Kural 606 · படியுடையார் பற்றமைந்தக் கண்ணும் மடியுடையார்

குறள் 606 · மடி இன்மை · Unsluggishness

படியுடையார் பற்றமைந்தக் கண்ணும் மடியுடையார்மாண்பயன் எய்தல் அரிது.

Patiyutaiyaar Patramaindhak Kannum Matiyutaiyaar / Maanpayan Eydhal Aridhu

The slothful can never thrive in the world even though they have the favour of princes.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

உலகை ஆளும் அரசர்களின் நட்பும் ஆதரவும் அமைந்த போதிலும், சோம்பல் உடையவர்கள் சிறந்த பயனை அடைவது அரிது.

Meaning

Even with the friendship and support of rulers, the slothful can rarely reach a worthy result.

சொற்பொருள் Word by word

படியுடையார்: உலகைக் காக்கும் அரசர்
பற்றமைந்தக் கண்ணும்: நட்பாக ஆதரவு அமைந்த போதிலும்
மடியுடையார்: சோம்பல் உடையவர்
மாண்பயன்: சிறந்த பயன்
எய்தல் அரிது: அடைவது அரிது

விளக்கம்

உதவி செய்யக்கூடிய பெரியவர்களின் நட்பு கிடைப்பது ஒருவருக்குப் பெரும் பேறு. ஆனால் வள்ளுவர் இங்கே, அந்தப் பேறே சோம்பல் உடையவனுக்குப் பயன் தராது என்கிறார். 'படியுடையார்' என்பது நிலத்தை உடையவர், அதாவது அரசர் என்று பொருள்படும். 'பற்றமைந்தக் கண்ணும்' என்பது அவர்களின் அன்பும் ஆதரவும் அமைந்த இடத்திலும் என்பதாகும். இத்தகைய வாய்ப்பிலும் சோம்பேறி சிறப்பான பலனை அடைய முடியாது என்பதே கருத்து.

ஏன் இவ்வாறு? ஏனெனில் பிறர் தரும் உதவி ஒரு வாய்ப்பு மட்டுமே; அதைப் பயன்படுத்தும் உழைப்பு ஒருவனுடையதாக இருக்க வேண்டும். ஒருவருக்குப் பெரிய இடத்தில் செல்வாக்கு இருந்தாலும், அவன் எழுந்து செயல்படாவிட்டால் அந்தச் செல்வாக்கு வீணாகும். நீர் இருக்கும் கிணற்றின் கரையில் அமர்ந்து தாகத்தால் வாடுபவனைப் போல அவன் நிலை.

'மாண்பயன்' என்ற சொல் முக்கியம். சோம்பேறி சிறிது பயனை அடையலாம்; ஆனால் சிறந்த, நிலையான, மாட்சிமை மிக்க பயனை அடைய முடியாது. பிறர் தந்த வசதியால் பெறும் எளிய இன்பம் வேறு; தன் உழைப்பால் பெறும் நிறைவான வெற்றி வேறு.

இக்குறளை வேறு கோணத்திலும் பார்க்கலாம். ஒருவனுக்கு நல்ல ஆசிரியர், நல்ல நண்பர், நல்ல வேலை வாய்ப்பு என எல்லாம் அமைந்திருக்கலாம். ஆனால் அவன் காலையில் எழுந்து தன் கடமையைத் தொடங்கவில்லை என்றால், அந்த அமைப்புகள் அனைத்தும் அவனைச் சுற்றி நின்றுகொண்டே இருக்குமே தவிர, அவனை உயர்த்தாது. உரையாசிரியர்கள் பலரும் 'படியுடையார்' என்பதற்கு மன்னர் என்றே பொருள் கூறுகின்றனர்; சிலர் செல்வம் உடையவர் என்றும் கொள்கின்றனர். எந்தப் பொருள் கொண்டாலும் கருத்து ஒன்றே: பிறர் அருளை உழைப்பே பயனாக்கும்.

இன்றைய வாழ்விலும் செல்வாக்கான உறவுகள் உள்ளவர்கள் தம் முயற்சியைக் குறைத்துக்கொண்டு பின்னர் எதுவும் அடையாமல் போவதைக் காண்கிறோம். பெரிய ஆதரவு கிடைத்தால் அதற்குத் தகுதி வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே குறளின் நுட்பமான அறிவுரை.

Explanation

To gain the friendship of influential people who can help is a great fortune. But Valluvar says here that even that fortune will bring no result to a man of sloth. 'Padiyudaiyaar' means those who hold the land, that is, kings. 'Patramainthak kannum' means even where their affection and support are present. The sense is that even with such an opportunity the idle cannot reach a splendid result.

Why so? Because help from others is only an opportunity; the labour to use it must be one's own. However much influence one has in high places, if he does not rise and act, that influence is wasted. His state is like that of a man sitting on the bank of a well full of water and suffering thirst.

The word 'maanpayan' is important. A slothful man may obtain some small benefit, but not a splendid, lasting, honourable one. The easy comfort gained from facilities given by others is one thing; the full success gained by one's own effort is another.

Today too we see people with influential connections easing their effort and then achieving nothing. The subtle advice of the verse is that when great support is given, one must develop the merit to deserve it.

