Kural 609 · குடியாண்மை யுள்வந்த குற்றம் ஒருவன்

சாவித்திரியின் உறுதி

மகாபாரதத்தின் வன பருவத்தில் சொல்லப்படும் சாவித்திரி சத்தியவான் கதை இது. மத்திர நாட்டு மன்னன் அசுவபதி தவம் செய்து பெற்ற மகள் சாவித்திரி. அவள் வளர்ந்து மணப்பருவம் அடைந்தபோது தன் கணவனைத் தானே தேடிச் செல்ல தந்தை அனுமதித்தார். அவள் காட்டில் வாழ்ந்த குருட்டு மன்னன் த்யுமத்சேனனின் மகன் சத்தியவானைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். நாரத முனிவர், 'அவன் குணத்தில் சிறந்தவன்; ஆனால் இன்றிலிருந்து ஓராண்டுக்குள் அவன் இறந்துவிடுவான்' என்றார்.

சாவித்திரி அதைக் கேட்டும் தன் முடிவை மாற்றவில்லை. 'ஒருமுறை தேர்ந்தெடுத்தபின் அதை மாற்றேன்' என்றாள். அவள் சத்தியவானை மணந்து காட்டு வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றாள். குடும்பம் வறுமையில் இருந்தது. மாமனாரின் அரசு பறிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அவள் எதற்கும் சோர்வடையவில்லை. அன்றாடப் பணிகளைச் சுறுசுறுப்பாகச் செய்தாள். மாமன், மாமியாருக்குப் பணிவிடை செய்தாள். குடும்பத்தின் எல்லா வேலையையும் தானே தாங்கினாள்.

ஆண்டின் இறுதி நாள் வந்தது. அதற்கு முன் சாவித்திரி மூன்று நாட்கள் உண்ணாது நோன்பு இருந்தாள். சத்தியவான் விறகு வெட்டக் காட்டுக்குச் சென்றபோது அவளும் உடன் சென்றாள். அவன் மரத்தில் ஏறும்போது தலைவலி கண்டு கீழே இறங்கி அவள் மடியில் தலை சாய்த்தான். அந்த நேரத்தில் யமன் தன் பாசத்தோடு வந்து அவன் உயிரைக் கொண்டுசென்றான்.

சாவித்திரி யமனைப் பின்தொடர்ந்தாள். பல முறை யமன் திரும்பிப் போகச் சொன்னான். ஆனால் அவள் தளரவில்லை. அவள் பேச்சின் அறம் யமனை மகிழ்வித்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அவன் அவளுக்கு ஒரு வரம் கொடுத்தான்; சத்தியவானின் உயிரைத் தவிர எதையும் கேட்கலாம் என்றான். அவள் தன் மாமனாரின் பார்வையையும் அரசையும் தந்தையின் மக்கட்பேற்றையும் கேட்டுப் பெற்றாள். இறுதியில் தனக்கு நூறு மகன்கள் வேண்டும் என்று கேட்டபோது, கணவன் இன்றி அது இயலாது என்பதால் யமன் சத்தியவானின் உயிரைத் திருப்பிக் கொடுத்தான்.

அந்தக் கதை இன்றும் பெண்களின் நோன்பாக நினைவுகூரப்படுகிறது; சாவித்திரி விரதம் என்று அது அழைக்கப்படுகிறது.

சாவித்திரியின் உறுதியான முயற்சி ஒரு குடும்பத்தின் எல்லாக் குறைகளையும் நீக்கியது. குருட்டுத் தன்மை நீங்கியது; இழந்த அரசு திரும்பியது; பிள்ளையின் உயிர் மீண்டது. 'குடியாண்மையுள் வந்த குற்றம் ஒருவன் மடியாண்மை மாற்றக் கெடும்' என்ற குறளுக்கு ஒரு பெண்ணின் உறுதியே சாட்சி.

Savitri's Resolve

This is the story of Savitri and Satyavan told in the Vana Parva of the Mahabharata. Savitri was the daughter of Ashvapati, king of Madra, born through his austerity. When she came of age, her father permitted her to go and seek her husband herself. She chose Satyavan, son of the blind king Dyumatsena who lived in the forest. The sage Narada said, 'He is excellent in character, but within a year from now he will die.'

Hearing this Savitri did not change her decision. 'Having chosen once, I shall not change,' she said. She married Satyavan and happily accepted forest life. The family was poor; the father-in-law's kingdom had been taken away. But she never grew weary. She performed her daily tasks briskly. She served her parents-in-law. She bore all the work of the household herself.

The last day of the year came. Before it Savitri kept a fast for three days. When Satyavan went into the forest to cut wood she went with him. As he climbed a tree he felt a headache, came down and laid his head in her lap. At that moment Yama came with his noose and took away his life.

Savitri followed Yama. Many times Yama told her to turn back. But she did not flag. The dharma of her speech pleased Yama. Each time he gave her a boon, saying she might ask anything except Satyavan's life. She asked for and received her father-in-law's sight and kingdom and sons for her father. At last, when she asked for a hundred sons for herself, since this was not possible without her husband, Yama returned Satyavan's life.

Savitri's firm effort removed all the faults of a family. Blindness was removed, the lost kingdom returned and the son's life was restored. A woman's resolve is the witness to 'kudiyaanmai ulvandha kutram oruvan madiyaanmai maatra kedum'.