Kural 610 · மடியிலா மன்னவன் எய்தும் அடியளந்தான்

மகாபலியும் வாமனனும்

பாகவத புராணத்தின் எட்டாம் ஸ்கந்தத்திலிருந்து: அசுர குலத்தில் பிறந்த பிரகலாதனின் பேரன் மகாபலி மிகுந்த முயற்சியும் அறமும் உடைய அரசன். தேவர்களை வென்று மூவுலகையும் ஆண்டான். அவன் தன் குருவான சுக்கிராசாரியாரின் துணையோடு விஸ்வஜித் என்ற வேள்வியைச் செய்து தெய்வீகத் தேரையும் வில்லையும் பெற்றான். சோம்பலின்றி இடைவிடாமல் செயல்பட்டதால் வானுலகை அடையும் வலிமை அவனுக்கு வந்தது. கொடைத் திறத்திலும் அவன் சிறந்தவன்; தன்னிடம் வந்தவர் எவரும் வெறுங்கையோடு திரும்பியதில்லை.

தேவர்கள் தங்கள் உலகை இழந்து திருமாலை வேண்டினர். திருமால் காசியபருக்கும் அதிதிக்கும் வாமனனாகப் பிறந்தார். குட்டையான அந்தணச் சிறுவன் வடிவில் மகாபலி யாகம் நடத்திய இடத்துக்குச் சென்றார். மகாபலி அவரை மகிழ்வோடு வரவேற்று, 'உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?' என்றான். வாமனன், 'எனக்கு மூன்றடி நிலம் போதும்' என்றார்.

சுக்கிராசாரியார் மகாபலியை எச்சரித்தார்: 'இவர் சாதாரணச் சிறுவன் அல்லன்; திருமால். இவருக்குத் தானம் தராதே.' ஆனால் மகாபலி தன் சொல்லை மீறவில்லை. 'கொடுப்பதாகச் சொன்னபின் மறுத்தால் அது அறம் அன்று. இறைவனே வந்து கேட்டாலும் நான் கொடுப்பேன்' என்றான். தண்ணீர் வார்த்துத் தானம் அளித்தான்.

வாமனன் ஓங்கி வளர்ந்து திருவிக்கிரமனாக நின்றார். முதல் அடியால் மண்ணுலகையும், இரண்டாம் அடியால் விண்ணுலகையும் அளந்தார். மூன்றாம் அடிக்கு இடம் இல்லாமல் போனபோது மகாபலி தன் தலையைக் காட்டினான். திருமால் அவன் தலை மேல் காலை வைத்து அவனைப் பாதாள உலகத்துக்கு அனுப்பினார். ஆனால் அவன் உறுதியையும் வாக்கு தவறாமையையும் மெச்சி, அவனுக்கு வரம் அளித்து சுதல உலகின் அரசனாக்கினார். ஆண்டுக்கொருமுறை தன் மக்களைக் காண வருவதற்கும் அவனுக்கு அனுமதி கிடைத்ததாக மரபு. அதுவே கேரளத்தில் ஓணம் என்றும் தமிழ் மரபில் மகாபலி நினைவாகவும் கொண்டாடப்படுகிறது.

இக்கதையைக் கேரள மக்கள் ஓணம் திருநாளில் நினைவு கூர்கின்றனர். மகாபலி ஆண்டுக்கு ஒருமுறை தம் குடிமக்களைக் காண வருகிறார் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை. வீட்டு வாசலில் பூக்கோலம் இட்டு அவரை வரவேற்கின்றனர். அவ்வாறு அவர் உழைப்பும் அறமும் தலைமுறை தலைமுறையாக நினைக்கப்படுகின்றன. தமிழ் நூல்களிலும் அவர் பெயர் இடம்பெறுகிறது.

இங்கே 'அடியளந்தான் தாயது' என்ற சொல் நேரடியாகக் குறிக்கப்படுகிறது. மகாபலி சோம்பலின்றி முயன்றதால் மூவுலகையும் அடைந்தான் என்பதே இக்குறளின் புராணப் பின்னணி. அவன் அடைந்த உயர்வு உழைப்பால் வந்தது; அவன் இழந்ததோ அறத்தையும் வாக்கையும் பெரிதாகப் போற்றிய அவன் இயல்பினால்.

Mahabali and Vamana

From the eighth skandha of the Bhagavata Purana: Mahabali, grandson of Prahlada born in the asura line, was a king of great effort and dharma. He conquered the gods and ruled the three worlds. With the help of his guru Shukracharya he performed the Vishvajit sacrifice and obtained a divine chariot and bow. Because he acted ceaselessly without sloth, strength came to him to reach heaven.

The gods, having lost their world, prayed to Vishnu. Vishnu was born to Kashyapa and Aditi as Vamana. In the form of a short Brahmin boy he went to the place where Mahabali was conducting a sacrifice. Mahabali welcomed him joyfully and asked, 'What do you desire?' Vamana said, 'Three paces of land are enough for me.'

Shukracharya warned Mahabali, 'This is no ordinary boy; he is Vishnu. Do not give him the gift.' But Mahabali did not go against his word. 'After saying I shall give, to refuse is not dharma. Even if the Lord himself comes and asks, I shall give,' he said. He poured water and gave the gift.

Vamana grew tall and stood as Trivikrama. With the first pace he measured the earth, and with the second the heavens. When no place remained for the third, Mahabali offered his head. Vishnu placed his foot on his head and sent him to the netherworld. But praising his firmness and truthfulness he granted him a boon and made him king of Sutala. Tradition says he was permitted to come once a year to see his people. That is celebrated in Kerala as Onam and remembered in Tamil tradition in the name of Mahabali.

Here the phrase 'adiyalandhaan thaayadhu' is directly indicated. The Puranic background to the verse is that Mahabali gained the three worlds because he strove without sloth. The height he attained came from labour; what he lost was through his nature of honouring dharma and his word.