Kural 173 · சிற்றின்பம் வெஃகி அறனல்ல செய்யாரே

யயாதியின் தெளிவு

இது மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்திலும் பாகவத புராணத்திலும் சொல்லப்படும் யயாதியின் கதை. யயாதி சந்திர வம்சத்தின் புகழ்பெற்ற மன்னன். அவன் சுக்கிராசாரியாரின் மகள் தேவயானியை மணந்தான்; அசுர மன்னன் வ்ருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டையையும் தன் மனைவியாக ஏற்றான். அவனுக்கு யது, துர்வசு, துருஹ்யு, அனு, பூரு என்ற ஐந்து மகன்கள் பிறந்தனர்.

சர்மிஷ்டையுடன் அவன் உறவு கொண்டிருப்பதை அறிந்த தேவயானி தன் தந்தையிடம் முறையிட்டாள். சுக்கிராசாரியார் சினமடைந்து, "நீ உன் இளமையை இழந்து கிழவன் ஆவாய்" என்று யயாதிக்குச் சாபமிட்டார். யயாதி இன்பங்களை இன்னும் நிறைவாக அனுபவிக்கவில்லை என்று வருந்தினான். சுக்கிரர் சாப நீக்கத்துக்கு ஒரு வழி சொன்னார்: தன் மகன்களில் ஒருவன் தன் இளமையைக் கொடுக்க முன்வந்தால் அவன் மூப்பை ஏற்கலாம்.

யயாதி தன் மூத்த மகன்களிடம் கேட்டான். எல்லோரும் மறுத்தனர். இளையவன் பூரு மட்டும் தந்தையின் மேல் அன்பு கொண்டு தன் இளமையைக் கொடுத்து அவன் மூப்பை ஏற்றான். யயாதி மகனின் இளமையைப் பெற்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் பல இன்பங்களில் மூழ்கினான். ஆனால் அவன் ஆசை தணியவில்லை.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தபின் யயாதிக்கு ஒரு தெளிவு பிறந்தது. அவன் கூறியதாகப் புகழ்பெற்ற சொற்கள்: "நெய் சேர்த்தால் தீ அணையாது, மேலும் எரியும். அதுபோல ஆசைகளுக்கு இன்பம் சேர்த்தால் அவை தணிவதில்லை, வளரும். உலகில் உள்ள நெல், பொன், பசு, பெண்கள் அனைத்தும் ஒருவனுக்கு வந்தாலும் அவனது ஆசை நிறைவடையாது. ஆகவே ஆசையை விடுவதே சாந்தி." அவன் தன் மகனின் இளமையைத் திருப்பிக் கொடுத்து, பூருவை அரசனாக்கி, வனத்தில் தவம் செய்ய சென்றான்.

இந்தத் தெளிவு யயாதிக்கு எளிதில் வரவில்லை. அவன் மகன் பூருவின் இளமையை எடுத்துக்கொண்டபோது ஒரு தந்தையின் கடமையையே மறந்தான். இளமை பெற்றும் இன்பம் நிறையவில்லை என்ற அனுபவம்தான் அவனுக்கு உண்மையைப் புகட்டியது. அவன் சொல்லிய வாசகம் இன்றும் ஆசைகளைப் பற்றிய உயர்ந்த அறிவுரையாக மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. பூரு பின்னர் அரசனாகி, அவனுடைய வழிவந்தவர்களே பூரு குலத்தினர்; அவர்களில் வந்தவர்களே கௌரவர், பாண்டவர்கள் என்று மரபு கூறுகிறது.

தந்தையின் அனுபவத்தைத் தன் வாழ்வாகப் பெற்ற பூருவின் தியாகமும் இங்கே நினைவுகூரத்தக்கது. அவன் இழந்தது இளமை; பெற்றது தந்தையின் ஆசியும் அரசும் என்று கதை முடிகிறது.

சிற்றின்பங்கள் எவ்வளவு அனுபவித்தாலும் நிறைவு தராது என்பதை யயாதி வாழ்ந்து கற்றான். அவன் தெளிவு பேரின்பத்தை நாடும் வழியை அவனுக்குக் காட்டியது. அறத்துக்கு மாறான ஆசைகளைச் சிற்றின்பமாகக் காணும் மனமே சிறந்தது என்பதை இந்தக் கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

Yayati's Clarity

This is the story of Yayati from the Adi Parva of the Mahabharata and the Bhagavata Purana. Yayati was a famous king of the lunar dynasty. He married Devayani, daughter of Shukracharya, and also took Sharmishtha, daughter of the asura king Vrishaparva, as a wife. Five sons were born to him: Yadu, Turvasu, Druhyu, Anu and Puru.

Learning of his relationship with Sharmishtha, Devayani complained to her father. Shukracharya was angry and cursed Yayati: "You will lose your youth and become an old man." Yayati lamented that he had not yet enjoyed pleasures to the full. Shukra gave a way out: if one of his sons would give his youth, Yayati could pass old age on to him.

Yayati asked his elder sons, and all refused. Only the youngest, Puru, out of love for his father, gave his youth and took on the old age. Yayati, having received his son's youth, immersed himself in many pleasures for a thousand years. But his desire was not quenched.

After a thousand years, clarity dawned on Yayati. The famous words ascribed to him: "Pouring ghee does not put out a fire; it burns higher. In the same way, adding pleasure to desires does not quench them; it makes them grow. Even if all the rice, gold, cattle and women in the world came to one man, his desire would not be satisfied. To give up desire is peace." He returned his son's youth, made Puru king and went to the forest to practise tapas.

Yayati learned by living that petty pleasures, however much enjoyed, give no fulfilment. His clarity showed him the way toward the higher joy. The story reminds us that the best mind is the one that sees desires against dharma as petty pleasures.