Kural 605 · நெடுநீர் மறவி மடிதுயில் நான்கும்

சுக்ரீவனை எழுப்பிய இலக்குவன்

இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்திலிருந்து: வாலியைக் கொன்று, இராமன் சுக்ரீவனுக்கு கிஷ்கிந்தாவின் அரசைத் தந்தான். சுக்ரீவன் சீதையைத் தேட வானரப் படையைத் திரட்டுவதாக வாக்குறுதி அளித்திருந்தான். ஆனால் அரசு பெற்றதும் அவன் அரண்மனை இன்பங்களில் மூழ்கினான். மது, இசை, பெண்களின் துணை ஆகியவற்றில் காலம் கழித்தான். நாளை, அடுத்த நாள் என்று தள்ளிக்கொண்டே போனான். மழைக்காலம் வந்து போனது; இலையுதிர் காலமும் வந்துவிட்டது.

இராமன் மழைக்காலம் முழுவதையும் பிரவர்ஷண மலையில் துயருடன் கழித்தான். மழை முடிந்தபின்னும் சுக்ரீவன் வராததைக் கண்டு அவன் கவலை கொண்டான். 'சீதையைத் தேடுவதற்கான ஏற்பாடுகளை அவன் மறந்துவிட்டானா?' என்று இலக்குவனிடம் கூறினான். இலக்குவன் சினத்தோடு வில்லை ஏந்தி கிஷ்கிந்தைக்குப் புறப்பட்டான்.

கிஷ்கிந்தையின் வாயிலில் இலக்குவனின் சினம் கண்டு வானரர்கள் அஞ்சினர். அவன் வில்லின் நாணொலி அரண்மனையை அதிரச் செய்தது. சுக்ரீவன் அந்த ஒலியில் உறக்கம் கலைந்து எழுந்தான். அவனுடைய மனைவி தாரை இலக்குவனைச் சமாதானப்படுத்தினாள். இலக்குவனை எதிர்கொண்ட சுக்ரீவன், 'என் தவறை உணர்கிறேன்; உடனே படைகளைத் திரட்டுகிறேன்' என்று ஒப்புக்கொண்டான்.

உடனே சுக்ரீவன் அனுமனிடம் ஆணையிட்டு எல்லாத் திசைகளுக்கும் வானரப் படைகளை அனுப்பினான். தெற்கே சென்ற படை அனுமன், அங்கதன், ஜாம்பவான் ஆகியோர் தலைமையில் இறுதியில் இலங்கையைக் கண்டறிந்தது. சுக்ரீவனின் தாமதமும் மறதியும் சீதையை மீட்கும் பணிக்கு நாட்களை இழக்க வைத்தன. ஆனால் அவன் இறுதியில் தன் கடமையை நிறைவேற்றினான்.

சுக்ரீவன் தீயவன் அல்லன். அவன் வாக்கை மறந்தது தீய எண்ணத்தால் அல்ல, இன்பத்தில் மூழ்கிய மயக்கத்தால். இது நமக்கும் நிகழ்வது. நீண்ட கால இன்னல்களுக்குப் பின் கிடைத்த வெற்றி நம்மை எளிதில் மயக்கும். வெற்றிக்குப் பின் கடமையை நினைவில் வைப்பது மிகக் கடினமான பயிற்சி.

இந்த நிகழ்வில் நெடுநீர் (தாமதம்), மறவி (வாக்கை மறத்தல்), மடி (இன்பத்தில் மூழ்கிய சோம்பல்), துயில் (மது மயக்கம்) ஆகிய நான்கும் ஒருங்கே இருந்தன. அவை 'கெடுநீரார் காமக்கலன்' என்ற வள்ளுவர் சொல்லுக்கு அப்படியே பொருந்துகின்றன. அரச இன்பம் அவனை அழிவை நோக்கி இழுத்துச் சென்றது; இலக்குவனின் எச்சரிக்கை அவனை மீட்டது.

தாரை இலக்குவனிடம் சுக்ரீவனுக்காக மன்றாடியதும், இறுதியில் அவன் தவறை உணர்ந்து எழுந்ததும், நல்ல துணையும் நல்ல எச்சரிக்கையும் ஒருவனை மீட்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

Lakshmana Who Woke Sugriva

From the Kishkindha Kanda of the Ramayana: after killing Vali, Rama gave Sugriva the kingdom of Kishkindha. Sugriva had promised to gather the vanara army to search for Sita. But on gaining the kingdom he sank into palace pleasures. He passed time in drink, music and the company of women. He kept putting things off to tomorrow and the day after. The rainy season came and went, and autumn had arrived.

Rama spent the whole rainy season in grief on Mount Pravarshana. When the rains were over and Sugriva did not come, he grew worried. 'Has he forgotten the arrangements for searching for Sita?' he said to Lakshmana. Lakshmana, angry, took up his bow and set out for Kishkindha.

At the gate of Kishkindha the vanaras were afraid to see Lakshmana's wrath. The twang of his bow shook the palace. Sugriva woke from sleep at the sound. His wife Tara calmed Lakshmana. Facing Lakshmana, Sugriva admitted, 'I realise my fault; I shall gather the armies at once.'

At once Sugriva gave orders to Hanuman and sent vanara forces in all directions. The force that went south under Hanuman, Angada and Jambavan finally found Lanka. Sugriva's delay and forgetfulness had cost days in the task of recovering Sita. But he finally fulfilled his duty.

In this event the four were present together: nedunir (delay), maravi (forgetting the promise), madi (sloth sunk in pleasure) and thuyil (drunken sleep). They fit Valluvar's 'kedunirar kaamakkalan' exactly. Royal pleasure drew him towards ruin; Lakshmana's warning rescued him.