கதை

தருமி கண்ட அருள்

திருவிளையாடற் புராணத்திலிருந்து: மதுரையை ஆண்ட பாண்டிய மன்னன் தமிழ்ச் சங்கத்தைப் போற்றியவன். அவன் அரசவையில் புலவர்கள் பாடல்களை அரங்கேற்றி வந்தனர். அந்நாளில் மதுரையில் தருமி என்னும் ஏழை அந்தணன் இருந்தான். அவன் புலவனாக ஆசைப்பட்டாலும் தன் கவிதைத் திறமையை வளர்த்துக்கொள்ளப் பாடுபடவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் சொக்கநாதர் கோயிலில் சென்று 'இறைவா, என் வறுமை தீர வழி காட்டு' என்று மட்டும் வேண்டி வந்தான்.

ஒருநாள் பாண்டிய மன்னன் தன் மனைவியின் கூந்தலுக்கு இயற்கையில் மணம் உண்டா என்ற ஐயத்தைத் தீர்ப்பவருக்குப் பொற்கிழி பரிசு என்று அறிவித்தான். தருமி அதைக் கேட்டு மனம் கலங்கினான். தன்னால் அந்தக் கேள்விக்குப் பாடல் இயற்ற முடியாது என்பதை அவன் அறிவான். இறைவன் முன் நின்று, 'என்னால் முடியாது; நீயே எனக்குப் பாடல் தர வேண்டும்' என்று மன்றாடினான்.

சிவபெருமான் அவன் மேல் இரங்கி, தாமே ஒரு பாடலை எழுதி அவனிடம் தந்தார். 'கொங்குதேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி' என்று தொடங்கும் அந்தப் பாடலை எடுத்துக்கொண்டு தருமி அரசவைக்குச் சென்றான். மன்னன் பாடலைக் கேட்டு மகிழ்ந்து பொற்கிழியை அவனுக்கு அளிக்க முன்வந்தான். அப்போது புலவர் நக்கீரர் அந்தப் பாடலில் பொருட்குற்றம் உள்ளது என்று கூறி மறுத்தார்.

தருமி மீண்டும் கோயிலுக்கு ஓடி வந்து இறைவனிடம் முறையிட்டான். இறைவன் புலவர் வடிவில் நேரில் வந்து நக்கீரரோடு வாதிட்டார் என்று புராணம் கூறுகிறது. அவர் தாமே பாடலின் ஆசிரியர் என்று கூறியபோதும், நக்கீரர் தம் நிலையிலிருந்து மாறவில்லை. இறைவனின் நெற்றிக்கண் திறந்தபோதும் அவர் அஞ்சவில்லை. பின்னர் அவர் இறைவனிடம் மன்னிப்புப் பெற்றார்.

இங்கே தருமியின் நிலையை நாம் சிந்திக்கலாம். இறைவனே உதவி செய்தான்; அரசனும் பரிசு தர முன்வந்தான். ஆனால் தருமி தன்னால் முயன்றிருந்தால் அவன் அந்தப் பாடலைத் தானே அறிந்திருக்க முடியும். அவன் சார்ந்திருந்த உதவி கிடைத்தாலும் அதன் முழு பயன், அதாவது புலவனாகும் தகுதி, அவனுக்கு வரவில்லை. உதவி ஒரு முறை கைகொடுக்கலாம்; தன் முயற்சியே நிலையான பலன் தரும்.

இந்தக் கதையைப் பலர் வேறு பல கோணங்களிலும் பேசுவர். இங்கே எடுத்துக்கொள்ளத்தக்க பாடம், பெரிய ஆதரவு இருந்தாலும் தன் முயற்சி இல்லாதவனுக்கு 'மாண்பயன்' எளிதில் கைகூடாது என்பதே.

A story

Dharumi and the Divine Help

From the Thiruvilaiyadal Puranam: the Pandya king who ruled Madurai was a patron of the Tamil Sangam. Poets recited their songs in his court. There lived in Madurai a poor Brahmin, Dharumi. Though he longed to be a poet, he did not toil to develop his poetic skill. Each day he only prayed at the temple of Sokkanathar, 'Lord, show a way to end my poverty.'

One day the Pandya king announced a purse of gold for whoever could settle the doubt whether the hair of his queen had a natural fragrance. Dharumi heard it and was troubled. He knew that he could not compose a poem for that question. Standing before the Lord he pleaded, 'I cannot do it; you must give me a poem.'

Lord Shiva took pity on him and himself wrote a poem and gave it to him. Taking that poem, which begins 'Kongu ther vaazhkkai anjirai thumbi', Dharumi went to the court. The king heard it with delight and came forward to give him the gold purse. Then the poet Nakkeerar objected that the poem had a flaw of meaning.

Dharumi ran back and appealed to the Lord. The Purana says the Lord came in the form of a poet and debated with Nakkeerar. Even when he said he himself was the poem's author, Nakkeerar did not shift from his position.

We may reflect on Dharumi's situation. The Lord himself helped, and the king came forward to give the prize. But had Dharumi striven himself, he could have known the poem himself. Though the help he leaned on arrived, the full fruit of it, the merit to be a poet, did not come to him. Help may lend a hand once; one's own effort gives lasting benefit.

The lesson here is that even with great support, a splendid result does not easily come to one without his own effort.

சிந்தனைக்கு

எனக்குக் கிடைத்த ஆதரவுக்கு நான் எவ்வளவு தகுதி வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்?

To reflect on

How much merit have I built to deserve the support I have received?