ல இல்லத்தரசி. அவர்களுக்குப் பிள்ளை முருகேசன் ஒரே மகன். முருகேசன் இளவயதிலிருந்தே செல்லமாக வளர்ந்தான். காலை பத்து மணி வரை படுக்கையில் இருப்பான். நிலத்துக்குச் செல்ல மாட்டான். 'நானும் உழைக்க வேண்டுமா? அப்பா சேர்த்து வைத்ததே போதுமே' என்பான்.

வேலுச்சாமி இறந்தபின், முருகேசனுக்கு எல்லாச் சொத்தும் வந்தது. வயல்களுக்கு மேற்பார்வை இல்லாததால் வேலையாட்கள் அலட்சியமாக வேலை செய்தனர். விளைச்சல் குறைந்தது. நீர்ப்பாசனம் கவனிக்கப்படாமல் கிணறுகள் வற்றின. வியாபாரிகள் வந்து குறைந்த விலையில் பயிரை வாங்கிச் சென்றனர். முருகேசன் எதையும் கவனிக்கவில்லை. கடன் கொடுத்தவர்கள் வரத் தொடங்கினர்.

தாய் தெய்வானை பலமுறை சொல்லிப் பார்த்தாள். 'மகனே, உன் தந்தை இந்த நிலத்தில் விடியலிலேயே இறங்கி உழைத்தார். நீ எழுந்தால் கூட பாதி நாள் போய்விடுகிறது' என்றாள். முருகேசன் காதில் வாங்கவில்லை. சில ஆண்டுகளில் நிலங்களை ஒவ்வொன்றாக விற்க வேண்டியிருந்தது. கடைசியில் குடும்பம் வாழ்ந்த பெரிய வீடும் அடமானத்தில் போனது.

துயரம் தாளாமல் தெய்வானை நோய்வாய்ப்பட்டாள். தாயின் படுக்கையருகே அமர்ந்தபோதுதான் முருகேசனுக்குத் தன் செயலின் விளைவு புரிந்தது. தாய் மெல்லிய குரலில், 'உன் தந்தை கட்டிய குடும்பம் உன் கையில் இடிந்து போனதே' என்றாள். அந்த வார்த்தைகள் அவனை உலுக்கின. ஆனால் இழந்தவை திரும்ப வரவில்லை. தாய் அந்த நோயிலிருந்து மீளவில்லை.

முருகேசன் பின்னர் உழைக்கத் தொடங்கினான். ஆனால் அவன் முன்பே விழித்திருந்தால் தாயும் குடும்பமும் காக்கப்பட்டிருக்கும். அவன் ஒரே நாளில் சோம்பலை விடவில்லை; பல ஆண்டுகள் இழப்புகளுக்குப் பின்புதான் விட்டான். அவனுடைய சோம்பல் அவன் தாயின் உடல்நலத்தையும் குடும்பத்தின் சொத்தையும் அவனுக்கு முன்பே அழித்துவிட்டது.

முருகேசனின் சோம்பல் அவன் தந்தை உயிரோடு இருந்த நாட்களிலேயே தொடங்கியிருந்தது என்பதை ஊரார் அறிவர். தந்தையின் உழைப்பு அவனுக்கு வசதி தந்தது; ஆனால் உழைக்கும் ஊக்கத்தைத் தரவில்லை. செல்லம் அன்பு போலத் தோன்றினாலும் உண்மையில் அது பிள்ளையைத் தயார்படுத்தாமல் விடுவது. பெற்றோரும் இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது உண்டு.

'தன்னினும் முந்து' என்ற சொல் அந்தக் குடும்பத்தில் நிகழ்ந்ததே. அவன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தபோதே குடும்பம் வீழ்ந்தது.

முருகேசன் பின்னாளில் தான் செய்த தவறை ஊராருக்குச் சொல்லிச் சொல்லி மற்ற இளைஞர்களை எச்சரித்து வந்தான்.

The Landlord's House

This is the family story of a landowner near Madurai. Veluchami owned large lands. His wife Deivanai was a good housewife. Their only son was Murugesan. Murugesan was brought up in pampering from an early age. He lay in bed until ten in the morning. He would not go to the fields. 'Must I work too? What father has gathered is enough,' he would say.

After Veluchami died, all the property came to Murugesan. With no supervision of the fields the labourers worked carelessly. The yield fell. Irrigation was neglected and the wells ran dry. Merchants came and bought the crops at low prices. Murugesan paid no attention. Creditors began to come.

His mother Deivanai tried telling him many times. 'Son, your father went down to this land at dawn and laboured. When you rise, half the day is gone,' she said. Murugesan did not listen. In some years the lands had to be sold one by one. At last the big house the family lived in went on mortgage too.

Unable to bear the sorrow, Deivanai fell ill. Only when he sat by his mother's bed did Murugesan understand the consequence of his acts. In a faint voice his mother said, 'The family your father built has collapsed in your hand.' Those words shook him. But what was lost did not return. His mother did not recover from that illness.

Murugesan began to work afterwards. But had he awakened earlier, his mother and the family would have been saved. He did not give up sloth in one day; only after years of losses. His sloth destroyed his mother's health and the family property before it destroyed him.

The word 'thanninum mundhu' came true in that family. While he was still living, the family fell.