Abirami Andhadhi 72 · எங்குறை தீரநின்று ஏற்றுகின்றேன், இனி யான் பிறக்கில்,

Verse 72 · Abirami Andhadhi · Abirami Bhattar

எங்குறை தீரநின்று ஏற்றுகின்றேன், இனி யான் பிறக்கில்,நின் குறையே அன்றி யார் குறை காண்? இரு நீள் விசும்பின்மின் குறை காட்டி மெலிகின்ற நேர் இடை மெல்லியலாய்!தன் குறை தீர, எம்கோன் சடை மேல் வைத்த தாமரையே.

Engkurai theeraninru aetrukinraen, ini yaan pirakkil, / Nin kuraiyae anri yaar kurai kaan? iru neel visumpin / Min kurai kaatti melikinra naer itai melliyalaay! / Than kurai theera, emkoan satai mael vaiththa thaamaraiyae.

பொருள்

என் குறை தீர வேண்டும் என்று நின்று உன்னைப் போற்றுகிறேன். இனி நான் மீண்டும் பிறந்தால், அது உன் குறையே அல்லாமல் யாருடைய குறையாகும்? பெரிய நீண்ட வானத்தின் மின்னலையும் குறைவாகக் காட்டி மெலியும் நுண்ணிய இடையுடைய மென்மையானவளே! தன் குறை தீர எம் இறைவன் தன் சடைமேல் வைத்துக்கொண்ட தாமரைத் திருவடிகளை உடையவளே!

Meaning

I stand and praise you so that my lack may be removed. If I am ever born again, whose fault will that be but yours? O gentle one, whose slender waist is so fine it makes even the lightning of the vast sky seem less! O you whose lotus feet our Lord placed on his own matted hair to remove his own lack!

சொற்பொருள் Word by word

குறை: lack, fault
ஏற்றுகின்றேன்: I praise
இனி யான் பிறக்கில்: if I am born again
நீள் விசும்பு: the vast sky
மின் குறை காட்டி: making the lightning seem less
நேர் இடை: slender waist
மெல்லியலாய்: O gentle one
எம்கோன்: our Lord
சடை மேல் வைத்த: placed on his matted hair
தாமரை: lotus, her feet

விளக்கம்

முந்தைய பாடல் "உனக்கு என் குறையே" என்று முடிந்தது; இது "என் குறை" என்று தொடங்குகிறது. "குறை" என்ற சொல் பாடல் முழுதும் விளையாடுகிறது: என் குறை, உன் குறை, மின்னலின் குறை, இறைவனின் குறை.

பட்டரின் வாதம் துணிச்சலானது: "உன்னையே நம்பி நிற்கும் நான் மீண்டும் பிறந்தால், அது என் குறை அல்ல, உன் குறை!" இது குழந்தை தாயிடம் பேசும் உரிமை. கடைசி அடி, ஊடலில் அன்னையைச் சமாதானப்படுத்த இறைவனே அவள் பாதத்தைத் தன் தலைமேல் வைத்தார் என்ற மரபைக் குறிக்கிறது. இறைவனுக்கே அடைக்கலமான பாதம், எனக்கு அடைக்கலம் தராதா?

Explanation

The previous verse ended 'what lack can you have'; this begins 'my lack'. The word 'lack' plays through the whole verse: my lack, your fault, the lightning's lack, the Lord's lack.

Bhattar's argument is bold: 'If I, who stand trusting only in you, am born again, it is not my fault but yours!' This is a child's right to speak to its mother. The last line refers to the tradition that, during a lovers' quarrel, the Lord himself placed the Mother's feet upon his head to win her back. Will the feet that are a refuge even for the Lord not be a refuge for me?

ஜயதேவர் வரலாறு, பக்தமால் மரபு; கீத கோவிந்தம்

இறைவனே எழுதிய வரி

ஜயதேவர் வரலாற்று மரபிலிருந்து. ஒடிசாவின் பூரியில் வாழ்ந்த கவிஞர் ஜயதேவர், கண்ணனுக்கும் ராதைக்கும் இடையிலான அன்பைப் பாடும் "கீத கோவிந்தம்" என்ற நூலை எழுதிக்கொண்டிருந்தார். ஒரு பாடலில், ஊடல் கொண்ட ராதையைச் சமாதானப்படுத்த கண்ணன் "உன் தளிர் போன்ற பாதத்தை என் தலைமேல் வை" என்று வேண்டுவதாக எழுத நினைத்தார்.

ஆனால் ஜயதேவர் தயங்கினார்: "இறைவனின் தலைமேல் பாதம் வைப்பதா? இதை எப்படி எழுதுவது?" என்று பேனாவைக் கீழே வைத்துவிட்டு நீராடச் சென்றார். அவர் இல்லாத நேரத்தில் ஜயதேவரின் உருவில் ஒருவர் வந்து, ஓலையை எடுத்து ஏதோ எழுதிவிட்டுப் போனார். திரும்பி வந்த ஜயதேவர் பார்த்தபோது, அவர் எழுதத் தயங்கிய அதே வரி ஓலையில் எழுதப்பட்டிருந்தது: "தேஹி பத பல்லவம் உதாரம்". கண்ணனே வந்து அதை எழுதிச் சென்றான் என்று உணர்ந்து அவர் கண்ணீர் விட்டார்.

அன்புக்காக இறைவன் தன் பெருமையைத் தானே விட்டுக்கொடுக்கிறான். "தன் குறை தீர எம்கோன் சடைமேல் வைத்த தாமரையே" என்று பட்டர் பாடுவது இதே அன்பின் இனிமையை.

The life of Jayadeva, Bhaktamal tradition; the Gita Govinda

The Line the Lord Wrote Himself

From the tradition of Jayadeva's life. The poet Jayadeva of Puri in Odisha was writing the Gita Govinda, which sings of the love between Krishna and Radha. In one song he wanted to write that, to soothe Radha in a lovers' quarrel, Krishna pleads, 'Place your tender, flower-like foot upon my head.'

But Jayadeva hesitated: 'Feet on the Lord's head? How can I write this?' He set down his pen and went to bathe. While he was away, someone in Jayadeva's form came in, took up the palm leaf, wrote something and left. When Jayadeva returned, he found the very line he had hesitated to write: 'dehi pada pallavam udaram'. Realising that Krishna himself had come and written it, he wept.

For love, the Lord willingly sets aside his own greatness. When Bhattar sings of 'the lotus feet our Lord placed on his matted hair to remove his own lack', it is the sweetness of this same love.

சிந்தனைக்கு

அன்புக்காக உங்கள் பெருமையை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய ஒரு உறவு இன்று உண்டா?

To reflect on

Is there a relationship today where you could set aside your pride for the sake of love?