Kural 608 · மடிமை குடிமைக்கண் தங்கின்தன் ஒன்னார்க்கு

சோம்பியிருந்த தேவர்கள்

விஷ்ணு புராணமும் பாகவத புராணமும் கூறும் கதை இது. ஒரு காலத்தில் இந்திரன் தேவர்களின் தலைவனாக வானுலகை ஆண்டான். அவன் செல்வமும் செருக்கும் நிறைந்து, அன்றாடக் கடமைகளிலும் கவனம் குறைந்தவன் ஆனான். ஒருநாள் துர்வாச முனிவர் அவனுக்கு ஒரு மலர் மாலையைப் பரிசளித்தார். இந்திரன் அதை அலட்சியமாகத் தன் யானை ஐராவதத்தின் மேல் வைத்தான். அந்த யானை அதைத் தன் துதிக்கையால் தூக்கி எறிந்து காலால் மிதித்தது.

துர்வாசர் சினந்து, 'செல்வச் செருக்கால் நீ கவனம் இழந்தாய்; உன் செல்வம் அழியட்டும்' என்று சபித்தார். சாபத்தால் இந்திரனும் தேவர்களும் ஆற்றல் இழந்தனர். வானுலகின் ஒளி குன்றியது. இதைப் பயன்படுத்தி அசுரர்கள் மகாபலி தலைமையில் வானுலகை வென்றனர். தேவர்கள் தம் இருப்பிடத்தை இழந்து அசுரர்களுக்கு அடங்கிப்போகும் நிலை வந்தது.

தேவர்கள் அச்சமுற்று பிரம்மனையும் பின்னர் திருமாலையும் அடைக்கலம் புகுந்தனர். திருமால் அவர்களுக்கு ஒரு வழி சொன்னார்: 'பாற்கடலைக் கடைந்து அமுதம் எடுங்கள். அதற்கு அசுரர்களின் துணையும் வேண்டும். சில காலம் அவர்களோடு சமாதானமாகச் செயல்படுங்கள்.' தேவர்கள் உழைப்பின் மூலம் இழந்ததை மீட்க வேண்டியிருந்தது.

மந்தர மலையை மத்தாகவும் வாசுகிப் பாம்பைக் கயிறாகவும் கொண்டு தேவரும் அசுரரும் பாற்கடலைக் கடைந்தனர். நீண்ட காலக் கடும் உழைப்பு. இறுதியில் அமுதம் தோன்றியது. திருமாலின் மோகினி வடிவத்தால் அது தேவர்களுக்குக் கிடைத்தது. அதன் பின் தேவர்கள் மீண்டும் வலிமை பெற்று தம் உலகை மீட்டனர்.

இந்தக் கதையை நம் முன்னோர் தீபாவளி, நவராத்திரி போன்ற பண்டிகை நாட்களில் குழந்தைகளுக்குச் சொல்வதுண்டு. தேவர்களே விழிப்பை இழந்தால் தம் இடத்தை இழப்பர் என்றால், சாதாரண மனிதன் எம்மாத்திரம் என்று பெரியவர்கள் கேட்பார்கள். அதனால் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் காலை எழுந்து இறைவனை வணங்கி, அன்றைய பணியைத் தொடங்கும் வழக்கம் வலுப்பட்டது. அந்த வழக்கமே குடும்பத்தின் கவசம் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை.

இதுவே அவர்கள் கற்ற பாடம்.

அலட்சியமும் செருக்கும் சோம்பலும் தேவர்களையே அசுரர்களின் ஆதிக்கத்தில் தள்ளின என்பதை இந்தப் புராணம் காட்டுகிறது. மீட்சிக்கு வந்ததோ விழிப்பும் கடும் உழைப்பும்தான். 'மடிமை குடிமைக்கண் தங்கின் தன் ஒன்னார்க்கு அடிமை புகுத்தி விடும்' என்பதன் புராண வடிவம் இது.

The Gods Who Grew Careless

This tale is told in the Vishnu Purana and the Bhagavata Purana. Once Indra ruled heaven as the chief of the gods. Full of wealth and pride, he grew careless of his daily duties. One day the sage Durvasa gave him a garland of flowers as a gift. Indra carelessly placed it on his elephant Airavata. The elephant lifted it with its trunk, threw it down and trampled it.

Durvasa, enraged, cursed him: 'Through the pride of wealth you have lost attention; may your wealth perish.' By the curse Indra and the gods lost their power. The lustre of heaven waned. Taking advantage of this, the asuras under Mahabali conquered heaven. The gods lost their abode and had to submit to the asuras.

Frightened, the gods took refuge first with Brahma and then with Vishnu. Vishnu told them a way: 'Churn the ocean of milk and take out the nectar. For that the help of the asuras is also needed. Act peacefully with them for some time.' The gods had to recover what they had lost through labour.

Using Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope, the gods and asuras churned the ocean of milk. It was long and hard labour. At last the nectar appeared. Through Vishnu's Mohini form it came to the gods. After that the gods regained strength and recovered their world.

This Purana shows that carelessness, pride and sloth pushed even the gods under the dominion of the asuras. What brought recovery was alertness and hard labour. It is the Puranic form of 'madimai kudimaikkan thangin than onnaarkku adimai pugutthi vidum'.