Kural 601 · குடியென்னும் குன்றா விளக்கம் மடியென்னும்

குலவிளக்கு

காஞ்சிபுரத்துப் பட்டுச் சேலை நெசவாளர் குடும்பத்தில் மூன்று தலைமுறையாகப் புகழ் பெற்றது சங்கரன் குடும்பம். அவர்கள் வீட்டுப் பூசையறையில் ஒரு பெரிய குத்துவிளக்கு உண்டு. அதைப் பாட்டனார் நடராசன் தம் திருமண நாளில் ஏற்றியதாகச் சொல்வர். அன்றிலிருந்து அந்த விளக்கு காலை மாலை ஏற்றப்பட்டு வந்தது. வீட்டுப் பெண்கள் நாள்தோறும் அதைத் துடைத்து, எண்ணெய் ஊற்றி, திரி மாற்றி வருவது வழக்கம். 'குலவிளக்கு அணையக் கூடாது' என்பது அந்த வீட்டின் முதுமொழி.

நடராசனின் உழைப்பில் அவர்கள் தொழிலுக்குப் பெயர் வந்தது. அவர் மகன் முத்துவேல் தந்தையின் வழியில் நெசவு செய்து தொழிலை விரிவாக்கினான். ஆனால் அவன் மகன் சுந்தரம் தந்தையின் செல்வத்தில் வளர்ந்தவன். நெசவுக் கூடத்துக்குத் தாமதமாகச் செல்வான். 'இன்று வேண்டாம், நாளை பார்க்கலாம்' என்று சொல்லிக் கொள்வான். அவனுடைய தாத்தா காலத்திலிருந்த வாடிக்கையாளர்கள் ஒவ்வொருவராகப் பிற கடைகளுக்குச் சென்றனர்.

ஒருநாள் காலை பாட்டி மீனாட்சி பூசையறையில் விளக்கை ஏற்றச் சென்றாள். விளக்கின் கண்ணாடிக் கூட்டில் கரி படிந்து ஒளி மங்கலாக இருந்தது. 'சுந்தரம், இங்கே வா' என்று அழைத்தாள். அவனிடம் ஒரு துணியைக் கொடுத்து, 'இதைத் துடைத்துப் பார்' என்றாள். அவன் துடைத்ததும் விளக்கு பளிச்சென்று ஒளிர்ந்தது. 'பார்த்தாயா? ஒரு நாள் தள்ளிப்போட்டால் கரி படியும்; ஒவ்வொரு நாளும் துடைத்தால் ஒளி நிற்கும். குடும்பமும் இப்படித்தான்' என்றாள்.

அந்த வார்த்தைகள் சுந்தரத்தின் மனத்தை அசைத்தன. மறுநாள் அதிகாலையில் அவன் நெசவுக் கூடத்தைத் திறந்தான். தறியில் ஏறி தாத்தா நெய்த பழைய பாணியைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினான். இழந்த வாடிக்கையாளர்களிடம் நேரில் சென்று மன்னிப்பு கேட்டு, புதிய துணிகளைக் காட்டினான். மெல்ல மெல்ல தொழில் மீண்டது.

ஆண்டுகள் சென்றன. இப்போது சுந்தரத்தின் பேரன் அதே விளக்கை ஏற்றுகிறான். 'தாத்தா சொன்னார், ஒவ்வொரு நாளும் துடைக்க வேண்டும்' என்று அவன் தன் தங்கைக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கிறான். குலவிளக்கின் ஒளி இன்றும் அந்த வீட்டில் நிற்கிறது. அது நிற்பது எண்ணெயாலும் திரியாலும் மட்டுமில்லை; தொடர்ந்த சிறு சிறு கடமைகளாலும்தான்.

குடும்பத்தின் எல்லா உறுப்பினரும் அந்த நாளிலிருந்து விளக்கை மதித்தனர்.

அன்று முதல் அந்த வீட்டின் இளையவர்கள் விளக்கைத் துடைக்கும் பணியைப் பெருமையுடன் செய்கின்றனர்.

The Family Lamp

The family of Sankaran, silk-sari weavers of Kanchipuram, had been famous for three generations. In the puja room of their house stood a big kuthuvilakku. They said grandfather Natarasan had lit it on his wedding day. From then that lamp was lit morning and evening. The women of the house daily wiped it, poured oil and changed the wick. 'The family lamp must never go out' was the saying of that house.

Under Natarasan's labour their trade gained its name. His son Muthuvel wove in his father's way and enlarged the business. But Muthuvel's son Sundaram grew up on his father's wealth. He reached the weaving shed late. He told himself, 'Not today, we'll see tomorrow.' The customers from his grandfather's time left one by one for other shops.

One morning grandmother Meenakshi went to light the lamp in the puja room. Soot had settled in the lamp's glass chimney and the light was dim. 'Sundaram, come here,' she called. She gave him a cloth and said, 'Wipe this and see.' When he wiped, the lamp shone brightly. 'Did you see? If you postpone for a day soot settles; if you wipe every day the light stays. A family is just like that,' she said.

Those words moved Sundaram's mind. Next day at dawn he opened the weaving shed. He sat at the loom and began to learn the old pattern his grandfather had woven. He went in person to the lost customers, asked their pardon and showed new cloths. Slowly the business recovered.

Years passed. Now Sundaram's grandson lights the same lamp. 'Grandfather said it must be wiped every day,' he teaches his younger sister. The light of the family lamp still stands in that house. It stands not by oil and wick alone but by continued small duties.